Het jaloersmakende verval van Robbie Williams

11 jaar geleden toog ik één dag voor mijn negentiende verjaardag naar de Arena voor een concert. Niet zomaar een concert, mind you, maar van the one and only Robster; Robbie Williams. Het was het gedroomde spektakel van een man in zijn hoogtijdagen en hét entertainmentconcert van de eeuw.
Wilde ik best nog wel eens zien.

Nu vind ik Robbie Williams zeker geen €75 leuk, maar toen we gisteravond voor €35 de neus een datenight in Nijmegen door konden brengen twijfelde ik geen moment. Man (jaja, ook die blog komt ooit nog eens) die hem nog nooit live gezien had en ik togen dan ook vol goede moed al om vier uur richting Nimma om er zeker van te zijn op tijd ergens achterin in het gras neer te kunnen ploffen. Missie geslaagd, en aangezien een vriend van ons achter het Goffertpark woont konden we onze auto ook nog eens vrij relaxed kwijt.
Het Goffertpark zelf leek omgetoverd te zijn in een waar festival, inclusief foodstandjes en muntenverkoop. Om de één of andere reden had ik me een intieme setting voorgesteld waarbij Robbie me al pingelend vanaf een kruk diep in de ogen zou kijken, maar dat bleek met 65.000 man wat tegen te vallen…en gitaar spelen deed hij ook al niet.

Het 80’s voorprogramma uitzittend namen we dan ook het publiek uitgebreid in ons op. Blank, begin 30 en op hun paasbest gekleed vat het best samen; we pasten er dan ook perfect tussen. Toen de Robster eenmaal opkwam en wij ons overeind hadden gehesen maakten we ons dan ook klaar voor de mij aan man beloofde reünie zoals ik hem in de Arena had leren kennen…
en dat bleef toch wat uit.

Was het slecht? Nee, zeker niet.
Maar het was ook niet heel goed.
Want Robbie is, net als zijn publiek, oud geworden. En een beetje pafferig.
Maar vooral onzeker.
En daardoor deed hij soms een beetje gekke dingen, zoals een slapstick uitvoering van de cover “something stupid”, waarbij Lieke uit Breda voor lul werd gezet met een masker op waardoor het leek alsof ze héél lelijk meezong. Superjolig, maar na één keer was de lol er wel vanaf. Ook deed hij stomme liedjes van Take That, maar nu ken ik ook geen leuke liedjes van Take That dus dat zal wellicht meer aan mij liggen.

Was het dan allemaal mwoah? Néé, en dat is het opmerkelijke. Ook al vond ik zijn gezemel over het vader worden tenenkrommend en konden sommige nummers van zijn laatste cd me gestolen worden, hij zong ook júist waar we voor kwamen; Angels, Rock DJ, maar ook covers van Neil Diamond en George Michael wat voor ons onverwacht leuke verrassingen bleken.

Eigenlijk kregen we precies waar we voor kwamen; een leuke avond weg met muziek die we als het op de radio voorbij komt op laten staan. Want inderdaad, het werd duidelijk dat wij niet zijn grootste fans zijn waardoor we het wellicht allemaal wat kritischer bekeken. En wat we zagen was een man op zijn kwetsbaarst die de bravoure van al die jaren geleden nog steeds bezat, maar dan met een onzeker randje. Een man die weet dat hij op zijn retour aan het raken is en daar op een onnavolgbaar knappe manier handen en voeten aan weet te geven door zelf zijn grootste criticaster te zijn in zijn tussen de show door hilarisch vertelde verhalen.
Bij het naar huis rijden stond voor ons dan ook één ding als een paal boven water; Robbie Williams is in verval.
Een jaloersmakend mooi verval.