Mijn bucketlist voor de overlevenden

Ik heb geen bucketlist. Waarschijnlijk omdat ik het type ben dat als ik iets graag wil, ik het vroeg of laat toch wel een keer doe; daar heb ik geen apart lijstje voor nodig. Daarnaast heb ik nu eenmaal geen grote of meeslepende wensen; voor mij geen skydiven boven de Niagara Falls of de Mount Everest beklimmen in mijn bikini. De dingen die ik wil doen zijn vrij bescheiden en mocht ik ze niet kunnen doen is mijn leven net zo compleet.
Toch is er wel een probleem; dat betekent dat ik nooit viral zal kunnen gaan mocht ik op een tragische manier komen te overlijden. Geen zorgen, ik word 110, maar mocht het noodlot tóch eerder toeslaan dan wil ik graag een Facebookpost worden. De laatste weken wordt je namelijk doodgegooid met posts over Bucketlisten van overleden mensen die worden afgewerkt, met tranentrekkende foto’s en bijschriften uiteraard. Nu ben ik niet alleen het type dat deze aandacht zou verdienen, maar ook iemand die graag de touwtjes in handen houdt. Hierbij presenteer ik dan ook; mijn bucketlist voor de overlevenden. Alle dingen die jullie mogen doen mocht ik het niet gered hebben. Wel goed lezen alsjeblieft, ik heb er duidelijk bij vermeld wie wat doet en hoe het eruit moet komen te zien.

Walsen bij André Rieu op het Vrijthof
Mánmánmán wat heb ik een zwak voor die man! Die guitige blik, dat Limburgse accent, die woest naar achter gekamde haren; André is het helemaal. En zo chique allemaal, dat Vrijthof en zijn jaarlijkse concert. Ja, ik wil daarheen. Ik wil op mijn mooist gekleed daarheen, meeneurieen en klappen en natuurlijk walsen -het liefst met André zelf-. Mocht het me niet meer lukken dan is dit de uitgelezen kans voor mijn vriendinnen me te herdenken; mijn muzieksmaak hebben jullie toch al nooit begrepen, en het is beter dan Dolly Parton.

Naar de show van David Copperfield in Las Vegas
Urenlang zat ik als kind voor de TV; wat een goochelaar! Nu noemen ze zichzelf geloof ik liever illusionisten, maar je begrijpt wie ik bedoel. David Copperfield, de man die het Vrijheidsbeeld liet verdwijnen, mensen liet vliegen en dwars door de Chinese Muur liep. Vergeet Hans Kazan, dit is pas écht toveren! Beter nog; hij treedt nog steeds op in Las Vegas. Vooruit, dit gaat een flinke duit kosten, want buiten het hotel en de vlucht moet ook nog eens het kaartje betaalt worden, wat al snel zo’n 200 dollar kost. Maar moeders is een echte spaarder dus dit is echt wat voor haar; vroeger ook liefhebber en geen betere manier om dochter te herdenken toch? Wellicht tovert die me nog even terug, weinig wat deze boy niet kan.

Naar de Sing-a-Long van de Rocky Horror Picture Show in Londen
“A Sweet Transvestite from Transsexual Transylvania” dat is waar de musical “The Rocky Horror Picture Show” over gaat. Het is inderdaad precies zoals het klinkt, een echte cultfilm. Hier rondom is er dan ook een hele scene, vooral in Engeland, die naar de Sing-a-Longs gaan. Verkleed als een karakter uit de film ga je met een tasje vol rekwisieten de film kijken, ondertussend meedansend, zingend, confetti gooiend en fluitjes blazend. Inderdaad; maar weinigen snappen deze obsessie, maar gelukkig heb ik mijn vader en zus. Vaders is immers degene die me de film liet zien en zus is niet vies van een tripje Engeland om een foute musical te bekijken. Pap; je moet uiteraard wel als Frank N. Further gekleed, anders eer je me niet op de juiste manier.

Een Flashmob
Ik heb iets met Flashmobs. Diep in mij zit gewoon een hysterisch theatermeisje verstopt, waarvan het hart helemaal gevuld wordt bij iedere foute flashmob die voorbij komt razen op YouTube. Ik wil ook zo’n Fashmob, liefst voor mijn aanzoek (ja schat, ook hier begin ik erover). Mocht het allemaal niet zover komen, mag er dus postuum nog een gedaan worden om me te eren. Als het even kan op een nummer van de Backstreet Boys of 5ive (ja zo spel je dat!) en natuurlijk voor het Centraal Station van Rotterdam. Het voordeel? Hier kunnen jullie allemaal aan meedoen! Als je echt wilt shinen zou je er natuurlijk alvast voor kunnen kiezen nu al te beginnen met je danslessen, maargoed; ik wil er ook niet teveel druk op leggen. Het gaat alleen maar heel het internet over straks.

Begraven worden op Père Lachaise
Het mooie van dit soort lijstjes is dat ik er eigenlijk alles op kan zetten wat ik wil en jullie vervolgens met een probleem opzadel; hoe gaan we dát nou weer voor elkaar krijgen. Dit is dan ook het enige zekerheidje wat ik sowieso niet voor elkaar ga krijgen bij leven, dus er staat een klus te wachten. Ik heb namelijk een ding met begraafplaatsen. Geen luguber ding hoor, geen zorgen, ik ben meer een oprecht liefhebber van mooie vredige plekken. Père Lachaise is wat dat betreft dan ook wel de begraafplaats der begraafplaatsen én hartje Parijs; kunnen jullie meteen een stedentripje rondom het bezoek plannen. Nu zal het geen eitje worden om me hier te krijgen, dat begrijp ik, maar als het Oscar Wilde en Jim Morrisson is gelukt moet het voor mij ook geen probleem zijn. Noem gewoon dat unique sellingpoint (“het staat op haar Bucket List”) en voor je het weet ben ik binnen. Dit is de uitgelezen klus voor vriend; net zo’n liefhebber als ik van de betreffende begraafplaats en niet slecht in het spel van onderhandelen; het plekje naast Edith Piaf is geloof ik nog vrij.

Postuum beroemd worden, dat is dus eigenlijk mijn enige doel. Nu vind ik mijzelf nog vrij bescheiden met maar vijf dingetjes op mijn lijstje dus zoveel vraag ik niet eens van jullie; er zijn er die de hele wereld drie keer over moeten. Niet vergeten alles te filmen en fotograferen voor die onvergetelijke Facebookpost. Als ik nu beloof 110 te worden, beloven jullie mij dan net te doen alsof jullie dit uit gaan voeren?