Over liefde en de bijbehorende extra kilo’s

8 kilo. In iets meer dan een jaar tijd ben ik 8 kilo aangekomen; dat was de pijnlijke conclusie die ik zojuist moest trekken toen ik de weegschaal luid jammerend wegtrapte. Nu kan ik met de beste wil van de wereld niet beweren dat ik het niet had verwacht; de bezorgtoko’s weten ons adres zo’n beetje blind te vinden, als we al zelf koken zijn het ofwel ovenfrietjes met saté ofwel broodjes hamburgers en van alcohol is ook nog nooit iemand slanker geworden (ok een hele hoop mensen wél, maar dan heb je weer een ander probleem). Door de weegschaal diep weg te moffelen heb ik mijn kop toch nog zeker zes maanden in het zand kunnen steken, dus uitstel van executie heb ik al gehad; time for a change.

Twee keer eerder ben ik al best wat afgevallen. Rond mijn achttiende waren de kilo’s eraan gevlogen na mijn eerste echte baan waar je als je wilde iedere dag kroketten kon eten; echt iets voor mij, maar geen goed idee bleek achteraf. Rücksichtloss besloot ik dan ook maar in het algemeen te stoppen met eten, op een paar muëslirepen op een dag na. Het werkte wonderbaarlijk goed, zolang je er rekening mee hield dat ik niet erg helder meer was en mijn normale bleekheid plaatsmaakte voor een soort doorzichtigheid van de huid maar hey; je moet er iets voor over hebben. Nadeel van zo’n methode is echter dat het voor geen meter vol te houden was, dus van best een paar kilo te zwaar ging ik naar veel te dun weer terug naar een goed gewicht, wat ik zowaar een paar jaar vasthield. De nekslag kwam toen ik door een knie-operatie zo’n zes maanden op de bank moest doorbrengen. Letterlijk, ik mocht mijn bovenbeenspieren niet gebruiken en dan blijft er dus weinig over, behalve veel huilen, heel de dag door eten en een beetje televisie kijken; in plaats van de van tevoren klaargemaakte boterhammen douwde ik gerust het hele pak koekjes naar binnen. Vijftien kilo had ik erbij weten te eten, want ook de revalidatie die nog eens zes maanden duurde maakte dat de beweging die ik mijzelf en anderen beloofde (“als ik weer kan lopen is het zo weer weg joh!”) lang op zich liet wachten. Die vijftien kilo heb ik er op mijn gemak op laten zitten, terwijl iedereen me dan ook begripvol toesprak; “joh, je hebt toen ook zo’n tijd in een rolstoel gezeten, logisch!”. De benodigde schop onder mijn hol kwam dan ook toen een vriendin me in al haar onschuld vroeg hoe láng die operatie ook weer geleden was. Drie jaar, gaf ik schoorvoetend toe. Nauwelijks meer een excuus te noemen. Weight Watchers bleek de redding, het dieet wat geen dieet is maar gewoon het grote leert-mensen-logisch-nadenken-plan. Vijftien kilo lichter zag alles er weer rooskleurig uit, en dat bleef het ook de twee jaar erna.

De liefde, de liefde. Vooral de liefde die zelf ook nogal gepassioneerd is over eten blijkt killing te zijn voor de ooit zo prima lijn. Dat vervelende karaktertrekje dat hij niets ziet als ik een nieuw jurkje, nieuw kapsel of nieuwe piercing heb blijkt ineens toch een voordeel te zijn als je kilo’s aankomt; hij ziet het oprecht niet en het kan hem ook niet minder interesseren. Maar mij wel. Vanaf nu is de nieuwe tijd dan ook weer aangebroken; mijn lieve vriendinnen zullen weer appjes ontvangen als ik er kom eten dat “ik wel iets gezonds wil, en géén chips!”. De weegschaal krijgt zijn prominente plek in de badkamer terug, de thuisbezorgd app gaat van de Ipad en de Wehkamp wist gister weer het huis te vinden om de hometrainer af te leveren; wat blijkt, je krijgt géén korting als je zo’n ding al drie keer eerder hebt besteld. Here we go again.
Vergeten jullie me niet iedere keer te complimenteren met mijn gewichtsverlies, ook al zie je nog helemaal niks? Dat motiveert zo lekker.

10 gedachten over “Over liefde en de bijbehorende extra kilo’s

  1. Pingback: ivermectin cheap
  2. Pingback: iverm 6
  3. Pingback: priligy oral dose

Reacties zijn gesloten.