Mijn rugzak en ik

Het voordeel van het hebben van een zus die wat jaar ouder is én die naar dezelfde middelbare school gaat is dat je van tevoren precies weet wat hip is en wat niet. Zo wist ik al ruim voor de eerste schooldag dat de door mijn ouders gekochte ó zo praktische Kipling rugzak not done was, en dat de schoudertas het accessoire was, liefst gedragen tot halverwege de knie. Niet praktisch, niet handig, maar iniedergeval niet het risico al op dag één de paria van de school te worden.

Vanaf dat punt sleepte ik al mijn spullen dan ook moedig mee in een hand -of schoudertas. Dat er nauwelijks één boek inpaste en je dus alsnog alles los moest dragen nam ik voor lief; ook het gehele MBO en HBO bleef ik moedig mijn spullen rondsjouwen, alles om te voorkomen dat ik met de mij zo gevreesde rugzak gesignaleerd zou worden. Tijdens mijn werkende leven wist ik de mee te nemen spullen altijd te beperken tot het hoognodige als telefoon, sleutels en sigaretten; spullen die in elk willekeurig kek tasje gepropt kunnen worden.
Sinds mijn laatste baanswitch afgelopen november zijn de zaken echter drastisch veranderd…met vergaande gevolgen.

Dat het nieuwe werken nogal wat verschillende werkplekken met zich meebrengt zie ik enkel als een voordeel, evenals het werken op verschillende locaties. Dat ik daardoor echter ook met enige regelmaat dossiers én een laptop mee moet sjouwen stelde me echter voor een levensgroot dilemma; de schoudertas bleek niet meer afdoende. Hoe hip het ook oogde, mijn spullen paste er nooit echt in en bovendien begon ik serieuze last van mijn schouders te krijgen waarbij op sommige dagen de striemen pas na uren weer verdwenen waren. Toen mijn vriendin dan ook uit haar werk bij me kwam eten keek ik met enige bewondering en jaloezie naar haar in de hoek van de kamer geworpen rugtas, met de openbaring van de eeuw tot gevolg; misschien werd het na 28 jaar toch tijd om eraan te gaan geloven. Nooit te beroerd een snelle keuze te maken werd dan ook diezelfde avond een model besteld; zo een met een extra dikke vulling aan de achterkant zodat hij lekker zacht op je rug licht en extra brede banden voor steun.
Ik ben een rugzakdrager geworden.

En dat is wennen. Doordat ik nooit gewend ben geweest aan het dragen van zo’n ding beuk ik iedereen omver die in mijn buurt komt terwijl ik hem draag, simpelweg omdat ik vergeet dat ik hem heb. Ook wordt ineens weer overal om mijn legitimatie gevraagd als ik sigaretten of wijn koop; blijkbaar trekt het hebben van een rugzak meteen tien jaar van je voorkomen af. Dat vriendinnen hun lachen niet in kunnen houden als ik aan kom lopen met het zwarte gevaarte stevig om me heen gebonden heb ik voor lief moeten nemen; het blijkt iets te zijn wat eigenlijk bij geen enkele outfit past, zeker dat leuke jurkje niet.

Toch; de liefde is gegroeid. Ik kan ineens al mijn spullen met gemak kwijt plús de boodschappen van de dag zonder dat ik me helemaal ongans hoef te sjouwen, en de rug- en schouderklachten die ik met enige regelmaat had zijn verleden tijd. Maar toch…maar toch steekt er iets. Het gevoel van een 13-jarig meisje die bang is voor lul te lopen blijkt lastiger van je af te schudden te zijn dan een hippe schoudertas.

11 gedachten over “Mijn rugzak en ik

  1. Pingback: buy viagra kenya
  2. Pingback: ivermect 875
  3. Pingback: stromectol for uti

Reacties zijn gesloten.