De definitieve angst

13 jaar geleden vloog ik met mijn moeder naar Bali. Nog geen 2 maanden daarvoor waren de bomaanslagen waarbij 202 doden vielen. Ik was jong, en wilde niet gaan. Mijn moeder verzekerde me dat er geen veiligere plek op de wereld was dan Bali op dat moment. Ze had gelijk.
Ze liet me alleen één ding beloven. Als ik ooit op een hele drukke plek zou zijn waarbij er binnen een explosie of schoten te horen of te zien waren moest ik nóóit in blinde paniek naar buiten rennen. De kans op verdrukking was te groot, en bovendien was je dan een te makkelijk slachtoffer op straat, net als de tientallen mensen in Bali.
(meer…)

Lees meer

Vijf dingen op Facebook die ik “niet leuk” ga vinden, deel 1

Facebook komt na jaren met een “vind ik niet leuk” knop. Persoonlijk vind ik dat erg leuk, want er zijn meer dingen die ik niet leuk vind dan wel. Nu zal ik mijzelf wel enigszins moeten limiteren aan alle dingen die ik niet leuk ga vinden, ik wil immers niet als “dat negatieve wijf” bekend komen te staan, Hierbij dus alvast vijf dingen die ik sowieso niet leuk ga vinden:
(meer…)

Lees meer

Mijn afkeur voor de Duitse schoonmaakpropaganda

Ik vind weinig dingen fijner dan mijn aankoopgedrag te laten beïnvloeden door reclames op tv te kijken. Genieten, kan ik echt voor gaan zitten, om vervolgens om de 10 seconden iets te zeggen als “oh, dat moeten we ook eens proberen!”. De gedroomde doelgroep ben ik dus. Vandaar ook dat ik hoop dat mijn commentaar serieus genomen gaat worden door de grote reclamemannen, ik weet immers waar ik het over heb;
stop met die verschrikkelijke Duitse reclames.
(meer…)

Lees meer

1 tegen 100 en Caroline -hehhhhhhhh- Tensen

Ik ben fan van 1 tegen 100. Ik ben vooral fan van het feit dat ik soms al het antwoord weet voordat de opties in beeld komen, zoals ik bijvoorbeeld al wist te gillen dat onze jarenlange koningshuis-verslaggeefster Maartje van Weegen was. Ik ben best trots als ik dat soort kennis hardop uit kan spreken. Soms weet ik niet zoveel en leer ik er juist wat van. Zo weet ik nu dat de helft van het a4 formaat het a5 formaat is; dat is handig voor als ik ooit een folder moet maken, al denk ik niet dat dat ooit gebeurt. Toch zijn er ook dingen die ik niet zo leuk vind aan 1 tegen 100. Caroline Tensen bijvoorbeeld.
(meer…)

Lees meer

Het schuldgevoel om het ontbrekende schuldgevoel

Ik ben de koningin van het grote kop in het zand steken. Hoewel ik best wel weet waar die kiloknaller op mijn bord vandaan komt, kies ik er bewust voor de sneue filmpjes niet te kijken en mijn wereldverbeterende vriendin snel af te kappen als ze erover begint; ik ben nu eenmaal weg van iedere dag een stuk (goedkoop) vlees op mijn bord. Hetzelfde geldt voor kleding, getuige mijn strooptocht door de Primark vandaag.
(meer…)

Lees meer

Wat andere artiesten van Paul McCartney kunnen leren (en wij van de bezoekers)

Concerten bezoek ik zelden; nu bijna alles in Amsterdam optreedt is gebleken dat ik maar bijzonder weinig bands of artiesten echt de moeite waard vind om die kant op te reizen. Dat wil niet zeggen dat ik niet naar een hoop concerten geweest ben, er zijn jaren geweest dat ik mijzelf wel maandelijks naar de Paradiso, Melkweg of Tivoli sleepte. Maandag was dan ook een geheel nieuw hoofdstuk in mijn concertenboek; voor het eerst in hele lange tijd weer eens naar een concert in Amsterdam en dan ook nog eens van wat mij betreft de grootste held ooit; Paul McCartney.
De drie uur dat ik hem op zag treden maakte voor mij duidelijk dat het niet zozeer de afstand was die me tegenhield naar concerten te gaan, maar vooral de artiest of band zelf; voor een show zoals Macca die gaf zou ik iedere dag op en neer reizen.
(meer…)

Lees meer

Het leven van een seriejunk waar jullie mij bij moeten helpen.

Ooit keek ik nauwelijks series. Tot een jaar of -pak hem beet- anderhalf geleden was mijn serie-inname beperkt tot Game of Thrones en Downton Abbey, wat goed te overzien was. Toen kwam eerst het vriendje, en later Netflix; een combinatie die killing blijkt te zijn als je nog iets van een sociaal leven wilt hebben. De definitieve nagel aan mijn doodskist is Popcorntime; alle series ooit gemaakt één muisklik weg. Vooral mijn ietwat uitgebreide fantasie blijkt het grootste probleem te zijn tijdens het kijken; ik kijk de serie niet, ik wórd de serie, met alle gedachtes die daarbij horen. (meer…)

Lees meer

De Charlie Charlie Challenge en waarom we het vooral niet te serieus moeten nemen

De laatste week staan de kranten er vol mee; de Charlie Charlie Challenge. Niet veel anders dan het vroegere glaasje draaien of een ouderwets Ouija bord, maar dan versimpelt met een enkele ja of nee. Via twee gekruiste potloden wordt getracht de Mexicaanse geest Charlie op te roepen, die wellicht het antwoord op je vraag heeft.
Ouders over de zeik, vooral omdat de geesten hiermee van slag zouden raken.
Onzin.
(meer…)

Lees meer

Fuck de koning…of toch maar niet.

