De Salsa’ende Zumba’er

“Dus het ligt zeker zéker weten niet aan overgewicht??”
Hoopvol keek ik de dokter aan. Alles, alles liever dan de zó gehate S. Binnensmonds had ik al heel hard gevloekt toen ze naar aanleiding van de gewrichtsklachten weer de gevreesde S had aangeroerd, en nu restte me niets anders dan haar licht te smeken het toch op overgewicht te gooien; afvallen is een eitje in vergelijking met immers.
“Zeker weten. Je moet echt gaan sporten.”

Daar zaten we dan twee dagen later, man en ik, met een bij David Lloyd afgesloten contract waar de duivel jaloers van zou worden. Go big or go home, dat motto past ons wel.
“Je gaat het echt echt echt doen heh schatje?”
“Jaaaahaaaaaa” gilde ik geïrriteerd, me heel goed beseffend dat we zojuist een middenklasse auto hadden besteed aan een shiney sportschool, inclusief zwembad, kinderopvang en heel veel strakke lichamen.
Ik straalde ineens.
“En ik ga beginnen met Zumba, dat is al-tijd al mijn droom geweest zoals je weet!”

En daar stond ik, dinsdagavond acht uur, klaar om me helemaal kapot te werken maar ondertussen natuurlijk alles strak te observeren; als het echt niks was zou ik er in ieder geval een blogpost aan overhouden.
– Ik was direct zeer gerustgesteld toen ik in de 30 koppen tellende mensenmassa een Chinese-man-van-middelbare-leeftijd ontwaarde. Iedere cursus die ik ooit heb gevolgd, van Spaanse les (drie keer gegaan, huiswerk altijd overgeschreven) tot naaien (afgemaakt, drie keer ziekgemeld en de juf vond me de grootste loser van het klasje) tot yoga (vier keer gegaan, duur abonnement genomen, nooit meer geweest) kende zo’n alleenstaande-Chinese-man-van-middelbare-leeftijd en ik denk dat het een teken van het universum is dat ik in ieder geval dezelfde hobbysmaak heb als Chinese-mannen-van-middelbare-leeftijd. Ik knikte hem dan ook dankbaar toe. Hij keek me verward aan.
– Buiten het rib uit mijn lijf in de vorm van het jaarabonnement heb ik ook nog wel wat te investeren als het op kleding aankomt. Tuurlijk, dankzij mijn yoga avontuur ben ik op het broekenvlak goed voorzien en het door schoonzus gegeven sporthaarbandje voelde heel Heidi Klum Goes sporting, maar de all-stars zullen toch verraden heb dat ik een rookie ben op het Zumba gebied. Of mijn complete gebrek aan kennis van de pasjes, die kunnen het ook weggegeven hebben natuurlijk.
– Ik heb geleerd dat ik zeer consequent ben in het maken van fouten. Zo stak ik ook iedere keer enthousiast mijn duimen naar links, rechts, achter of voor als de juf dat deed, enkel om er ie-de-re keer weer achter te komen dat de juf dit slechts deed om de richting aan te geven, waarna ik wanhopig probeerde heel nonchalant om me heen te kijken. Twee dingen tegelijk doen lukt me niet, dus het eindigde er meestal mee dat ik abrupt stilstond na mijn ontdekking.
– Het clubje van zeer-fanatieke-knappe-populaire-meisjes was ook hier aanwezig. Achteraf blijkt mijn angst dat deze meisjes -die rondom de juf hangen en de pasjes beter kennen dan zijzelf- mij uit zullen lachen altijd ongegrond; ze zijn vooral heel druk bezig met zichzelf in de spiegel en natuurlijk het verbeten glimlachen naar elkaar. Nu klinkt dit allemaal heel hatelijk, maar niets is minder waar; ik ben vooral heel jaloers en zou mijn linkerpink afstaan om hen te zijn. Ik weet nu immers dat je je linkerpink toch niet gebruikt tijdens Zumba.
– Het is wellicht toch tijd om mijn gigantische afkeer van bevelen opvolgen terwijl ze naar je geschreeuwd worden bij keihard beukende muziek op te geven. Kijk, dat ik weiger mee te klappen tijdens concerten als dat wordt gevraagd is tot daar aan toe, maar het had in retroperspectief toch handig geweest als ik ook op de grond had gaan liggen toen dat werd geblèrd (“AT THE NEXT BEAT WE ARE GOING TO LAY ON THE GROUNDDDDDDDDDDD”), in plaats van als enige te blijven staan, onderwijl mijn in het halfuur daarvoor opgebouwde imago reddend door salsapasjes te maken. Ik geloof niet dat dat is gelukt, vooral omdat ik nooit echt goed ben geweest in salsa.

Klink ik negatief? Onzin! Het was fantastisch, levensveranderend en bovendien helemaal te gek….
Of nouja, het was in ieder geval niet compleet verschrikkelijk en ik denk dat als ik ooit het verschil tussen links en rechts aanleer ik zelfs bij de onderkant van de middenmoot kan horen. Tot die tijd verschuil ik me gewoon achter de 29 andere deelnemers rechts achterin en achter mijn salsapasjes natuurlijk…
Ik kan niet wachten tot morgenavond.