Nachtmerries bij een fantasievol hoofd

Ik ben ziek. De hele week zit ik al thuis, vaseline onder mijn neus smerend; hoe zacht de zakdoekjes ook claimen te zijn, mijn tere neusje lijkt er toch altijd aan kapot te gaan.
Een volle week heb ik mijzelf tussen het slapen door weten te vermaken met onnuttige dingen. Een beetje tv-kijken, een beetje lezen, een beetje hangen. Het moment van gruwelijkheden heb ik steeds uit weten te stellen. Tot gisteravond.

Ik ben namelijk gek op het lezen van “enge” dingen. En dan niet het paranormale-hier-woont-een-spook-in-huis-kijk-maar-naar-deze-wazige-foto maar de meest gruwelijke, waargebeurde verhalen.
Rond mijn veertiende had ik bijna de gehele true-story sectie van de plaatselijke bibliotheek versleten, toen mijn ouders me ineens verboden het nog langer mee naar huis te slepen. De verhalen bleken nogal te blijven “hangen” in mijn hoofd. Met een levendige fantasie erbij zorgde dat ervoor dat ik me ineens hele voorstellingen wist te maken over hoe anderen mij zouden ontvoeren, verkrachten, voor dood achter zouden laten. Vooral ‘s nachts, met lange gilsessies als gevolg waarna mijn vader een halfuur bezig was de kamer te checken op “moordenaars”; ook op mijn veertiende bleek dat de beste methode.
De boeken zwoor ik af, de Wikipedia pagina’s minder. Favoriet was bijvoorbeeld de pagina “list of serial killers by number of victims”, waarna ik uren hele dossiers aan het doorspitten was. Ook Discovery kon er nog wel eens een thema-avondje aan wijdden, waarna ik met open mond voor de tv zat. Om die nacht weer niet te slapen.

Ik ben streng voor mijzelf geworden; geen enge films, geen nare films. Geen enge boeken, geen waargebeurde verhalen, geen lugubere Wikipedia-pagina’s. Om de nachtrust een beetje te behouden blijkt dat een van de weinige dingen die daadwerkelijk werken; het laatste jaar ging het zelfs best goed.
En ik heb echt echt mijn best gedaan.
Tot gisteravond.

“Ik ga naar bed” snufte ik, rond half elf. “ik ben nog steeds ziek hoor”.
Vriend knikte, zoals hij al heel de week deed; hij weet dat ik een hoop bevestiging rondom mijn ziekzijn nodig heb.
Ik installeerde me nog even met de iPad op het toilet en opende Buzzfeed; een van de favorieten wat mij betreft als het op lekker-luchtig-nieuws aankomt.
“18 Totally Eerie Wikipedia Pages That’ll Send Shivers Down Your Spine” kopte een van de artikelen.
Zou ik?
Ik ben een grote meid. 28 alweer. Komop, het moet best kunnen.
Ik bleef hangen rondom het verhaal van “Gertrude Baniszewski”, simpelweg omdat dat een van de verhalen was die ik nog niet kende. Snel klikte ik door naar haar Wikipedia pagina. De gruwelijke details zal ik iedereen besparen, maar deze vrouw was Gestoord. Met een hoofdletter.
Ik voelde me beroerder dan 10 minuten daarvoor; gedachten raasden door mijn hoofd, duizenden linken werden gelegd, films speelden zich levensecht af voor mijn ogen.
Tijd om te gaan slapen.

Vriend sjokte achter me aan de trap op, terwijl ik voor hem uitsnelde en mijn bed insprong; het fijne van apart slapen is dat ik nog steeds kan zeggen dat het mijn bed is. En dat vriend me een kus kan geven om vervolgens weer beneden  voor de TV neer te ploffen.
“De boevendeur staat open” roep ik, vanonder mijn deken. Vriend loopt naar de extra deur in mijn slaapkamer waarachter een groot gapend zwart heerst. Overdag gewoon een washok, ‘s nachts de plek waar de boeven zich verstoppen.
“zo geen boeven meer” zegt hij als hij de deur dichttrekt.
“Dat weet je niet echt heh. Er zijn bijvoorbeeld ook vrouwen die meisjes ontvoeren en ze dan doodmartelen, dat las ik net. En er waren ook heel veel vrouwen in heel veel oorlogen en die werden ontvoerd en dan werden ze alleen maar verkracht en verkracht. En daar las ik laatst over en zo’n vrouw die smeekte een van die mannen haar dood te maken, maar toch deed die dat niet. En ik zou dat dan ook willen, ik zou dan ook dood willen, maar als dat dan zou gebeuren zou jij nooit weten wat er echt met me is gebeurd als je bijvoorbeeld terugkomt van de Goelag in Siberië, wat ook gruwelijk is. Dan ben ik dood maar weet je nooit wat mijn laatste gedachten zijn geweest, en dat ik echt wel de hele tijd aan jou moest denken”
Alles wat ik de laatste pak hem beet zes maanden heb gelezen komt eruit; alles verbind zich met elkaar als één grote nachtmerrie. Alle rare details van de afgelopen periode lijken zich samen te pakken tot dit éne moment van blinde paniek.
Vriend houdt me beet terwijl ik héél hard doorsnotter over mijn zelfmoord na de oorlog.
“Kom,” zegt hij rustig “trek je onesie weer aan, we kijken nog wat tv”.

We keken het stomste programma ooit met Chantal Janzen en semi-grappige-Nederlanders. Ik dronk thee en rookte sigaretjes en luisterde naar de net iets te vrolijke verhalen die mijn vriend vertelde, net zolang tot ik weer moest lachen.
De voordeur ging op alledrie de sloten en ik kon een snelle check onder mijn bed niet laten; je weet immers maar nooit.
Vanochtend werd ik wakker na een nachtmerrie-vrije nacht. Chantal Janzen saved the night, samen met vriend uiteraard.
Maar ik heb Wikipedia definitief verwijderd.