Mr Bean van Score Zuidplein; het spijt me.

Mijn vrije woensdag begon vandaag zoals al mijn vrije woensdagen doorgaans beginnen; ik rolde tegen halfeen mijn bed uit, plofde neer op de bank en keek wat voor me uit terwijl ik sigaretten wegrookte. Vandaag had ik geen afspraken met vriendinnen omdat vriend en ik weer eens bij de notaris moesten verschijnen. Die belde echter rond één uur dat de afspraak niet door kon gaan; iets met geld wat er nog niet was en-probleem-probleem. Ik verwees ze snel naar vriend door en staarde weer verder voor mij uit;
ik moest me gaan concentreren op het eten.

Vriend en ik zijn zéér gepassioneerd over eten en doen het liefst de hele dag door niets anders. Waarom we dan werkelijk nooit eten in huis hebben is mij ook één groot raadsel. Feit is dat ik ook vanmiddag weer een diep knorrend gevoel ontwaarde in mijn buik, een signaal waarvan ik weet dat ik er binnen het halfuur op moet reageren wil ik niet in-en-in chagrijnig worden. Helaas; ik moest eerst nog een tocht naar Zuidplein maken. Na gedoucht te hebben besloot ik om maar mijn auto te pakken; voor fietsen had ik toen al de kracht niet meer.

Er zijn weinig dingen waar ik zo’n hekel aan heb dan vreemde mensen die me lieverd noemen. Helemaal als dat komt doordat ik iets stoms heb gedaan, zoals de verkeerde pinpas meebrengen en een belangrijk formulier vergeten waardoor ik nu toch geen nieuw jaarabonnement op kon halen. De RET-medewerkster keek me vol begrip aan; “morgen toch maar terugkomen lieverd” zei ze, ongetwijfeld de diepe honger herkennend die door mijn hele lichaam trok. Ik kon alleen maar teruggrommen.
Wat me bezielde weet ik nog steeds niet, maar ik besloot bh’s te shoppen.
Ik háát bh’s shoppen. Ik kan er niet eens over uitweiden, zo’n onnoemelijke hekel heb ik eraan. Na een halfuur had ik nog niets gevonden en in al mijn woestheid besloot ik dan maar kleding voor vriend te gaan kopen.
Geen eten??
Nee geen eten.
Ik was duidelijk in een staat van opperste verwardheid.

De Primark werd overlopen door 13-jarige meisjes in hun krokusvakantie die ik allemaal wild opzij beukte, bij de New Yorker stond een meisje achter de kassa die nog woester dan ik keek en bij de HEMA – -waar ik toch maar even stopte om broodjes voor thuis te kopen- raakte ik half in paniek van alle keuzes die ik kon maken als ware ik maanden niet had gegeten. Ik koos voor peperpaté.
Terwijl ik inmiddels zwarte vlekken voor mijn ogen begon te zien pleegde ik nog één laatste wanhoopsdaad; ik stopte bij de Score.
De Score is zo’n veelstehippemannen kledingwinkel waar alles ook nog eens schreeuwend duur is. Mijn drang om nog een stoer shirtje te scoren voor vriend bleek groter dan de honger en binnen één minuut griste ik dan ook het kekke bloemetjesshirt van het rek om vervolgens half naar de kassa te rennen…
waar Mr. Bean achter bleek te staan.

Niet de gewone Mr. Bean, neenee; de Mr. Bean uit Love Actually.
De winkelbediende die door Mr. Bean werd gespeeld en die er ongeveer drie kwartier over deed om een cadeautje in te pakken. Die. Had. Ik.
Terwijl ik honger had.
Van ver zag ik al het bordje staan “wij vragen €0,20 voor een plastic tasje”. Prima, dacht de jood in mij; ik prop het wel in een van de andere tasjes.
Mr. Bean draaide het shirt ongeveer twintig keer om.
“Mooi shirtje heh?”
“Ja”
“Is niet voor jou zeker?”
“Nee, ik heb geen maat XL en draag geen mannenkleding”
Mr. Bean was niet uit het veld te slaan.
“Nee, haha, nee, ja, je weet het nooit”
“Nee.”
“Wil je een tasje”
“Nee.”
“ok, dan vouw ik hem even voor je”
En hij vouwde. En hij vouwde. Hij bleef vouwen. Deze boy kwam duidelijk net van één of andere vouwcursus vandaan waar hij had geleerd het shirt in duizend verschillende vormen te vouwen en weer te ontvouwen, terwijl hij ondertussen gewoon bleef doorkwebbelen. Hij kwebbelde, en vouwde, kwebbelde en vouwde, en de zwarte vlekken voor mijn ogen werden groter en groter terwijl ik zocht naar de verborgen camera omdat ik er op dat punt zeker van was dat ik in de zeik werd genomen.
“Zo, nou, alsjeblieft heh!”
Hij schoof het shirt naar me toe als ware het een origami kunstwerkje.
Ik knikte, en smakte het mijn tas in.
Ik zag nog net de tranen opwellen in zijn ogen terwijl ik de winkel uitbeende.

Beste Mr. Bean van Score Zuidplein; het spijt me. Ik heb inmiddels gegeten en ik deed helemaal niet leuk met je mee, terwijl jij zo in je sas was op de woensdagmiddag in je kleine donkere winkel. Je hebt het heel mooi opgevouwen, want zelfs toen ik het net uit de tas viste zaten de vouwen er nog strak in.
Ik zal voortaan eens eten in huis halen.