Een schoonmaakster voor Moeder

“Dusssssssss eigenlijk doe ik gewoon te veel in het huishouden??”
Ik keek de fysiotherapeut stralend aan.
“Nou, sja, dat weet ik niet, maar tegenwoordig hebben moeders het gewoon heel druk en…”
“Zeker! Ik weet genoeg, thanx!”

Fysiotherapie. Ik denk dat ik qua uren meer tijd heb doorgebracht met fysiotherapeuten dan met eender welke beroepsgroep dan ook. Een zwak gestel, zwakke gewrichten, zwakke rug; you name it en ik heb het.
Dat de afgelopen week zich een enorme pijn aan mijn schouder en onderrug openbaarde was dus niets nieuws; dat ik een fysiotherapeut kreeg die een zwak leek te hebben voor oververmoeide moeders wel.

“Werk je fulltime?”
“Ja, nouja, ambtenarenfulltime dus heh”
Hij knikte begripvol. Ik raakte enigszins in verwarring van de begripvolle blik, aangezien ik zojuist had aangegeven vier dagen min of meer te werken en ineens vroeg ik me af of we wel hetzelfde verstonden onder het woord ambtenarenfulltime.
“Ja dat moet zwaar zijn…en de opvoeding?”
Hij gaf een knikje naar het kind wat net de hele vloer aan het dweilen was met zijn eigen snot. Kind had precies vandaag uitgekozen om zijn onmogelijke zelf te zijn, iets wat gelukkig maar eens in de zoveel weken voorkwam.
Ik haalde mijn schouders op. Sja.
Weer knikte hij begripvol.
“En veel extra activiteiten dus? Sporten hoor ik net? En natuurlijk het huishouden. En u heeft vast ook het een en ander aan sociale contacten heh, die u ook belangrijk vindt? Het is een bekend probleem hoor mevrouw; moeders, die hebben het druk. Te druk. Ze houden alle ballen in de lucht; fulltime werken, het huishouden, de zorg…het is ook niet makkelijk allemaal”.

Een mengeling van gevoelens steeg naar boven. Schaamte allereerst, omdat het eigenlijk helemaal niet waar was. Ik was niet bepaald het prototype oververmoeide moeder wist ik dondersgoed. Ik was het prototype “hangt van zwakke spieren aan elkaar”. Bovendien leek deze goedbedoelende meneer te zijn blijven hangen bij de Libelle’s uit de jaren ‘50 waarbij de mannen nauwelijks wat bijdroegen aan het huishouden; terwijl wij een keurige verdeling hanteren van….nouja, 40% voor mij en 60% voor hem zeg maar.
Zou ik het vertellen? Over hoe ik toch ruim de tijd vindt om er per week twee seizoenen aan willekeurig welke serie dan ook doorheen te jassen, scheefhangend onderuitgezakt op de bank waar de spieren doorgaans iets van protesteren? Over het feit dat kind nog steeds potjes krijgt en wij een abonnement hebben bij thuisbezorgd.nl, juist zodat we lekker veel tijd overhebben om te niksen? Over alle hulp die we kregen van opa’s en oma’s zodat we juist nog zo’n succesvol sociaal leven hadden zonder te rennen en vliegen? Over mijn definitie van “sporten”?
Of….??
Het andere gevoel maakte zich van me meester, het gevoel er helemaal bij te horen; Ik ben een Moeder met hoofdletter! Zo een die poetst en kookt en werkt en een bruut van een man heeft die niks doet en om kan gaan met geld en vrijwilligerswerk doet en taarten bakt voor zieke buren en geen lelijke troep bij de Action haalt voor een traktatie maar zelf wat knutselt en en en en en…
DEZE MOEDER VERDIENT EEN SCHOONMAAKSTER.

Stralend belde ik man zojuist met het blijde nieuws dat ik veel te veel doe volgens de peut en we dus een schoonmaakster moeten. Man klonk…verward en alsof hij heel druk bezig was met iets anders, dus ik neem aan dat hij akkoord is.
Dinsdag heb ik weer een afspraak bij mijn nieuwe beste vriend en zielsverwant;
ik hoop dat we het dan gaan hebben over mijn gebrek aan leuke nieuwe jurkjes.