Hoe ik de Ikea onder druk zette (wat me precies niks bracht)

Al zeg ik het zelf; die hormonen heb ik aardig onder controle. Ik heb nog geen hysterische vreetbuien (de twee keer ontembare trek in Bram Ladage niet meegerekend…dat heeft iedereen wel eens toch?) heb nog niet de neiging gehad vriend op straat te gooien en huil ook niet ineens bij de Page reclame (als je in het algemeen al drie keer per dag huilt zou dat ook wat veel worden). Kortom; eitje, dat zwanger zijn.
Behalve dan die éne avond in de Ikea.

Trouwen, zwanger, een nieuw huis…het is wellicht iets veel in één jaar. Zwanger zijn doe je er misschien een beetje bij, maar zo’n bruiloft en huis vragen daadwerkelijk voorbereidingen. Zoals bijvoorbeeld het uitkiezen van een keuken.
Nu hebben vriend en ik met de grootste zorg van de wereld de badkamer uitgekozen, maar die keuken, dat kon ons dan weer niet zoveel interesseren. Dus we gingen voor de makkelijke optie, zo dachten we;
De Ikea keuken.
Als je zo’n modelletje uitkiest ga je dus op de donderdagavond, nadat je je eerst misselijk hebt gegeten aan de ballen, met iemand een 1000-keuzen menu langs.
– wit, grijs of zwart? (grijs.)
– boven en onderkastjes? (sja…doe maar iets)
– vaatwasser? (jááá)
– Oven/magnetron? (twee ovens.)
– Koelkast? (nee, we nemen een hippe oranje Smeg.)
Und so weiter. Drie uur hebben we daar gezeten, onze keuzes doornemend. Nu hoor ik jullie denken;
“Een oranje Smeg Koelkast? Twee ovens?? Das toch helemaal niet slim!”
Dat vond ik vorige week nu ook. Dus gingen we hals over kop wederom naar de Ikea.

Nu moet je voor het ontwerpen van de keuken betalen, €69 om precies te zijn. Voor veranderingen als toch een koelkast en een magnetron ipv een oven wilde ik dat uiteraard niet nogmaals betalen, maar ik was wel zo bijdehand om eerst even te checken of dat ook echt niet hoefde via de klantenservice.
Géén probleem, zo vertelde die mevrouw me, maar ik moest er wel rekening mee houden dat *blablablablabla*. U begrijpt, bij dat laatste stuk was ik afgehaakt, ik had immers al gehoord wat ik wilde horen. Opgewekt sleurde ik vriend na het werk mee de Ikea door. De ballen sloegen we ditmaal over, ik had toch niet zoveel honger vertelde ik een enigszins verbaasde vriend; dat had hij nog niet eerder meegemaakt. Ik huppelde naar de eerste de beste beschikbare keuken-dame, helemaal klaar om onze wijzigingen door te geven.
“Hallo! Ik wil graag wat wijzigingen aan onze keuken doorgeven die we vorige keer hebben ontworpen; daarna willen we hem direct bestellen”
“Dat is prima, u bent over ongeveer een uurtje aan de beurt”
Alle kleur moet uit mijn gezicht zijn weggetrokken. Één úúr???
“Maar ik heb gebeld, en de mevrouw zei dat ik meteen geholpen kon worden!”
Vooruit, hier loog ik wellicht iets. Ineens trok de rook van *blablabla* op, en herinnerde ik me vaag iets over een wachttijd als je geen afspraak had.
“Dat kan zijn, maar u bent echt pas over een uurtje aan de beurt”
“Dat kan niet, want daar hebben we he-le-maal geen tijd voor.” Ik probeerde heel druk te kijken maar dacht vooral aan eten; niet de kleffe Ikea hap, maar stomende Bram Ladage patatjes. Dat kon beslist géén uur wachten.
“het lijkt me zonde van de tijd als je nu weer naar huis gaat, maar dat is jullie keuze”
Mijn mond viel open van zoveel onverholen desinteresse in míjn keuken. Vriend stond achter me wat te schuifelen, wellicht de uitbarsting al aanvoelend; “schatje, zullen we gewoon even wac…” probeerde hij tevergeefs. Ik stak mijn hand op als het ultieme teken dat hij stil moest zijn, terwijl ik alles in me op voelde borrelen; de honger, het feit dat we op een maandagavond in de Ikea stonden in plaats van op de bank lagen, maar vooral; de hormonen.
“LAAT MAAR! Laatmaarlaatmaarlaatmaar, kom schat, we gaan naar Brugmans en kopen van iemand die wél graag aan ons wil verkopen!”
Half om half verwachtte ik dat de vrouw haar handen voor haar mond zou slaan, haar ogen zich zouden vullen met tranen en ze rücksichtslos alle andere klanten weg zou sturen; ze zou inzien hoe verschrikkelijk belangrijk die éne verkoop voor haar carrière zou zijn, haar welgemeende en diepe excuses aanbieden voor zoveel lompheid, en als pleister op de wonde zouden we de keuken gratis krijgen. Oja, ook zou de Bram Ladage ergens tussendoor voorbij komen met stomende patatjes.
De vrouw trok echter enkel haar wenkbrauw omhoog. “Brugmans is helemaal niet open mevr…”
“DAN GAAN WE NAAR EEN ANDER!!”

Ik was werkelijk in staat om €20.000 uit te geven bij een andere keukenboer, puur uit narrigheid. De waarheid is dat Brugmans inderdaad gesloten was, net als ieder andere leverancier in de omgeving, en ik bovendien nog een vrij verstandige vriend heb die er waarschijnlijk niet in mee had gegaan. Nadat ik mijn Bram Ladage naar binnen had gepropt en er nog een hele lelijke snottebellen-huilbui overheen had gegooid (“ze deed zo onaaaaahaaaarddddiigggg”) zag ik zelf ook wel het hormonale van mijn actie in.
Volgende week hebben we dus maar een afspraak gemaakt, maar wel bij een andere Ikea.
Dat zal dr leren.

Een gedachte over “Hoe ik de Ikea onder druk zette (wat me precies niks bracht)

Reacties zijn gesloten.