De definitieve angst

13 jaar geleden vloog ik met mijn moeder naar Bali. Nog geen 2 maanden daarvoor waren de bomaanslagen waarbij 202 doden vielen. Ik was jong, en wilde niet gaan. Mijn moeder verzekerde me dat er geen veiligere plek op de wereld was dan Bali op dat moment. Ze had gelijk.
Ze liet me alleen één ding beloven. Als ik ooit op een hele drukke plek zou zijn waarbij er binnen een explosie of schoten te horen of te zien waren moest ik nóóit in blinde paniek naar buiten rennen. De kans op verdrukking was te groot, en bovendien was je dan een te makkelijk slachtoffer op straat, net als de tientallen mensen in Bali.

Nog geen jaar geleden waren vriend en ik in Parijs. We liepen over de Champs Élysées en betaalden 18 euro voor twee cola, walsden door de spiegelzaal van Versailles omdat ik me graag Marie Antoinette wilde voelen, renden langs de Mona Lisa in het Louvre omdat we dachten dat we alles wel in tien minuten gezien konden hebben. We waren er van donderdag tot zondag, en gingen op vrijdagavond ergens wat eten en daarna wat drinken.
Net als alle mensen gisteravond.

Overal op Social Media lees je het, de vooraanstaande figuren hebben zich er al over uitgesproken, de paint plaatjes zijn gemaakt;
laat je niet bang maken. Laat je niet bang maken, want dat is precies wat “ze” willen. En als “ze” dat bereikt hebben, dan hebben “ze” gewonnen.
Ik ben bang.
We wilden komende maart naar Barcelona gaan. In mei wilde ik vriend voor zijn verjaardag gaan verrassen met een trip naar Berlijn; dingen waar we het vannacht over gehad hebben, en waarvan we besloten hebben het niet te doen. Barcelona wacht wel, ik verzin wel een ander cadeau, we huren gewoon weer lekker een hutje op de hei.
Uit angst.

Angst omdat ik niet meer weet wat te doen, behalve het mijden van de grote steden, de drukke plekken. Angst omdat wat mijn moeder mij toen vertelde, en me ook op het hart bleef drukken als ik weer eens naar Londen ging (“blijf stilstaan in een hoekje als de paniek uitbreekt in een metrostation; zoveel kilometers onder de grond kan er alleen maar verdrukking komen, je weet niet wat er buiten op je te wachten staat”) niet bleek te kloppen voor de mensen in Parijs; ze moesten juist rennen, en iedereen die bleef is één voor één afgeslacht.

Angst voor een terroristische aanslag. Angst voor de haat die op lijkt te leven bij ieder vluchtelingendebat dat gehouden wordt. Angst voor de intocht van Sinterklaas vandaag, waarbij er bussen vol voor en tegenstanders zo hup, tussen de kindjes gaan staan, om even hun punt te maken. Angst dat we rechtstreeks af lijken te stevenen op een Big Brother achtige maatschappij omdat het bijna niet anders meer kan.

“ik denk dat we in de engste tijd ooit leven” zei ik vannacht tegen een vriend, terwijl ik me vast liet houden bij alle gruwelijke beelden die voorbij trokken.
“welnee schat. Dat dachten onze ouders ook met de koude oorlog en de bom. Dat dachten onze opa’s en oma’s ook met de tweede wereldoorloog; en die hebben waarschijnlijk gelijk gehad. Echt. Het komt goed”.
Woorden van een man die nu eenmaal een stuk minder snel angstig is, bang is, en die precies weet wat hij moet zeggen om zijn vriendin te troosten.
Ik voel me zwak; zwak omdat ik niet kan zeggen dat het “ze” niet lukt, dat “ze” ons er niet onder krijgen. Het voelt alsof ik al met de witte vlag sta te wapperen voor er überhaupt een wapen op me gericht wordt.
Het doel is bereikt, de boodschap is aangekomen; de wereld is gek geworden en we zitten er middenin.

Voor nu weet ik het niet meer. Ik laat alle plaatjes en teksten van anderen aan me voorbij trekken en weet het niet meer. Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik deze post heb gemaakt; er moest eigenlijk een heel grappig iets komen, maar dat voelde niet gepast.
Voor nu is het wachten.
Wachten tot de angst weer afneemt, net zoals dat gebeurde na 9/11, na Londen, na Madrid, na Bali; mijn angst is altijd weer weggegaan. Afgenomen. Misschien hebben ze in de tussentijd een echte oplossing, iets waardoor het écht nooit meer zal gebeuren.

Of misschien is de angst nu definitief. En is dat mijn grootste angst.