Mijn nieuwe leven zonder Facebook

Woensdagavond, half zeven. Vriendin en ik kijken met een half oog naar RTL Boulevard terwijl we de roti naar binnen werken. Freek Vonk flitst voorbij op het scherm en mijn vriendin wil opstaan om het geluid iets harder te zetten.
“Nee joh, gaat over parasieten in zijn been, niks boeiends verder”.
Ze kijkt me verbaasd aan.
“Ik dacht dat jij hem als enige inwoner van Nederland zo’n stumper vond? Hoe weet jij dat nou weer?”
“Facebook…” verzuchtte ik. Ik had het die dag minstens 15 keer voorbij zien komen op mijn tijdlijn.

Ik ben een echte Facebook-addict. Zodra ik ‘s ochtends wakker wordt pak ik direct mijn telefoon om mijn tijdlijn te scannen. De mensen waar ik daadwerkelijk veel mee omga zijn niet de meest notoire posters -vier van mijn beste vriendinnen hebben geen eens een account- maar de oude schoolvriendinnen, die ik in geen tien jaar meer gezien of gesproken heb, zijn des te actiever. Ik zou hun kinderen direct herkennen op straat.
Buiten de updates over het leven van vaag bekenden scroll ik ook langs het leven van wildvreemden. Alles wat openbaar geliked wordt komt immers ook op mijn tijdlijn voorbij; van de nieuwe profielfoto van een of ander wulps kijkend meisje tot -jawel- een post van Freek Vonk over parasieten in zijn been. Buiten alles wat ik opgedrongen krijg ga ik echter zelf ook graag op zoek. Favoriet zijn de profielen van mensen die je vaag van gezicht kent en die hun hele hebben en houwen openbaar hebben staan. Heerlijk. Als onvervalste Facebook-stalkster weet ik letterlijk alles van deze mensen, waarna ik me moet inhouden om, als je ze dan per ongeluk tegenkomt, niet te vragen hoe de vakantie in Brazilië is geweest. Absolute favoriet? Peter Jan Rens (terug te vinden als Peter Rens). Deze gevallen kinderheld deelt zijn gehele privéleven met sneue types als mijzelf, en het is heerlijk.

Want sneu is het natuurlijk wel. Ik check Facebook gemiddeld zo’n 40 keer per dag. Aangezien het medium mij graag wat nieuws voorschotelt iedere keer dat ik inlog wordt de informatie per beurt dus ook nuttelozer en nuttelozer. Daarnaast moet er zelf natuurlijk ook gedeeld worden; naar vakanties hoefde men niet te vragen, want die verslagen stonden al lang en breed op mijn pagina te shinen. Ik ben het type wat te pas en onpas tegen mijn omgeving “EVEN EEN FOTOOTJE VOOR FACEBOOOOOOKKKK” gilde. Niet te vaak, natuurlijk; de omgeving mocht ook weer niet doorhebben hoe verslaafd ik eraan was.

Het is klaar. Klaar met alle compleet nutteloze informatie waarmee ik mijn hoofd vul, klaar met het feit dat ik nog geen halfuur een serie kan kijken zonder dat vriend mijn telefoon af moet pakken omdat ik anders te afgeleid ben. Geen hipsterstatement van mijn kant over privacy en zulks, wel het ontbreken van de ruggengraat om er gewoon mee om te gaan. Eerder genoemde vriendinnen bewijzen me al jarenlang dat er écht een leven is buiten Facebook, en dat je er bovendien geen minder mens van wordt. In mijn geval waarschijnlijk enkel meer, aangezien ik ook nog eens hele gesprekken voerde terwijl ik ook met een half oog mijn schermpje in de gaten hield.
Sinds woensdag ben ik dus officieel Facebookloos en zowaar; het bevalt.

Mijn nieuwe ochtendroutine? De achterklappagina van NU.nl checken. Ik wil immers wel weten hoe het nu is met Freek en zijn parasieten.

Ps; het beheer van zo’n blogpagina kan je inderdaad gewoon heel handig overdragen aan anderen!