Mijn spontane angst voor de tandarts

Lichamelijk gezien ben ik een sneu type. Al sinds dat ik kind ben heb ik een abonnement op de dokter, er is altijd wel een pijntje wat onderzocht móet worden voor ik als stervende zwaan ten onder ga. Geen probleem, iedere gek zijn gebrek en buiten een hoop geklaag tegen vriend en moeder heeft niemand er daadwerkelijk last van. Waar ik dan wel weer uitermate trots op ben is dat ik –in tegenstelling tot mijn lichaam- een uitmuntend goed gebit toebedeeld heb gekregen. 28 jaar en nog nooit een gaatje, ontsteking of andersoortig drama dat mij ten dele is gevallen. Ik ben een gelukkig mens.
Was.
Anderhalf jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed.

Het voordeel van zo’n bijzonder goed gebit is immers dat je er op een gegeven moment ook wel klaar mee bent überhaupt naar de tandarts te gaan, enkel en alleen om te horen dat er wéér niets aan de hand is. Vandaar dat ik de bezoeken de afgelopen 3 jaar maar had geskipt; ik kon mijn geld beter besteden aan blikjes cola light en zakken chips. In een spontane en enigszins avontuurlijke bui besloot ik anderhalf jaar geleden echter toch maar weer eens een bezoek aan de beste toothdoc te brengen, zodat ik weer eens goed op kon scheppen tegenover mijn omgeving. Aangezien ik me niet eens meer kon herinneren bij wie ik de laatste keer was geweest en ik niet erg tandartsvast ben koos ik er lukraak een uit in het centrum van Rotterdam; lekker dichtbij. Vrolijk kwekkend nam ik plaats op de stoel, waarbij meneer opmerkte dat klanten zelden zo vrolijk waren. “Klanten hebben dan ook nooit zulke goede tanden”, grijnsde ik mijn trots bloot. Een wenkbrauw omhoog was zijn antwoord, waarna ik naar de photobooth werd gedirigeerd, waar vanuit iedere hoek een shot werd genomen. No worries, zo bedacht ik me; dit zal wel nieuw zijn, de technologie kan immers een sprong genomen hebben in drie jaar tijd. Met een serieuze blik riep hij me terug.
“Alle vier je verstandskiezen moeten eruit”
“Pardon?”
“ja. En als je het nu niet doet dan ga je ellende krijgen”
“kan niet. U heeft de verkeerde foto’s”
“*hoop medisch geleuter en gewijs naar vage röntgenfoto’s*”
“en nu? Dit kan niet hoor! Ik heb nooit wat!”
“ik maak wel een doorverwijzing naar de kaakchirurg. Succes”.

Lijkwit verliet ik zijn gebouwd. Ik wist weinig zo zeker dan dat ik zojuist was opgelicht; de tandarts had het vast op een akkoordje gegooid met de kaakchirurg, en kreeg voor iedere klant die hij doorstuurde een hele grote doos bonbons, of iets anders wat wél goed was voor je tanden. Dure tandpasta ofzo. Zag ik er echt zo dom uit dat hij dacht dat ik er in zou trappen?
Mooi niet dus.
14 maanden heeft het geduurd voor ik voor een second opinion ging, ongeveer drie weken geleden. Bij mijn oude vertrouwde tandarts uit mijn jeugd; de enige man die ik echt vertrouwde, zo besloot ik van tevoren.
“Aaaaah het meisje met de goede tanden” begroette hij me vrolijk.
Ik gniffelde van binnen. Ik wist dat dit goed zou komen.
“Alle vier je verstandskiezen eruit? Nee, dat kan niet goed zijn, laat mij maar even kijken”
*lange stilte*
*nog langere stilte*
*ellenlange lange stilte, enkel doorbroken door mijn gesnuf omdat ik de bui al zag hangen*
“ja meisje, het spijt me…ze moeten er alle vier uit…en het beste bij de kaakchirurg”
Het leven heeft me nog nooit zo in de steek gelaten.

Daar zit ik dan; 28 jaar, en een spontane angst voor de tandarts. Ik wil niet meer, ik wil nooit meer, en ik wil zeker niet naar de kaakchirurg.
Ik voel helemaal niets, heb nergens last van, en ga maar heel hard duimen dat dat zo blijft en dat het nooit misgaat en dat ik lang en gelukkig leef zonder ooit een bezoek te moeten brengen aan een kaakchirurg…
Ik ga er maar vanuit dat beide tandartsen er naast zitten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>