Mijn spontane angst voor de tandarts

Lichamelijk gezien ben ik een sneu type. Al sinds dat ik kind ben heb ik een abonnement op de dokter, er is altijd wel een pijntje wat onderzocht móet worden voor ik als stervende zwaan ten onder ga. Geen probleem, iedere gek zijn gebrek en buiten een hoop geklaag tegen vriend en moeder heeft niemand er daadwerkelijk last van. Waar ik dan wel weer uitermate trots op ben is dat ik –in tegenstelling tot mijn lichaam- een uitmuntend goed gebit toebedeeld heb gekregen. 28 jaar en nog nooit een gaatje, ontsteking of andersoortig drama dat mij ten dele is gevallen. Ik ben een gelukkig mens.
Was.
Anderhalf jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed.
(meer…)

Lees meer

Mr Bean van Score Zuidplein; het spijt me.

Mijn vrije woensdag begon vandaag zoals al mijn vrije woensdagen doorgaans beginnen; ik rolde tegen halfeen mijn bed uit, plofde neer op de bank en keek wat voor me uit terwijl ik sigaretten wegrookte. Vandaag had ik geen afspraken met vriendinnen omdat vriend en ik weer eens bij de notaris moesten verschijnen. Die belde echter rond één uur dat de afspraak niet door kon gaan; iets met geld wat er nog niet was en-probleem-probleem. Ik verwees ze snel naar vriend door en staarde weer verder voor mij uit;
ik moest me gaan concentreren op het eten.
(meer…)

Lees meer

Een gat in je hand, een creditcard, en ouders.

Ik ben opgevoed met een hele duidelijke stelregel als het om financiën gaat; je betaalt al-tijd je rekeningen, en je leent nooit geld. En ik ben er best trots op dat het me ook altijd gelukt is. Buiten een oprecht vergeten rekening heb ik nooit aanmaningen ontvangen, ik kan niet rood staan en heb nog nooit een lening afgesloten (buiten de hypotheek dan). Hier zijn wel twee zeer duidelijke slachtoffers bij gevallen;
mijn ouders
(meer…)

Lees meer

De koop van een grote, stomme, betonnen doos.

Anderhalf jaar geleden woonden we net twee maandjes samen. Hoewel vriend het zéér vocaal had gemaakt dat hij absoluut niet op Zuid wilde wonen had hij zich er toch maar bij neergelegd dat dat voor nu eenmaal de realiteit was; ik was niet van plan mijn koopappartementje linea recta te verkopen. Toch weerhield dat ons er niet van halsoverkop verliefd te worden op een nieuwbouwhuis. Tenminste; we werden verliefd op het met computers gemaakte plaatje van het nieuwbouwhuis. Of we werden verliefd op het idee in een nieuwbouwhuis in de stad te wonen…
Hoe dan ook; binnen ongeveer drie minuten hadden we besloten het te kopen. Voor het eerst in zijn leven was vriend ook impulsief.
(meer…)

Lees meer

Mijn gefaalde poging een metro-leesmeisje te worden

Ik had een iPod. Het was een heuse iPod Classic met 160 GB. Daar had ik dus wel duizenden albums op kunnen zetten, als ik duizenden albums had gekend. Doe ik niet. Toen ik hem ooit kocht had ik hele fantasieën over wat voor hoogdravende muziekkenner ik zou worden. Bleek niet zo te zijn. Uiteindelijk belandde er enkel nummers van Tom Jones, Rod Stewart en musicals op; ik heb nu eenmaal een zeer foute muzieksmaak, zo bleek.
(meer…)

Lees meer

Een taboe op het onjuist gebruiken van het woord taboe.

Een taboe is iets dat wordt beschouwd als ongepast om te gebruiken, te doen of over te spreken. .
Zo, dat is één van de vele definities van het woord taboe. Allemaal komen ze ongeveer op hetzelfde neer; dat waarover niet gepraat mag worden, of wordt, om wat voor reden dan ook.
Het lijkt erop dat 2015 het jaar van het “doorbreken van de taboes” was. We hadden Caitlyn Jenner op de cover van Vanity Fair, Tofik Dibi die aangaf zowel moslim als homoseksueel te zijn en Holland’s next topmodel werd gewonnen door een transgender; taboes die doorbroken en besproken werden. Kunnen we 2016 alsjeblieft het jaar houden dat we wederom de échte taboes doorbreken, in plaats van alles als een taboe te bestempelen?
(meer…)

Lees meer

De dag dat vriend ineens een weigeraar werd (of personal trainer).

