Mijn dagelijkse supermarkt-frustraties top 5.

Ik hou van boodschappen doen. Het liefst shop ik bij de Albert Heijn XL, waar ik naar binnen loop voor een pakje boter en naar buiten stap met drie tassen vol luxe producten (en die boter allang weer ben vergeten). Toch zit er ook nog wel wat frustratie in het doen van boodschappen. Hierbij dus mijn top 5, in willekeurige volgorde;

  • Het flikkerende bordje met “pinkassa” boven de betreffende rij, het meisje wat tegen iedere klant gilt “U GAAT TOCH WEL PINNEN HEH!”, het beurtbalkje waar op staat dat er alleen gepind mag worden, de band zelf waarop dit continu voorbij rolt; het mag allemaal niet baten, ik sta standaard achter die √©ne dwaas die helemaal niet wilde en kan pinnen. Het liefst heeft hij dan al de hele band volgedonderd met zijn boodschappen en gaat hij ook nog in discussie over het nut van de pinkassa, omdat hij er van overtuigd is dat er heus wel contant betaald kan worden. Niet dus. Opbokken.
  • Omaatjes die de koeling van de kaas openzetten om er half murmelend naar binnen te turen. Jij moet precies die ene kaas daaronder hebben en omdat je denkt dat oma gewoon binnen vijf seconden klaar is vraag je niet of je erbij mag. Vervolgens sta je dik vijf minuten heel akward dicht achter oma en ben je uiteindelijk in staat om haar omver te beuken, als ze uiteindelijk zomaar wegloopt…zonder product. Je neemt je plechtig voor de volgende keer direct te vragen of je erbij mag, om als het zover is weer in precies eenzelfde situatie terecht te komen.
  • Die klote poortjes die dichtvallen tegen je vagijn precies als jij er doorheen wil lopen omdat de treuzelaars voor je te lang doen over het pakken van een mandje. Ongetwijfeld nog vervelender als je een man bent.
  • De beurtbalkjes in het algemeen. We kunnen er lang en kort over praten, maar zo moeilijk is het niet; je zet je boodschappen neer en sluit af met een beurtbalkje. Helaas blijkt dit voor pakweg 50% van de mensen toch wat ingewikkeld te zijn. Ik toon het graag als iemand het vergeet, door ze woest en strak aan te kijken en het balkje net iets te hard neer te beuken. Dat zal ze leren.
  • Ik ben erg gepassioneerd over tomaten. Ze moeten een perfecte zachtheid hebben edoch vers zijn en er mag vooral geen enkel butsje opzitten. Met zorg kies ik de rode rakkers uit, geef ze een veilig plekje in mijn mandje en wieg ze zachtjes heen en weer op weg naar de kassa. Daar aangekomen leg ik ze met zorg op de band en houdt ik de omstanders goed in de gaten zodat ze niet beschadigd worden (vooral in Charlois heb je nogal wat alcoholisten die weinig feeling hebben met jouw tomaatjes en hun halve liters er gerust bovenop zetten). Al die moeite blijkt doorgaans voor niets als je bent aangekomen bij het 16-jarige kassameisje, die √≥ndanks dat jij je cola er toch echt voor hebt gezet zonder pardon jouw tomaatjes oppakt, neerbeukt om ze te wegen om ze door te kwakken naar de inpakband. Alsof ze er op mikt plettert ze vervolgens je cola er tegenaan. Ie-de-re keer weer.

Dus, laten we het elkaar -maar vooral mij- voortaan wat makkelijker maken door iets meer aandacht aan het voorkomen van bovenstaande zaken te geven. Moet te doen zijn toch?