Fuck de koning. Uit het niets de term die de kranten in zijn greep houdt; niet alleen omdat dit werd geroepen tijdens een demonstratie, maar ook omdat het Paleis op de Dam inmiddels met dezelfde leus is beklad. Waar het in het kort op neer komt is dat mensen blijkbaar boos zijn op het instituut van de monarchie en aanstoot nemen aan het verbod op “Majesteitsschennis”; samengevat mag je geen lelijke dingen over ons Koningshuis zeggen. En ergens vind ik dat wel terecht.
(meer…)

Lees meer

Van Fatshaming naar Weightshaming en waarom het nutteloos is

“Real men like curves!”
“gatver al die kwabben en putten”
“Bones are for the dogs”
“ja hoor, ga jij jezelf maar weer lekker volproppen bij de Mac Donalds”
.
Dit zijn slechts enkele van de duizenden reacties die je onder iedere willekeurig aangezwengelde discussie op Facebook ziet staan; of dat nou de Linda Magazine is met een stukje over Obese -het televisieprogramma van de zondag- of de modesites die ineens groots uitpakken omdat er een Plussize model in de campagnes van H&M is opgenomen. (meer…)

Lees meer

Waarom Matthijs van Nieuwkerk zijn beste tijd heeft gehad

Nog niet zo lang geleden nam ik net als de overige 1,1 miljoen Nederlanders om klokslag zeven uur plaats voor de tv; bordje op schoot, klaar voor Matthijs van Nieuwkerk en zijn Wereld Draait Door. Ik ben geen nieuwskijker en op die manier kreeg ik toch nog wat mee van de actualiteiten. Toch ben ik hier onlangs mee opgehouden; Matthijs heeft zijn beste tijd gehad.

Erg politiek betrokken ben ik niet; ik heb dan ook niet zoveel met uitspraken refererend aan het programma als “links bolwerk” of “podium voor de PvdA”; als het lekker wegkijkt ben ik je fan. Tafelheren als Jan-ik-kan-alleen-maar-zeiken-en-zuur-kijken-Mulder of Erben-ik-ben-de-minst-mediagenieke-Nederlander-ooit-Wennemars nam ik daarbij voor lief;
het ging me vooral om de korte college’s die werden gegeven, de hooguit 10 minuten durende stukjes waar je echt wat van opstak. Heel slim voelde ik me de volgende dag op het werk, als ik zijdelings iets kon vertellen over dat éne schilderij in het Rijksmuseum, of bij de koffie automaat kon droppen hoe sterren nou eigenlijk écht zijn ontstaan. Maar ondanks dat deze voorlichtingen nog steeds met enige regelmaat de revue passeren, lijkt het steeds meer en meer alleen maar om De Grote Matthijs te gaan. En dat maakt het programma niet leuker. (meer…)

Lees meer

Ik vertrek dus lekker niet.

Ik Vertrek; het beste programma wat de AVROTROS ooit heeft voortgebracht. De opzet? Een Nederlands stel met beiden een doodsaaie baan, huwelijk en leven vertrekken met twee kinderen en hond naar een verlaten oord ergens in het buitenland om daar een camping/bed&breakfast/eetcafé/restaurant/godmagwetenwat op te zetten. Dit alles zonder de taal te spreken, enige ervaring in de desbetreffende tak van sport te hebben en zonder überhaupt enig idee van zaken doen te hebben. Waarom? Omdat dat nu eenmaal hun “droom” is. (meer…)

Lees meer

Help, mijn man is -nog steeds- geen klusser!

Er is niemand met wie ik zodanig ruzie heb dat er een tv-ploeg aan mijn deur zal komen te staan met een lelijk bloemetje in de hand. We hebben aardig contact met de buren, al klagen ze graag over mijn parkeerkunsten; niet voldoende om het echt bonje te kunnen noemen. Hoewel ik niet uitermate gecharmeerd ben van de Feyenoordliefhebberij van vriend is het wel lekker dat hij de zondagmiddagen daaraan besteedt, en zolang er geen boetes van €40.000 volgen zal ik dus ook niet wakker liggen van die hobby. Sinds diezelfde vriend de creditcard streng doch rechtvaardig beheerdt, plus alle andere rekeningen, zijn er voor mij geen kansen meer indrukwekkende schulden op te bouwen. Last but not least; we klussen niet. Vooruit, een klusje hier en daar maar niks groots of ingrijpends en met het komende nieuwbouwhuis zit dat er de komende 15 jaar ook niet in.
Ieder ander zou verrukt zijn van bovengenoemde feiten, lang leve de rust, reinheid en regelmaat.
Ik niet.
Daar gaan mijn kansen om John Williams te ontmoeten. (meer…)

Lees meer

Welke rechter krijgt mijn ruzie?

Keuzestress. Tot voor kort niet een gegeven waar ik ooit last van heb gehad, maar sinds een krap jaartje ineens heel relevant aan het worden. De reden?
De rijdende rechter op Nederland 3 in de persoon van John Reid (ook nog eens de bedenker van Fokke en Sukke!) en daar tegenover good ol’ Frank Visser bij Mr. Frank Visser doet uitspraak, uitgezonden door SBS 6.
Waar ó waar ga ik mijn tokkieconflict voorleggen om mijn door Andy Warhol beloofde “15 minutes of fame ” te claimen?
(meer…)

Lees meer