De relbejaarden bij André Rieu

Er zijn een hoop dingen die mensen waarschijnlijk nooit van mij zullen begrijpen. Het feit dat ik Pulp Fiction een overgewaardeerde flutfilm vind maar the Naked Gun reeks dan weer tot de beste van de wereld vind behoren achtten bepaalde mensen gekmakend bijvoorbeeld. Nog veel meer vragen roept het echter op dat beste vriendin en ik graag naar André Rieu gaan.
Dat vind ik dan weer heel gek.
(meer…)

Lees meer

Hoe ik langzaam transformeer in een yoga-koningin.

Mijn beste vriendin en ik zijn in heel wat dingen heel verschillend. Zo kan zij bijvoorbeeld koken en is ze letterlijk en figuurlijk een opgeruimd type, eigenschappen waar het mij nogal aan ontbreekt. Daarentegen heb ik weer een gigantische fantasie waardoor ik graag de meest geweldige uitstapjes en activiteiten voor ons verzin, die we dan weer niet uitvoeren.
Onze grootste overeenkomst is namelijk dat we vooral erg lui zijn.
(meer…)

Lees meer

Hoe de politie mij teleurstelde

Dat ik een verdediger ben van de politie is geen geheim; ik draag ze een warm hart toe, en niet alleen omdat mijn vader er één is. Jarenlang roeptoeterde ik om het hardst op verjaardagen dat aangifte doen áltijd zin heeft als iemand weer eens beweerde “dat het toch geen nut had”.
“Jij houdt die glijdende schaal van de samenleving in stand door geen aangifte te doen!”, riep ik om het hardst.
Maar van die woorden moet ik terugkomen.
(meer…)

Lees meer

De man die niet weet hoe ik mijn thee drink

Hij had een kater.
Niet zomaar een kater, maar een ware vrijgezellenfeest kater. Zo één waarbij hij om 5 uur ‘s nachts stomdronken mijn kamer binnenstommelde (“ik hou sjjjoooooveel van je schatzzzjjjeeeee”) en een dag waarbij hij vanaf 10 uur in de ochtend voor hoopje zijn bed uit moest komen omdat ik wegging met een vriendin.
Het was niet zijn beste dag.
(meer…)

Lees meer

De terugkeer van de bodywarmer

Hoewel ik inmiddels bijna dertig (30!!!!) ben kijk ik nog steeds vaak….ok altijd, naar reality tv. Buiten dat het je kennis laat maken met de mooiste kanten van de mens (neem de parels der toevoeging aan de mensheid zoals je ze in alle “Help, mijn man…” series voorbij ziet komen) blijf ik ook nog eens op de hoogte van de laatste trends. Zo blijkt het bijvoorbeeld helemaal hip te zijn om naar Boer zoekt vrouw te schrijven ook al vind je de boer in kwestie schijnbaar niet eens leuk, zodat je alsnog na een paar weken vanzelf afhaakt (omdat je toch maar wel tegen het slachten van koeien bent, om maar iets te noemen) en nog belangrijker;
weet ik nu ook dat de bodywarmer weer terug is.
(meer…)

Lees meer

Het laat-me-gewoon-met-rust-register

Kent u ze nog? De jongens en meisjes die op willekeurig welk plein van willekeurig welke stad staan om je aan te spreken met teksten als “vind jij kanker ook zo naar?” en andere open deuren.
Donateurwervers.
Énorm irritant als je het mij vraagt, maar agh; al slalommend wist ik ze wel te ontwijken zo voor de mediamarkt, en anders volstond een vriendelijk knikje en een “nee dank je”.
Tot we verhuisden.
(meer…)

Lees meer

Wat ik had kunnen leren van the Undateables

“En….???” Ik keek hem verwachtingsvol aan; “hebben we nu een relatie?”
Mijn crush schoof ongemakkelijk heen en weer.
“Euhhh…ja. Ja dat is goed.”
Ik was zestien, en hopeloos verliefd. Hij was dat zeker niet, maar had me -vermoedelijk uit verveling- toch meegenomen naar de film, waarna we -vermoedelijk omdat dat nu eenmaal is wat je doet als je een jaar of 16 bent- zoenden; voor mij het startschot van een relatie in al mijn 16-jarige naïviteit. Twee weken later werd ik voor de eerste én enige keer in mijn leven gedumpt (via de telefoon. Ik kan het de arme jongen nauwelijks kwalijk nemen, ik was inmiddels op het punt beland dat ik hem smsjes als “ik hou zovéééééééééééél van je” stuurde). Hij leerde ongetwijfeld de les dat het niet handig is je in een relatie te laten pushen, ik leerde de algemene omgangsvormen in relatieland; na één date heb je geen relatie.
(meer…)

