4 weken en 1 dag; een update

Waar schrijf je over als je wereld van het één op het andere moment bestaat uit je woonkamer en de baby die daar een beetje in rond ligt te staren? Precies, daarover dus. Een update van alles waar je achterkomt zo’n eerste maand!

  • Ons huis ruikt naar kinderkak. Of nouja, kinderkak en een sterke zoete geur van de zakjes waar je de luiers met kinderkak in gooit. Preciezer; ons huis ruikt naar kinderkak, vermengd met de zoete geur van de zakjes waar je het ingooit en een vleugje sinaasappel, de geur van de kaarsjes waarmee we voorgaande weer proberen te maskeren. Lijkt niet echt te werken.
  • Van tevoren maakten vriend en ik één afspraak; wij werden niet van die ouders die al hun grieven via de baby gingen communiceren. Blijkt lastiger dan gedacht voor mij; het is immers zóveel makkelijker om tegen hoopje dingen als “wat jammer dat papa geen chocola voor mama heeft meegenomen!” te kraaien, in plaats van het face to face te snauwen. Na de vele snauwen die daar dan alsnog op volgden heb ik het echter onder de knie; er wordt alleen nog maar over baby zelf gekraaid.
  • Het jargon dat nieuwe ouders bij de verse spruit geleverd lijken te krijgen heeft vriend en mij duidelijk overgeslagen. Zo noemen we zijn fles consequent drinken, ook al hoor je dat met een stalen gezicht eten te noemen. We spreken liever over “bijna één maand” dan vier weken en de inbakerdoek staat bekend als zijn dwangbuis (al is dat logisch, het is dat hoopje er zo goed in slaapt, anders had het sneu geweest). Nog twee dagen voor we ons weer mogen melden op het consultatiebureau, ik heb dus nog even om te oefenen op het normaal beantwoorden van de vraag “en, hoe eet hij??” (“hij is gek op McDonalds!” is namelijk niet het goede antwoord).
  • Het blijkt verdomd lastig te zijn goede selfies-met-hoopje te maken. Sta ik er stralend op, dan trekt hoopje net een gezicht alsof hij zijn eigen luier ruikt, staat hoopje er op als het fotomodel dat hij is dan is mijn post-zwangerschaps-onderkin pijnlijk zichtbaar. Voor nu winnen de foto’s waarop ik goed uit de verf kom, dus echt; hij is knapper in real life.
  • Kleedde ik me vroeger het liefst drie keer per dag om bij ieder imaginair vlekje op een trui, tegenwoordig wrijf ik hard over de uitgekotste melk en knik ik tevreden, om later het uitwassen van al die hardnekkig ingedroogde plekken aan vriend over te laten. Doettie prima.
  • Sinds hoopje er is is, vriend weer werkt en de grootste hoos kraamvisite geweest is is mijn leven veranderd in Groundhog Day, waarbij ik de Kruidvat en de Etos om de dag wissel zodat ik de dagen zelf nog een beetje uit elkaar kan houden. Ik probeer alvast een steady band op te bouwen met de verkoopsters, voor als mijn vriendinnen me definitief verlaten omdat ze de babypraat zat zijn (tip, de kassa-medewerkers bij de Aldi lijken hier nauwelijks voor open te staan).
  • Dr. Phil is niet meer wat het ooit geweest is. Mocht je je dus vervelen en dat willen kijken; don’t. “Women behind bars” van Netflix is dan weer wel een aanrader, ook al gaat het helemaal niet over vrouwen.
  • Ik had het me van tevoren nooit kunnen bedenken, maar het is echt; cadeautjes voor het hoopje ontvangen is bijna net zo leuk als ze voor mijzelf in ontvangst te nemen. Ik heb ergens gelezen dat de stroom aandacht en cadeautjes minder wordt bij een tweede; not on my watch, dan weten jullie dat vast.
  • Hoopje is nog steeds de allerliefste, makkelijkste (ondanks zijn “sprongetje”…dat woord kennen we dan weer wel) en leukste baby van de wereld. En knapste, ook al heeft hij slechts de lengte van de vingers van mij.

Wie weet wordt mijn leven op een dag  wat spannender; tot die tijd ga ik hoopje maar weer eens inladen; het is tijd om naar de Etos te gaan.