De vrouw die niet kan fietsen

Ik kan niet fietsen.
Het zijn niet enkel vrouwen uit ontwikkelingslanden die dat niet onder de knie lijken te krijgen; ook 28-jarigen die gewoon in Rotterdam wonen kunnen het niet.
Ik heb het ooit wel gekund hoor, een soort van. Ik ben opgegroeid in een dorp, en het fietsen van ons huis naar dat van opa en oma ging me redelijk ok af; die 5 minuten over straten waar nauwelijks auto’s reden kon ik net aan.
Daarna ben ik het een beetje verleerd.

De middelbare school zat een stadje verder dan mijn eigen nietszeggende dorp, en de deal was dat we daar vanaf een bepaalde leeftijd naartoe zouden fietsen. Helaas helaas; precies het schooljaar dat het ook mijn beurt was de fiets ter hand te nemen schoot mijn knie uit de kom. Ik zal niet zeggen dat ik dat expres liet gebeuren, maar het kwam me wel bijzonder handig uit; vanaf dat punt kon ik met een snik in mijn stem iets mompelen over “mijn gewrichten”, waarna mijn ouders toch maar weer een busabonnement aanschaften.
Toen op mijn negentiende eindelijk een auto in mijn leven kwam in de vorm van een spuuglelijke Opel Astra was het ook gedaan met de 5 minuten fietsen naar opa en oma voor deze chick; dag fiets; hallo auto!
De waarheid is namelijk vooral dat ik verschrikkelijk lui ben en zowel de auto als het openbaar vervoer me prima bevallen (tenzij mensen mij er niet gewoon langs laten natuurlijk). Vriend was er echter van overtuigd dat hij deze diehard luiaard wel om kon toveren tot een ware fietsvedette.
Little did he know.

Het bleek namelijk licht onhandig te zijn toen vriend nog op spuugafstand van het centrum van de stad woonde dat ik weigerde te fietsen; zelfs al had ik het gewild, ik had niet eens een fiets. En eerlijk is eerlijk; het OV deed doorgaans 30 minuten waar we binnen 5 minuten fietsen dezelfde locatie zouden hebben bereikt. Dat vriend het een beetje zat werd mij met mijn dronken kop om 4 uur ‘s nachts naar huis te vervoeren begreep ik ergens wel, en aangezien mijn werk nog een prachtig fietsplan presenteerde en ik nooit langer dan 2 minuten nadenk over aankopen was de keus snel gemaakt; als ik dan toch zou fietsen, dan niet op een of ander barrel. De nieuwe, shinie, veel te dure fiets werd aangeschaft. Vriend zal waarschijnlijk al zijn vraagtekens hebben gezet bij mijn fietsgedrag van de fietsenboer naar huis. Nog geen 5 minuten onderweg merkte hij op dat “ik niet overdreef” toen ik hem had verteld dat mijn fietsskills niet bepaald gepolijst zijn. Wild slingerend over de weg wierp ik hem een boze blik toe; ik zou het heus wel leren.
Oefening baart kunst toch?

Zaterdagavond; de eerste keer dat we daadwerkelijk de fietsen gingen gebruiken in de stad. De heenweg verliep soepel, snel en vooral; zonder problemen. Dat vriend naast me bleef rijden als ware hij een vader die zijn 3 jarige kleuter begeleidde nam ik op de koop toe; ik had de 5 minuten mooi zonder kleerscheuren door weten te komen.
Op de terugweg, die nacht met iets te veel borrels op, was ik dan ook vol zelfvertrouwen; ik rockte dit hele fietsding harder dan ik dacht. Vol energie fietste ik voor hem uit, ondertussen iets gillend van “ZIE ME GAAN DAN SUKKEL, WIE KAN ER NOU NIET FIETSEN HEH???!!!”.
Een vaag gebrul over een tramrails bereikte me nog, maar het was te laat; met een halve salto klapte ik onderuit, een doodsmak waar zelfs de tour-de-france kijkers hun adem van in zouden houden. Midden op het kruispunt lag ik doodstil, checkend of er niets uit de kom was geschoten, ondertussen iets mompelend over gewrichten tegen een lijkwitte vriend. Vanzelfsprekend volgden nadat ik zeker wist dat alles nog op zijn plek zat de hysterische tranen, snot en een “zieehhieeee je weeehhheeelllll, ik kan echt niet fietsen”. Vriend moest me gelijk geven.

We zijn lopend naar huis gegaan. De fiets is later naar de casa op Zuid meeverhuisd in het verhuisbusje, maar staat onaangeroerd in de schuur. Volgend jaar verhuizen we naar het centrum, en ik heb her en der het woord al verspreid dat ik dan “heus weer zal gaan fietsen, zelfs naar mijn werk”.
Maar eerst ga ik een helm kopen.

5 gedachten over “De vrouw die niet kan fietsen

  1. Pingback: dapoxetine

Reacties zijn gesloten.