Lees meer

Waarom ik toch weer terug ben op Facebook

Zo’n zes maanden geleden was het dieptepunt in mijn Facebookdagen bereikt; ik wist meer van het leven van oud klasgenootjes die ik al geen 10 jaar meer had gezien, dan van sommige van mijn vriendinnen -die heel wijs nooit Facebook hadden genomen. Het was klaar, schlüss, finito; de banden tussen Facebook en mijzelf werden rücksichtslos verbroken, mijn account verwijderd. Het leverde me een hoop rust op.
Voor een dag of drie.
(meer…)

Lees meer

Tips voor de debiel die ook hoogzwanger besluit te verhuizen

Verhuizen als je hoogzwanger bent; ik raad het niemand aan. Het is ons gelukt, we wonen sinds een week in ons paleisje (wat ik gewoon heel grappig vind om te zeggen omdat het zo’n verschrikkelijke hoerenbenaming is voor een huis…gewoon een huis) zonder dat we elkaar de hersens in hebben geslagen en with a little help from our friends maar jeetje…dat was best pittig.
Mocht je je nu tóch denken dat ik vooral een aansteller ben, het best meevalt en je dus ook die sprong gaat wagen heb ik wat tips voor je;
(meer…)

Lees meer

Open brief aan president Trump en zijn eigenlijk-val-je-best-wel-mee-syndroom

Lieve meneer Trump,

Allereerst; gefeliciteerd. Het is u gelukt, en hóe. Eigenlijk wilde ik vannacht opblijven om alles te zien, maar ik ben nogal zwanger. Dat betekent dat je iedere avond om half 10 huilend naar bed gaat, om er vervolgens nog 15 keer uit te mogen om te plassen. Tijdens deze bezoekjes checkte ik iedere keer weer mijn telefoon; zou het?? En inderdaad; you did it. You made it.
Maar ik heb u al heel lang door.
(meer…)

Lees meer

De zitvensterbank op Zuid

Het moet zo’n drie maanden geleden zijn geweest dat vriend en ik poetsten alsof ons leven ervan afhing; mijn appartementje op Zuid diende klaar gestoomd te worden voor de taxatie. Gezamenlijk liepen we het huis vlak voor de komst van de taxateur nog eens door; wat moesten we niet vergeten te vermelden?
“De vloerverwarming, die stond niet in het eerste taxatierapport!” gilde ik enthousiast. Vriend knikte wild mee. “En de balkonvloer, die is opnieuw gestort!” juichte vriend. We schreven alles fanatiek op.
“oja, de zitvensterbank! Die stond ook niet in het rapport toen ik het kocht” jubelde ik door.
Vriend keek me verbaasd aan; “zitvensterbank? Die is toch helemaal niet boeiend?”.
Ik keek hem nog veel verbaasder aan; het was immers met afstand het meest boeiende item van het hele huis.
(meer…)

Lees meer

Onderhandelingen en handdoekhaakjes van €20

Vriend en ik blijken lousy onderhandelaren te zijn, getuige onze kunsten bij de aankoop van de badkamer.
We schoven wat heen en weer toen we de totaalprijs hoorden, knikten een beetje en schraapten al onze moed bij elkaar.
“goh, das wel een hoop geld heh”
*oorverdovende stilte van de kant van de verkoper*
“ja inderdaad…ik weet niet of we dat kunnen betalen”
*opgetrokken wenkbrauw van de kant van de verkoper*
“ja, misschien moeten we verder kijk…”
*zuchtend* “u krijgt er ook nog voor €300 aan accessoiresbonnen bij, alleen uit te geven in deze winkel”
“ok…..ja dat is ook best een goede deal toch?!”
(meer…)

Lees meer

Hoe een klein Chineesje in huis ons leven weer goed maakte

Het zal nog geen maand geleden zijn geweest dat ik nog vol trots kon verkondigen weinig last te ondervinden van mijn hormonen (op een enkele uitbarsting in de Ikea na). Those days are over. Inmiddels breng ik mijn dagen huilend door, begin ik gesprekken met vriend doorgaans met de zin “je houdt niet meer van me heh??” om vervolgens een stortvloed van verwijten waaruit zou blijken dat dat zo is over hem heen te kotsen en ben ik maar helemaal gestopt met slapen, omdat juist midden in de nacht blijkt dat nadenken over alles wat er mis kan gaan in mijn leven het best werkt.
Top dus.
(meer…)

