Open brief aan president Trump en zijn eigenlijk-val-je-best-wel-mee-syndroom

Lieve meneer Trump,

Allereerst; gefeliciteerd. Het is u gelukt, en hóe. Eigenlijk wilde ik vannacht opblijven om alles te zien, maar ik ben nogal zwanger. Dat betekent dat je iedere avond om half 10 huilend naar bed gaat, om er vervolgens nog 15 keer uit te mogen om te plassen. Tijdens deze bezoekjes checkte ik iedere keer weer mijn telefoon; zou het?? En inderdaad; you did it. You made it.
Maar ik heb u al heel lang door.

Ziet u meneer Trump, u en ik, wij zijn two peas in a pod . Dat wist ik eigenlijk direct toen ik twaalf jaar geleden naar “The Apprentice” keek, dat programma waarbij u iedere week mensen ontsloeg met de niet verkeerd te interpreteren zin “you’re fired”. De hele wereld zag een keiharde zakenman, een man die er genoegen in schepte mensen naar beneden te halen. Ik zag iets anders onder die besmuikte lach, dat bijzonder gekamde haar.
Ik zag de man die ook aan het eigenlijk-val-je-best-wel-mee-syndroom lijdt.

Want het eigenlijk-val-je-best-wel-mee-syndroom sleep ik -net als u- al mijn hele leven met me mee. Begrijp me niet verkeerd; ik gedij er ook wel bij. Het komt er in het kort op neer dat iedereen altijd denkt dat ik een enorm kutwijf ben, tot ze me iets beter leren kennen. Vervolgens vliegen de “goh, je bent best wel aardig”, “je bent leuker dan ik dacht” en natuurlijk de “je valt best wel mee”‘s me om de oren. Het is samenvattend een hele makkelijke manier voor het opkrikken van je ego, waar je relatief weinig voor hoeft te doen; een grote bek in het openbaar maar binnenskamers daadwerkelijk luisteren naar wat iemand te zeggen heeft en je bent er al.
Nu kan je, zoals u natuurlijk al lang weet, dat moment van opluchting dat je wel meevalt bij de ander best wel lang rekken. Het is immers aan ons om te bepalen wanneer we dat masker laten vallen. En u, meneer Trump, u bent er één grote show van aan het maken. Een show die nu toch al zo’n pak hem beet…70 jaar duurt. Maar ik voorzie dat de ontknoping nabij is.

Ik snap waarom u eerst voor deze baan bent gegaan voor dat masker afgaat. Ik heb zojuist even gegoogeld op “kan de Amerikaanse president ontslagen worden” en ik denk dat het niet zo is. Ik hoopte op een Willem-Wever-achtig antwoord op de vraag (Willem Wever is de man die in Nederland álles weet) maar het blijkt wat ingewikkeld allemaal. Iniedergeval; ik denk dat het niet kan. Dus u hoeft nu geen rekening meer te houden met shareholders en al die ingewikkelde dingen, maar kunt nu uw lieve, grappige kant laten zien, die er zéker weten gewoon is.
Melania is immers niet alleen op uw geld gevallen toch?

Ik ben blij dat ik u allang doorheb. U bent namelijk wel absoluut heer en meester gebleken in het uitoefenen van die klootzak rol, die hard nodig is om alles te laten slagen. Toch wil ik u, als medestander, als zielenmaatje, als begripvolle wereldburger, vragen wat haast te maken.
Laat de wereld die collectieve zucht nu maar snel slaan. Laat ze ze allemaal elkaar in de armen vallen, lachend om uw onverwachte gevoel voor humor dat niemand aan had zien komen; iemand die zoiets als een muur om Mexico heen wil zetten moet immers wel humor hebben. Ik stel voor dat u tijdens uw beëdiging straks die microfoon pakt om die gevoelige, meelevende kant te laten zien, die gewoon zo snel mogelijk de sociale voorzieningen in Amerika aanpakt en er alsnog voor zorgt dat iedereen een zorgverzekering krijgt.
Laat ze maar zien dat u eigenlijk best wel meevalt.
Alstublieft….

Liefs,
INSOMNIAC