De teef en de roze Ikea vaas

De Marktplaats verkopen lopen lekker. Buiten alle dwazen blijken er toch mensen te zijn die de Playstation daadwerkelijk op wilden komen halen en ook alle andere pareltjes zoals een halfgare, nauwelijks werkende Polaroid camera vliegen als warme broodjes over de toonbank. Dat we het geld inmiddels deels hebben gespendeerd aan nog meer zooi in de vorm van een Xbox is een milde doch feestelijke bijkomstigheid.
Van tevoren maakten we één afspraak; ik zet alles op Marktplaats en beantwoord de mails, vriend dealt met de mensen die het op komen halen. Ik ben nogal slecht in onderhandelen en bovendien zou dat betekenen dat ik mijn huispak minder vaak aan kan doen.
Ook gister toog vriend dus weer naar de deur voor de vrouw die voor de roze Ikea vaas kwam.

De roze Ikea vaas blijkt namelijk een dingetje te zijn op Marktplaats, kwamen we achter toen we onze halve inboedel het web op slingerden. Het met gouden bloemen versierde ding stond inmiddels alweer 10 jaar in mijn huis weg te kwijnen in een hoekje; ik had het ooit van vrienden van mijn ouders gekregen toen ik voor het eerst op mijzelf ging wonen. Blijkbaar is de vaas niet meer te verkrijgen, en de vrouw in kwestie bood €70 op de vaas.
70 euro.
Voor een Ikea vaas waar er miljoenen van zijn.
Deal!

Rond zessen zaten we heerlijk van onze boterhammetjes met kroket te genieten toen de bel ging. “Voor jouuuuu!” riep ik opgetogen uit “70 euro en niet minder!”.
Vriend sloft naar de voordeur en ik zet de televisie iets zachter; zacht genoeg zodat ik alles kon horen, hard genoeg zodat ik gewoon door kon eten.
“Hallo, kom verder”
“hoi, eeeuuuh, hoi, ja dankje”
“je komt voor de vaas geloof ik heh?”
“ja haha, ja dat klopt, ja jeetje ja”
“ok, nou hier istie dan. 70 euro”
“haha ja dankje. Goh ja hij is mooi heh, haha. Goh was een gedoe hoor om hierheen te komen haha, allemaal een richtingsverkeer”
“ja dat klopt, dat is deze straat”

Op dit punt was ik aan het koken op de bank. Behalve een hele-goede-Marktplaats-verkoper ben ik namelijk ook een hele-jaloerse-vriendin. Wat staat die teef in mijn keuken te giechelen over eenrichtingsstraten en mijn man in te palmen?

“nou alsjeblieft, veel plezier ermee”
“oh even kijken, heb je geld terug? Haha, ik wacht wel even hoor, geen probleem!”
“ja heb ik, alsjeblieft. Gaat het zo mee?”
“tasje zou handig zijn, haha, ik wacht wel even hoor”
“ok, alsjeblieft”
“wat ruikt het hier lekker zeg! Wat ben je aan het eten”
“kroketten.”

De trut. Ze probeert niet alleen mijn territorium te bezoedelen als ware ze een hond die iedere hoek van de kamer aan het onderzeiken is, ze is nu ook daadwerkelijk tijd aan het rekken zodat ze stiekem met de Ikea vaas hier kan komen wonen, met mijn man, in ons huis, om mijn leven te leven.

“nou doeeeei!” zegt vriend en gooit de deur dicht.

Ik neem een hap van mijn kroket en verbrand mijn halve bek erbij. Maakt niet uit, je kan niet over dat soort kleinigheidjes gaan zeuren als je op het punt staat een jaloerse tantrum te gaan gooien.
“was ze je nou gewoon aan het versieren?”
“ja een beetje wel geloof ik”
“gewoon, daar in de keuken? Terwijl ik hier zat??”
“ja, dat wist zij toch niet?”
Het moment van onredelijkheid borrelt op. Nee dat wist ze niet nee, maar ik wist ook niet dat ze inmiddels zo close waren geworden in die luttele minuten dat hij het voor haar op moest gaan nemen.
“ik hoorde je heus wel vragen hoor, of ze jouw kroketje ook even wilde zien.”

Vriend spruwt zijn eten bijna over de nieuwe tv heen (had ik dat al gezegd? We hebben ook maar een nieuwe tv gekocht) geeft wat kusjes en haalt water voor mijn nog steeds verbrande mond, waar ik inmiddels ook wel om kan lachen.
Moment van onredelijkheid voorbij.
Ikea vaas verkocht.

Maar voortaan ga ik naar de deur.