Open brief aan Yuri van Gelder

Lieve Yuri,

Ik begin met lieve, ook al kennen we elkaar helemaal niet. Ik heb het idee dat je vandaag alle liefde kan gebruiken.
Vorige week las ik in de krant dat jij en Epke waren aangekomen in Brazilië. Ik was helemaal verbaasd.
“Doet Yuri mee dan?” vroeg ik aan vriend. Ik verwacht namelijk dat hij wel alle dingen weet die het afgelopen jaar schijnbaar tientallen keren in het nieuws zijn geweest. Dat klopte ook in dit geval weer, want hij antwoordde bevestigend.
“Goh, dat wist ik niet. Nou, ik hoop dat hij wint, dat zou wel heel tof zijn”.

Vanochtend op het werk opende ik AD.nl. Je kent het misschien wel, het was zo’n suf halfuurtje, waarbij je begint bij het Algemeen Dagblad, en eindigt op de achterklap pagina van de Telegraaf. Ik hoef hier niet nog een keer te gaan herhalen wat er allemaal over jou in de kranten stond, want ik neem aan dat je dat zelf ook wel weet.
Ik was in shock.
Iedereen om me heen bleek in shock te zijn.
Sindsdien lees ik het overal, zegt iedereen hetzelfde en openen journaals met de grote vraag; wat is er precies gebeurd? Ik zou ik niet zijn als ik dit ook niet zou willen weten.
Tot ik me een voorstelling van jouw dag en nacht ging maken.
De avond, dat jij besloot het Olympisch dorp achter je te laten. Die uren tussen dat moment, en het moment dat je met de boodschapper aan het praten was, misschien wel aan het schreeuwen, huilen of smeken, alles om toch te mogen blijven. Dat vliegtuig wat je in bent gestapt, en je rit naar huis, ergens vandaag rond twaalven.
En nu. Nu zit je thuis, op je bank, misschien alleen, misschien met anderen.
Doet het er toe wat er precies is gebeurd?

Ik weet niet zoveel van je. Laten we wel wezen, ik kan nauwelijks je grootste fan genoemd worden aangezien ik tot vorige week niet eens wist dat je überhaupt nog in de ringen slingerde. Maar ik gunde je dit wel. Ik gunde je dit zoals ik het iedereen gun die meedoet, die zijn leven jarenlang on hold heeft gezet voor enkel en alleen een kans . Een kans die nu definitief verkeken is.

Wat er is gebeurd doet er wat mij betreft niet meer toe. Je bent thuis, the damage is done en jij zal nu je leven opnieuw moeten inrichten, binnen een samenleving die zijn mening over jou gevormd heeft. Een samenleving waarin wel geloofd wordt in tweede kansen, maar een derde kans maar zelden gegund is. Een samenleving die de voorpagina leegruimt als je wint, maar net zoveel ruimte vrijmaakt als je onderuit klapt. Een samenleving die direct klaar staat met zijn mening via Twitter, Facebook, open brieven (want inderdaad, net zo guilty) en ingezonden stukken.
En dat lijkt me best wel klote.
Yuri, sterkte.

Liefs,

INSOMNIAC