Mijn gefaalde poging een metro-leesmeisje te worden

Ik had een iPod. Het was een heuse iPod Classic met 160 GB. Daar had ik dus wel duizenden albums op kunnen zetten, als ik duizenden albums had gekend. Doe ik niet. Toen ik hem ooit kocht had ik hele fantasieën over wat voor hoogdravende muziekkenner ik zou worden. Bleek niet zo te zijn. Uiteindelijk belandde er enkel nummers van Tom Jones, Rod Stewart en musicals op; ik heb nu eenmaal een zeer foute muzieksmaak, zo bleek.

Mijn Ipod en ik werden in ons 8 jarig samenzijn nooit helemaal vrienden, en uiteindelijk werd ook hij dan ook op Marktplaats gezet. Kwam me niet eens slecht uit, want nu kon ik eindelijk mijn andere fantasie ten uitvoering brengen; een metro-leesmeisje worden.

Met periodes ben ik thuis een echt leesmeisje, maar deze fantasie ging verder dan dat. Ik zou een metro-leesmeisje worden. Anders dan al het plebs wat naar muziek aan het luisteren was zou ik bij het instappen in de metro mijn boek tevoorschijn halen. Ik zou lezen, en lezen, en lezen, en afentoe zou ik peinzend voor me uitkijken, verwerkend wat ik zojuist tot me had genomen. Wellicht dat ik afentoe hardop zou lachen, of misschien zelfs huilen, maar dat zou helemaal niet gek zijn maar juist heel logisch; metro-leesmeisjes zijn nu eenmaal snel geroerd en kunnen al die emoties helemaal niet voor zich houden.
Nee, zo’n muziekapparaat had ik helemaal niet meer nodig, zoveel was duidelijk.

De eerste dag stapt ik dan ook vol goede moed de metro binnen, het gewicht van het boek voelend in mijn rugzak. Ik liep echter direct al tegen het eerste probleem aan; in al mijn fantasieën had ik er weinig rekening mee gehouden dat ik al-tijd in de spits reis. Zoekend keek ik om me heen, wanhopig uitkijkend naar een plekje waar ik mijn papieren kanjer tevoorschijn zou halen.
Niks.
In plaats daarvan hoorde ik wel de muziek van honderden mp-3 spelers om me heen schallen. Fantastisch.
Moedig als ik was besloot ik toch maar gewoon een poging te wagen; wat is immers een metro-leesmeisje als je het niet probeert?
Iedereen omver beukend pakte ik mijn boek, ondertussen sereen en intelligent om me heenkijkend; ik begreep al snel dat dat key is als je je rol een beetje serieus neemt. Terwijl ik alle blikken in me opnam (het was duidelijk, mijn mede-reizigers waren diep onder de indruk) sloeg ik mijn boek open.
“station Beurs, hier uitstappen voor…”
Shit. Ik was er al.

Ik heb het nog een paar keer geprobeerd. Echt. Maar elke keer maar 1 bladzijde kunnen lezen bleek gekmakend te zijn, en het stuk wat ik naar mijn werk loop dodelijk saai zonder een fijn muziekje in je oren. De autist in mij kan muziek en lezen niet combineren, een keuze moet gemaakt worden.
Maandagavond, scrollend door bol.com, op zoek naar een nieuwe metgezel voor mijn metroritjes. Een klein zwart Philips apparaatje werd het, in plaats van het nieuwste boek van een of andere interessante-en-diepzinnige-ik-zal-het-nooit-echt-helemaal-begrijpen schrijver.
Ik weet nu wat voor moeite andere metro-leesmeisjes moeten doen, vooral in de spits. Petje af.
Maar ik hou het voortaan toch maar gewoon bij Sexbomb in mijn oren.