Hoe ik langzaam transformeer in een yoga-koningin.

Mijn beste vriendin en ik zijn in heel wat dingen heel verschillend. Zo kan zij bijvoorbeeld koken en is ze letterlijk en figuurlijk een opgeruimd type, eigenschappen waar het mij nogal aan ontbreekt. Daarentegen heb ik weer een gigantische fantasie waardoor ik graag de meest geweldige uitstapjes en activiteiten voor ons verzin, die we dan weer niet uitvoeren.
Onze grootste overeenkomst is namelijk dat we vooral erg lui zijn.

Nu zit dat ons slechts met periodes in de weg, want zolang je het jezelf vooral als deugd kan verkopen (“wij nemen genoeg rust!”) is er niks aan de hand. Van genoeg rust nemen is echter nog nooit iemand een kilo afgevallen, en dat is nou net iets dat we allebei kunnen gebruiken. Dat we steeds uitgeputter raken als we voor onze zak chips naar de supermarkt op de hoek lopen helpt trouwens ook niet mee.

“YOGA YOGA YOGAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!” gilde ik uitzinnig, toen we weer eens zaten te bedenken hoe we af konden vallen én fit konden worden zonder dat we daarvoor naar een afschuwelijke sportschool moesten (van het geld dat we ieder aan jaarabonnementen hebben besteed zonder ooit te gaan hadden we immers al een beste liposuctie uit kunnen laten voeren).
“Madonna doet het! En als Madonna het doet dan….nouja dan zal het wel niet echt hip meer zijn, maar wel geschikt voor vrouwen van rond de 30 met de lichamelijke gezondheid van 50+ types die jong willen blijven!”. Vanzelfsprekend zag ik het alweer helemaal zitten.
“Hmmm…is dat niet veel te zweef voor ons?” twijfelde vriendin hardop.
En daar had ze een goed punt; beide wars van alles wat ook maar enigszins bij zweefteverij in de buurt kwam zou dat nog wel eens een puntje kunnen zijn bij zoiets als Yoga, waarbij ik zeker mijn ervaring met Mindfulness niet was vergeten.
Ik gaf Google een slinger en wist ons tot onze beide verbazing te overtuigen; op vijf minuten fietsen van onze huizen (beste vriendinnen wonen immers in dezelfde wijk) zat een hippe, grootse yogastudio die zich voort liet staan op hun gebrek aan zweverij…de eerste class werd geboekt.

“Wistttttt je wist je wist je…” (ik ben ook aanzienlijk drukker dan vriendin) “….dat dit de eerste keer in 18 jaar tijd is dat we samen gaan sporten??”. Ondanks een gedeelde middelbare school periode kwam ik direct af van het hele gymgebeuren door een handicap licht aan te zetten (vooruit, ik was een heus medisch wonder volgens mijn eigen verhaal, iets wat het meedoen aan gymles weer in één klap ongedaan kon maken) “ik denkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk dat we hier écht écht écht heel goed in gaan zijn”.
Mijn vriendin fietste die maandagavond onderweg naar onze class naast me, eveneens een sigaret in hand, maar wél in een outfit die iets yoga-achtigs weghad -iniedergeval een legging dus.
Onzeker keek ik naar mijn eigen broek; een oude pyjamabroek van man (getrouwd!! blog volgt!) maat XXL, want dat leek me wel lekker zitten.
“Niet te groot??” twijfelde ik hardop.
“welnee” antwoordde vriendin resoluut “zo intensief is het ook allemaal weer niet hoor”.

Dat was het wel.
Ik denk dat het het best samen valt te vatten als een heuse 75 minuten durende hel.
Dat bedoel ik vrij letterlijk, want het was een zeer intensieve variant van de “hot yoga” stroming, waarbij het 38 graden in het lokaal is. Terwijl iedereen om ons heen zijn benen in zijn nek vouwde, onderwijl de elleboog om de keel draaiend zodat je hoofd achterstevoren naar beneden kijkt was ik vooral heel hard aan het nadenken welke van de twee überhaupt mijn rechterbeen was (het been onder de hand waar ik mee schrijf blijkt) onderwijl panisch mijn pyjamabroek omhoogtrekkend en zo te voorkomen dat ik in mijn blote reet voor het fanatiek zwetende klasje kwam te staan.
Na de zwaarste 75 minuten van mijn leven kroop ik praktisch naar huis, om het vier dagen later alsnog in al mijn spieren te voelen.

Vanavond gaan we weer. Het was namelijk fantastisch en op een rare zelfpijnigende manier ontspannend en bovendien hebben al die Madonna-types iets fanatieks in me losgemaakt; ik wil ook mijn benen in mijn nek kunnen leggen.
Maar ik ga eerst maar eens een legging kopen.