Lees meer

Pleidooi van een Zeikende Zwangere voor Zittenblijvers

Het was de dinsdag dat het kwik al om acht uur in de ochtend was gestegen boven de 25 graden en de scholen bovendien weer waren begonnen. Ik stapte de metro in die helemaal gevuld was; niet het soort gevuld waarbij de perverts onder de mede-reizigers enthousiast tegen je aan kunnen gaan rijden, maar wel zodanig dat er nergens meer een vrij plaatsje te bekennen was. Rechts van me waren de groene rijen stoelen tegenover elkaar opgesteld, waardoor je nooit helemaal weet waar je naar moet kijken zonder dat het lijkt alsof je met je overbuurman flirt. Zoekend keek ik om me heen, waarbij een tiental paar ogen de mijne vond, iets afzakte naar mijn buik….en snel weer wegkeek.
Ik zette mijn tas maar neer en nestelde me staand in een hoek. Het was duidelijk dat niemand op zou gaan staan.
(meer…)

Lees meer

Een uniek hypochondrisch sneeuwvlokje

Hoewel ik voor de buitenwereld zonder énige twijfel overkom als de stabiliteit zelve, is de waarheid iets gecompliceerder. Op sommige gebieden in mijn leven ben ik inderdaad vrij stabiel; ik zal nooit met geld leren omgaan en mijn koken zal nooit boven de 5,5 uitkomen, zoals vriend me vandaag nog fijntjes vertelde (“komop schat, je weet zelf toch ook wel dat het doorgaans niet te eten is als je iets nieuws probeert?”). Op andere gebieden kan ik helaas -don’t be shocked- ietwat instabiel zijn. Bijvoorbeeld als het op mijn lichaam aankomt.
Wellicht dat ik een ietwat hypochondrische inslag heb.
(meer…)

Lees meer

De Positiviteef

Het regende. Niet een beetje, maar kéihard, eind juli. Het was een veel te lange dag geweest en mijn MP3 speler was kapot gegaan ergens onderweg van het werk naar de metro. Zuchtend liet ik me in het metrostoeltje vallen, dankbaar voor de zomervakantie en dus de ruimte om te zitten.
Ze nam plaats naast me, met een glimlach van oor tot oor. Achterdochtig keek ik om me heen; waren er open plekken en had ik hier met een looney te maken? Opgelucht haalde ik adem; het was gerechtvaardigd dat ze naast me kwam zitten. De gigantische glimlach echter niet.
“Wat een weertje heh!” kwetterde ze vrolijk om zich heen, naar schijnbaar niemand in het bijzonder.
Ik bromde wat, deels uit opvoeding, deels omdat ik er nog steeds niet van overtuigd was dat mijn werkdag er écht op zat en ik niet in de maatschappelijk werker stand moest.
“agh, het is goed voor de plantjes!”
Shit.
Het was een positiviteef.
(meer…)

Lees meer

Hoe ik toch last kreeg van mijn hormonen

Het is makkelijk om te beweren dat je geen last hebt van je hormonen, want je zit doorgaans vooral je omgeving in de weg. Ik commandeer vriend graag nét iets meer rond uiteraard of eis ineens dat hij een ijsje haalt, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik vooral vínd dat ik me zo mag gedragen, ik zit immers al bijna op de helft van mijn zwangerschap. Ik ben niet daadwerkelijk in staat een moord te plegen voor en Solero, en als vriend geen zin heeft haal ik er net zo makkelijk mijn schouders over op. De uitbarstingen tot nu toe zijn wellicht beter te scharen onder honger/algemene nukkigheid/even-kijken-hoe-ver-ik-kan-gaan en vriendinnen, familie, vriend; iedereen laat gebroederlijk met een kleine zucht zijn adem los. Het valt mee.
Tot de hormonen deze week toch in volle kracht toesloegen.
(meer…)

Lees meer

Open brief aan Yuri van Gelder

Lieve Yuri,

Ik begin met lieve, ook al kennen we elkaar helemaal niet. Ik heb het idee dat je vandaag alle liefde kan gebruiken.
Vorige week las ik in de krant dat jij en Epke waren aangekomen in Brazilië. Ik was helemaal verbaasd.
“Doet Yuri mee dan?” vroeg ik aan vriend. Ik verwacht namelijk dat hij wel alle dingen weet die het afgelopen jaar schijnbaar tientallen keren in het nieuws zijn geweest. Dat klopte ook in dit geval weer, want hij antwoordde bevestigend.
“Goh, dat wist ik niet. Nou, ik hoop dat hij wint, dat zou wel heel tof zijn”.
(meer…)

Lees meer

Het gouden advies van het wasmachine-en-droger-mannetje

Negentien was ik toen ik de sleutels van mijn eerste casa in Spijkenisse in ontvangst nam. Het was een keurig gerenoveerd flatje in een net portiek, in vermoedelijk de slechtste wijk van Spijkenisse van die tijd. Nu hadden ze de wijk net “schoongeveegd”, zoals in die tijd traditie was in zonnig Spijkenisse, waardoor ik het flatje pas kreeg toen er was gecontroleerd of ik geen strafblad had. Needless to say dat ik nog maar drie maanden ingeschreven had gestaan; er waren niet zoveel strafbladloze gegadigden, zo bleek later.
(meer…)

