Het “kijken kijken” naar Temptation Island

Al weken zien mijn woensdagavonden er hetzelfde uit. Ik eet een veelstevette maaltijd met vriendin, we nestellen ons volgevreten op de bank met een dekentje, cola, sigaretten en chips (er is altijd space voor chips!) en kijken elkaar verwachtingsvol aan; het is weer tijd voor Temptation Island. Aangezien date-night nu eenmaal al jaren op de woensdag bestellen we trouw de aflevering voordat die uitgezonden wordt de avond erna; het is tijd om relaties kapot te zien gaan.

Voor diegene die het nooit gezien hebben zal ik het kort samenvatten;
Er zijn vier stellen (2 Nederlands, 2 Belgisch) die de ultieme relatietest aan willen gaan. Die test bestaat eruit dat je los van elkaar wordt afgezonderd op een Thais eiland met 10 “bloedmooie” vrijgezellen. Al die vrijgezellen willen niets liever dan aanleggen met jouw partner, en er is een hoop alcohol. Om de dag zien de stellen beelden van elkaar voor de broodnodige olie op het vuur; als jij immers je partner met een ander ziet tongen boven een Daiquiri cocktail, wat weerhoudt jou er dan van die avond hetzelfde te doen?
Precies, top televisie.

Ik moet bekennen dat ik vroeger nooit naar Temptation Island keek -inderdaad, een gemiste kans-. Daardoor had ik er toch een wat ander beeld bij. Zo dacht ik bijvoorbeeld dat de stellen minstens 3 weken van elkaar gescheiden waren, maar niets blijkt minder waar. Het zijn 9 dagen.
Negen dagen.
Nu klinkt dat wellicht dus wat weinig dramatisch, maar de hormoonbommetjes zijn schijnbaar vooral geselecteerd op het nog geen dag zonder sex kunnen, waardoor er op dag twee al gesproken wordt over blauwe ballen en zulks.
Ook was ik altijd in de veronderstelling dat de stellen, als ze de “test” zouden doorstaan, een geldbedrag zouden krijgen. Dat blijkt ietwat vergezocht; de grootste beloning is schijnbaar met jouw trouw-gebleven-maar-blauwe-ballen-hebbende-partner weer naar huis te mogen. Waarom je je dan in godsnaam opgeeft voor zo’n programma is mij een raadsel, maar niet voor de stellen.
“ik wil gewoon zeker weten dat mijn partner trouw is” zo is de algemeen geldende uitspraak.
Dat mijn partner op geen enkele manier ooit in een situatie terecht zal komen dat 10 vrouwen met opgepompte borsten om zijn aandacht vechten voor 9 dagen lang op een tropisch eiland met veel alcohol én zonder dat ik ergens te bekennen ben blijkt een unicum, want de deelnemers vinden het toch een zwaar waarheidsgetrouwe realiteit.
Ok.

En inderdaad, de vrijgezellen vechten voor de aandacht. Ook hier zal de redactie goed onderzoek naar hebben gedaan, waarbij opvalt dat wij bezette vrouwen vallen op opgepompte anabolen-types die langer voor de spiegel staan dan een gemiddelde vriendinnengroep, en de vrijgezelle vrouwen zichzelf vooral verkopen met taglines als “ik ben Jill en ik weet wat ik wil”. Het maakt de vrijgezellen niet zo bijster veel uit of ze je wel of niet mogen, zolang ze je maar laten vreemdgaan, wat bij mij toch wel de vraag doet rijzen wat voor geldbedrag er tegenover staat als dit ze eenmaal is gelukt.
Maar het mooist van alles zijn de stellen zelf.
De stellen maken allemaal hele ingewikkelde afspraken met elkaar die vervolgens op dag een al verbroken worden.
Zo heb je bijvoorbeeld Haroon, die vertelt dat je wel mag “kijken”, maar niet “kijken kijken”. Ook mag je wel “flirten” maar niet “flirten flirten”. In het begin is het niet geheel duidelijk wat hij nu bedoelt, maar later bleek hij vooral te doelen op “alles mag, zodra de camera maar uitstaat”. Helder.
Ook heb je Marvin, die eigenlijk vanaf het begin al met iedereen die er wel been in zag het bed in dook. Nu zou ik persoonlijk direct naar zijn resort zijn gerend om full on American-History-X-stijl op zowel hem als die chicks te gaan, maar Louise -zijn vriendin- niet. Die huilt vooral heel veel en heel hard. Totdat Marvin snikkend in de camera kijkt en zegt dat het hem spijt. Er breekt een gigantische glimlach door op Louise haar gezicht en met de historische worden “Alé, zand erover” is de relatie weer gered. Wat het hele nut is van meedoen aan Temptation Island als je je partner toch wel vergeeft is mij een raadsel.

De laatste aflevering komt eraan waarna duidelijk zal worden wie er wel of niet samenblijven. De waarheid is dat dat er natuurlijk helemaal niet toedoet; ik ben weer geëntertaind geweest voor een aantal woensdagavonden, net als een groot deel van Nederland en België.
Kortom, RTL 5, dank dat jullie mijn leven weer hebben verrijkt en natuurlijk dat jullie je niet te goed voelen geld te scoren over de rug van allerlei dubieuze types en kapotte relaties.
Ik hoop dat er snel weer van dat soort pareltjes voorbij komen.