Een gat in je hand, een creditcard, en ouders.

Ik ben opgevoed met een hele duidelijke stelregel als het om financiën gaat; je betaalt al-tijd je rekeningen, en je leent nooit geld. En ik ben er best trots op dat het me ook altijd gelukt is. Buiten een oprecht vergeten rekening heb ik nooit aanmaningen ontvangen, ik kan niet rood staan en heb nog nooit een lening afgesloten (buiten de hypotheek dan). Hier zijn wel twee zeer duidelijke slachtoffers bij gevallen;
mijn ouders

Want dat ik niet rood kon staan betekent natuurlijk niet dat ik altijd uitkwam met mijn geld. Al mijn hele lang volg ik hetzelfde strakke stramien; zodra mijn salaris binnen is leef ik de eerste week als God in Frankrijk, om vervolgens drie weken lang droog brood met chocopasta te eten, oja en mijn ouders te bellen voor geld. Zeg wat je wil over gescheiden ouders, maar het heeft zijn voordelen. Zoals dat ze niet van elkaar weten of de ander al geld heeft geleend aan hun jongste dochter, bijvoorbeeld. Met dat geleende geld betaalde ik dan mijn drankjes in de kroeg en aan het eind van de maand stortte ik alles weer keurig aan ze terug, om vervolgens weer dezelfde riedel in te gaan. Niet ideaal natuurlijk, al is het alleen maar dat je toch iedere keer een soort verantwoording aan je ouders af moet leggen, die niet altijd even tevreden waren met het antwoord “ik heb het nodig omdat ik vanavond ga zuipen”.
De openbaring van mijn creditcard was dan ook van onschatbare waarde.

Want een creditcard, die had ik al jaren. Ooit eens aangeschaft zodat ik hotels kon boeken via booking.com, het was een mooi kek moddelletje van de Bijenkorf. Heel goed uitgekozen vond ik zelf, want voor iedere euro die je uitgaf kreeg je ook een punt, en met die punten kon je dan weer gratis shoppen bij de Bijenkorf: win-win!
Maar eerlijk is eerlijk; ik deed er niets mee. Jarenlang lag die in de kast om er eens per jaar uitgehaald te worden om een hotel te boeken of een aankoop van internet mee te betalen. Ik stortte het altijd direct terug dus heel spannend werd het allemaal niet.

Alweer 3,5 jaar geleden ging ik van jaren te hebben samengewoond naar weer helemaal alleen wonen. De periode bij uitstek om eens even flink te gaan beesten, maar mijn financiën lieten dat na het afschrijven van mijn hypotheek nauwelijks toe. Op een avond zat ik met een vriendin op de bank.
“pfffff ik wil eigenlijk komend weekend naar dat festival maar heb echt nul geld”
“joh, maar je hebt toch een creditcard?”
“ja, dat kaartje is niet zo het probleem, maar ik moet daar ook eten en drinken en daar gaat mijn creditcard niet bij helpen”
“hoezo, daar kan je gewoon geld mee opnemen bij een pinautomaat hoor”
Het was alsof ik duizenden engeltjes hoorde zingen. Het was alsof mijn hele zijn had toegewerkt naar dit ene, prachtige moment; het moment dat ik erachter kwam dat je met een creditcard gewoon geld op kan nemen. Jááá, daarvoor was ik erg dom en vooral onwetend geweest, maar nou en! Mijn leven kon eindelijke een feestelijke wending nemen!

En dat deed het. Een feestelijke wending die tweemaal per jaar werd afgelost met het vakantiegeld en de eindejaarsuitkering, maar waar uiteindelijk toch nog een wat minder feestelijk bedrag van €1500 van overbleef.
“Heb je schulden?” vroeg vriend, toen we eenmaal hadden besloten samen verder te gaan en ook de financiën samen te voegen.
“nou, ik heb nooit geld geleend van een bank ofzo, en kan niet rood staan, en ik heb altijd mijn rekeningen op tijd betaald”
Ik klonk best trots.
“ja ok, maar heb je andere schulden?”
Ik mompelde mijn confession. Vriend zuchtte hard. Hij die nogal wat spaargeld meebracht had een vriendin uitgekozen met een gat in haar hand. Hoe mooi ik het ook wilde maken, het was echt allemaal aan stappen en uitjes opgemaakt.
“Maar ik heb wel heel veel punten bij de Bijenkorf openstaan!”
Het mocht niet baten.

De schuld is door vriend betaald, nadat ik eerst nog zelf een halfslachtige poging waagde door €15 per maand over te maken; dat bleek erg lang te duren. Ik mag nooit meer een creditcard en het wordt in het algemeen op prijs gesteld dat ik me niet met de financiën bemoei, om de een of andere reden heeft hij daar niet zoveel vertrouwen in.
En mijn ouders? Die ontvangen nog steeds maandelijks appjes waarin ze worden verzocht wat geld naar me over te maken zodat ik ook op het eind van de maand nog met vriendinnen kan lunchen en waarin ik altijd afsluit met de woorden “…..maar niet aan vriend vertellen heh!”.
Sommige dingen zullen nooit veranderen