Lees meer

Hoe ik de Ikea onder druk zette (wat me precies niks bracht)

Al zeg ik het zelf; die hormonen heb ik aardig onder controle. Ik heb nog geen hysterische vreetbuien (de twee keer ontembare trek in Bram Ladage niet meegerekend…dat heeft iedereen wel eens toch?) heb nog niet de neiging gehad vriend op straat te gooien en huil ook niet ineens bij de Page reclame (als je in het algemeen al drie keer per dag huilt zou dat ook wat veel worden). Kortom; eitje, dat zwanger zijn.
Behalve dan die éne avond in de Ikea.
(meer…)

Lees meer

De pil en de prullenbak

“…doe mij maar twee frikandelbroodjes…”
we stonden bij de bakker en vriend tuurde door het ruitje waar alles lag uitgestald. Na rijp beraad met zichzelf besloot hij dat dat alles was en draaide zich om naar mij;
“wat wil jij?”
“een baby.”
De vrouw achter de toonbank schoof wat ongemakkelijk heen en weer. Vriend keek me bewegingsloos aan.
“Schatje…”
“ja nou, dat wil ik het allerliefst. Maar als je me dat niet nu kan geven, doe dan maar een puddingbroodje”.
(meer…)

Lees meer

Mijn nieuwe leven zonder Facebook

Woensdagavond, half zeven. Vriendin en ik kijken met een half oog naar RTL Boulevard terwijl we de roti naar binnen werken. Freek Vonk flitst voorbij op het scherm en mijn vriendin wil opstaan om het geluid iets harder te zetten.
“Nee joh, gaat over parasieten in zijn been, niks boeiends verder”.
Ze kijkt me verbaasd aan.
“Ik dacht dat jij hem als enige inwoner van Nederland zo’n stumper vond? Hoe weet jij dat nou weer?”
“Facebook…” verzuchtte ik. Ik had het die dag minstens 15 keer voorbij zien komen op mijn tijdlijn.
(meer…)

Lees meer

Naailes met kekke stofjes en stomme meutjes.

Mijn hobby’s en ik zijn berucht onder vriend en vijand. Zo heb ik bijvoorbeeld ooit Spaanse les gevolgd, waarbij ik drie anderen zo gek kreeg het ook te volgen. Al na week één schreef ik mijn huiswerk over, na week drie ben ik maar niet meer gegaan. Ik heb ooit willen hardlopen, waarbij ik voor €200 een outfit kocht om na 10 meter te bedenken dat het niet heel handig was met mijn zwakke knieën, en bij de veel-te-dure-semi-spiegel-reflex-camera had ik geen zin om de handleiding te lezen, waardoor ik na eigenlijk één dag mijn fotografiehobby ook maar weer aan de wilgen hing; een compact automatisch dingetje blijkt meer voor mij weggelegd.
Mijn absolute dieptepunt is echter mijn “naaifase” geweest.
(meer…)

Lees meer

De hysterische hulpverlener met heimwee

Van mijn zeventiende tot mijn tweeëntwintigste werkte ik op een “psychiatrisch dagcentrum”. Het was het soort dagcentrum dat met alle nieuwe regels nooit meer zou kunnen bestaan, maar toen floreerde. Zo’n honderd verschillende cliënten per dag kwamen er met ieder denkbaar psychiatrische ziektebeeld. Het team was hecht, maar we wisten nooit helemaal wat we nou precies met ze aanmoesten. We rommelden wat aan, rookten veel sigaretjes en susden de tientallen akkefietjes per dag, meer dan eens met tussenkomt van de politie. Hoogtepunt van het jaar was de “vakantie”: voor pak hem beet €100 per persoon togen twee begeleiders met zestien cliënten naar een hutje op de hei ergens in Nederland om de cliënten vijf dagen te vermaken. Voor hen het hoogtepunt voor het jaar, voor ons een dankbare taak.
Dacht ik.
(meer…)

Lees meer

Het “kijken kijken” naar Temptation Island

Al weken zien mijn woensdagavonden er hetzelfde uit. Ik eet een veelstevette maaltijd met vriendin, we nestellen ons volgevreten op de bank met een dekentje, cola, sigaretten en chips (er is altijd space voor chips!) en kijken elkaar verwachtingsvol aan; het is weer tijd voor Temptation Island. Aangezien date-night nu eenmaal al jaren op de woensdag bestellen we trouw de aflevering voordat die uitgezonden wordt de avond erna; het is tijd om relaties kapot te zien gaan.
(meer…)

Lees meer