Guus Meeuwis – Groots met een zachte G 2015; hoe het was

Guus Meeuwis vind ik leuk. Vooruit, ik heb hem nooit 60-euro-leuk gevonden, maar zeker wel hier-heb-je-twee-gratis-kaartjes leuk. Toen ik die dan ook voor de show van gisteravond kreeg aangeboden wist ik dat het moment daar was; ik zou eindelijk ook eens naar Groots met een Zachte G gaan

Als er één ding duidelijk is geworden na gisteravond, dan is het wel dat Guus gewoon best wel hip is om leuk te vinden. Trek ik toch altijd mijn wenkbrauwen op als iemand helemaal waus is van Marco Borsato -laat staan Frans Bauer-, als het over Guus gaat is het ineens allemaal geaccepteerd. En dat was ook gisteravond te merken; van jong naar oud, van arm naar rijk, alle lagen van de bevolking waren vertegenwoordigd. En waarom? Wat is nu eigenlijk de magie van Guus Meeuwis? Zijn songteksten zijn ok, maar ook weer niet wereldschokkend goed. Zijn stem is ok, maar niets wat niet driekwart van de mannen kan bereiken met flink wat zangles. Guus is het type waarbij je je billen bij elkaar trekt als hij probeert te dansen, dus ook dat is het niet; het is de torenhoge gunfactor die hij heeft. Het guitige bekkie wat hij opzet als hij zo enthousiast staat te zwaaien naar iedereen als ware het Sinterklaas, hetzelfde guitige bekkie waarmee je hem vergeeft dat je wel erg veel mee moet klappen om de liedjes van sfeer te voorzien, het guitige bekkie wat je de carrière gunt die hij heeft.

Was de show ook ok dan? Nee, die was gewoon supergoed. Megafans werden naar mijn idee op de wenken bediend, maar de simpele radiokenners als ik net zo goed; je kunt nu eenmaal bijna alles meezingen en ook de covers waren goed vertegenwoordigd. Een podium wat de gehele zaal omsloeg, barren die meer dan genoeg bemand waren zodat je nooit lang hoefde te wachten, strijkers en de New Cool Collective; aan alles leek gedacht, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk de confettikanonnen.
Is er dan niks te zeuren? Natuurlijk wel, ik ben een zeikerd pur sang die deze blog vooral ter meerdere eer en glorie van datzelfde zeiken heeft opgericht -mensen beginnen al te joelen zodra ik “ik wil niet zeuren hoor, maarrrrrr” zeg-, dus hierbij;
Kenny B, Kenny B; je bent een sukkel om met een zonnebril op te treden. Kom op man, je staat voor een uitverkocht Philipsstadion waar de zon net is ondergegaan, tenzij je Bono heet kom je hier gewoon niet mee weg. Hoewel het een leuke afwisseling was om ook Di-Rect en Chef’s Special op te laten treden deed Guus wel precies het tegenovergestelde waar ik Paul McCartney nog om roemde een paar dagen geleden; hij verdween in totaal voor vier hele nummers met zijn gehele band van het podium; Guus, het is jouw show en geen Vrienden van Amstel Live, en Spike blijft gewoon een vervelende gast om te zien (Al maakte Chef’s Special zijn In Your Arms weer een hoop goed).
Maar eigenlijk zijn dit enkel punten om mijn eigen imago in stand te houden, want het ware gevoel van Groots met een zachte G drong ook tot mij door tijdens het meezingen, het meeklappen, het meezwieren; ik voelde me ineens een Brabander.

Guus, ik ben een tevreden mens. Ik heb je show eindelijk eens gezien, en het was gewoon hartstikke gaaf. We kunnen dus afspreken dat ik volgend jaar weer kom- en dit keer zal ik wel betalen.
Je bent 60-euro-leuk.

Reacties zijn gesloten.