Noodkreet aan datend Nederland; stop met Facebook uitwisselingen.

Vriendin en ik zitten op de bank, haar weekend doornemend als ware ik daar. Ze vertelt me over liefde van haar leven nummer zoveel (het kan hard gaan in het Rotterdamse nachtleven) waar ik met hetzelfde enthousiasme op reageer als alle voorgangers.
“Klinkt goed! Nummers uitgewisseld?”
“Nee, dat niet. Maar hij vroeg om mijn Facebook en heeft me vandaag toegevoegd!”
Ik kijk haar met grote ogen aan.
“Heb je dan helemaal niks geleerd van al mijn wijze lessen tijdens mijn vrijgezelle periode? Al mijn gouden regels die ik voor anderen heb opgesteld?”
Ze kijkt me me opgetrokken wenkbrauw aan.
“Het waren er nogal veel schat”
Ik zucht. Diep.
“Je geeft NOOIT je Facebook tijdens de eerste ontmoeting!”
Tijd om haar geheugen weer op te frissen.

Ik moet inmiddels alweer een jaar vrijgezel zijn geweest, toen ik weer eens wat om me heen ging kijken; ik was in totaal zo’n zes jaar van de date-markt afgeweest. No biggie -zo vertelde ik mijzelf- zoveel kon er niet veranderd zijn.
Deels bleek dat ook te kloppen; de cheesy opmerkingen over uiterlijk waren nog intact gebleven. Van “ik verdrink in je ogen” tot “ik wou dat ik jouw haar had, dan zou ik er de hele dag aanzitten”, de gekste dingen werden naar je toegegooid, in de hoop iets binnen te hengelen. Maar, eerlijk is eerlijk, er waren ook mannen bij die wel een normaal gesprek gaande konden houden ook al stond je om twee uur ‘s nachts met veelteveel alcohol op in een obscure kroeg. Uiteraard hing ik dan niet de hele avond aan zijn arm; neenee, samen met de dames op stap betekent dat je je ook weer gewoon bij hen voegt. Als ik dat aankondigde kwam een blik in de ogen van de mannen op, de blik die ik eerst nog verwarde met “mag ik je nummer”. Mijn inschatting bleek er altijd naast te zitten;
ze vroegen om mijn Facebook.

Hoe het tijdens de hele paringsdans een goed idee lijkt te zijn iemand zijn Facebook te vragen is mij een raadsel. Já ik heb Facebook, maar néé ik ga je niet toevoegen! Where’s the magic in that? Hele visoenen kreeg ik van zo’n vraag, waarbij ik dan tijdens een eerste date tegenover de man in kwestie zat en een hilarisch verhaal wilde vertellen over mijn nichtjes en hij antwoordde “ja ik zag foto’s van ze, wat een knappe grietjes!”. Vragen als “wat doe je voor werk”, “waar ben je opgegroeid” en “heb je broers of zussen” worden compleet overbodig, want dat weet je allemaal allang van elkaar; immers ga je eerst de gehele Facebook pagina van begin 2008 tot deze week doorspitten, doorklikkend naar vrienden, familie en vooral; exen. Niets is meer geheim bij de gemiddelde Facebookgebruiker, en ineens ben je tijdens zo’n date gedwongen het alleen nog maar over de vragen des levens te hebben; wil je kinderen? Hoeveel slaapkamers heeft je ideale huis? Eet je je biefstuk doorgebakken of medium, want dat kon ik niet goed zien in die getagde foto bij de Argentijn?

Mijn vriendin knikte. Ik knikte. Ik heb hier gewoon een keihard punt mee.

Dus beste daters van Nederland; ik wil het allerbeste voor jullie. Laten we iets afspreken.
Vraag weer eens ouderwets om elkaars telefoonnummer, waarbij je niet whatsappjes stuurt met duizenden emoji’s, maar een daadwerkelijk telefoongesprek voert. Drempel te hoog? Vooruit, een goedgeschreven smsje moet ook kunnen. Maak die eerste dates weer spannend door geen idee te hebben hoeveel broers of zussen iemand heeft en níet te weten wat iemand zijn favoriete drankje bij de Starbucks is.
Vraag niet om iemand zijn Facebook.
Je wordt toch alleen maar onzeker van die ex die je daarop terugvindt