Picture this; zo’n grote hoek-relax-nooit-meer-uit-te-komen bank waarbij vriend en ik allebei een lang zitdeel hebben. Belangrijk in deze visualisatie: ik zit aan de binnenkant.
Zo’n binnenkant waardoor het heel lastig is op te staan. Echt waar. Ik moet dan over vriend heenklimmen en klauteren, en als ik bijvoorbeeld drinken in mijn handen zou hebben dan zou ik dat overal morsen.
Ondoenlijk.
“mag ik een colaatje?” vroeg ik hem dan ook afgelopen zaterdag. Niks nieuws; op een normale dag vraag ik het hem zo’n tien keer per dag.
“Nee”, antwoordde hij, kort maar beslist.
Ik keek hem met grote ogen aan; “maar ik heb dorst!”
“Ja. maar ik heb besloten dat je voortaan zelf je dingen gaat pakken.”
Het voelde als verraad. De start van een crisis.
(meer…)

Lees meer

Weemoed naar de Blokker

Veertien was ik toen ik begon met werken bij de Blokker. Lekker veilig, op het dorp waar ik was opgegroeid, 10 minuutjes fietsen vanaf mijn ouderlijk huis. Oma kwam altijd wel even langs voor een praatje, ma bracht mijn boterhammen langs als ik ze was vergeten, mijn vriendinnen hingen wat rond zodat we alvast de weekendplannen konden bespreken. Ik heb er in totaal vijf jaar gewerkt, tot en met mijn achttiende. Weekenden, koopavonden, vakanties; uren en uren heb ik er gewerkt, voor een salaris waar ik me nu nog over verbaas dat ik dat toen zoveel geld vond; na vier weken 40 uur per week gewerkt te hebben in de zomervakantie ontving ik mijn loonstrookje, die het exorbitante bedrag van €320 liet zien.
Ik voelde me de koning ter rijk
(meer…)

Lees meer

Ode aan mijn Rotterdam Zuid

Dik drie jaar geleden was ik op zoek naar een koophuis. Helemaal alleen zou ik het doen en het plaatje zat duidelijk in mijn hoofd; een appartement met minimaal twee slaapkamers in het centrum van Rotterdam, of -als het echt moest- Blijdorp. Op de bovenste verdieping (ik trek geluid van bovenburen slecht) en uiteraard wel met een CV, mooie badkamer én keuken.
Oja, en het mocht geen rochel kosten. Het uitgaan moest natuurlijk wel gedaan worden nu ik weer een vers verworven single-status had.
(meer…)

Lees meer

John-TV: een dubbeltje op zijn kant.

Er zijn maar weinig tv-programma’s die ik volg. Niet omdat ik zo’n interessant type ben wat nauwelijks tv kijkt, maar meer omdat ik eigenlijk alleen nog maar series kijk. Gisteravond was ook zo’n avond, waarbij vriend en ik aflevering na aflevering van the Blacklist wegkeken. Terwijl ik naar de koelkast liep voor blikje-cola-light-nummer-tig checkte ik toch maar even snel de tv-gids app.
“Shit!” schreeuwde ik vanuit de keuken “snel schat, RTL4, het is weer John-TV tijd!”
(meer…)

Lees meer

Noodkreet aan datend Nederland; stop met Facebook uitwisselingen.

Vriendin en ik zitten op de bank, haar weekend doornemend als ware ik daar. Ze vertelt me over liefde van haar leven nummer zoveel (het kan hard gaan in het Rotterdamse nachtleven) waar ik met hetzelfde enthousiasme op reageer als alle voorgangers.
“Klinkt goed! Nummers uitgewisseld?”
“Nee, dat niet. Maar hij vroeg om mijn Facebook en heeft me vandaag toegevoegd!”
Ik kijk haar met grote ogen aan.
“Heb je dan helemaal niks geleerd van al mijn wijze lessen tijdens mijn vrijgezelle periode? Al mijn gouden regels die ik voor anderen heb opgesteld?”
Ze kijkt me me opgetrokken wenkbrauw aan.
“Het waren er nogal veel schat”
Ik zucht. Diep.
“Je geeft NOOIT je Facebook tijdens de eerste ontmoeting!”
Tijd om haar geheugen weer op te frissen.
(meer…)

Lees meer

De beste documentaires ooit; volgens mijzelf uiteraard.

Making a murderer, het lijkt alles waar we het de laatste weken over kunnen praten. Vriend en ik hebben hem ook ademloos gekeken, binnen twee dagen. Tranen in mijn ogen, ongeloof, boosheid; de documentaire weet een gevoelige snaar te raken bij iedereen met een geweten. Mocht je onder een steen geleefd hebben; de documentaire volgt Steven Avery in een tijdspanne van 15 jaar. Aantoonbaar onschuldig vastgezeten, 18 jaar om precies te zijn. Als hij vrijkomt klaagt hij de staat aan voor miljoenen waarna hij wederom beschuldigd wordt; ging het de eerste keer nog om verkrachting, ditmaal is het moord. Met dubieus bewijsmateriaal wordt toegewerkt naar een veroordeling. Kijken, en google daarna ook nog even het achtergehouden bewijs; geeft stof tot nadenken.

Fijne documentaire dus, maar zeker niet mijn favoriet. Tijd om mijn lijstje te delen, voor mensen die meer bizars willen zien!
(meer…)

Lees meer

Mijn voetbal tokkie en ik

“WIJ GAAN WINNNUUUUUUUUUUUUUHHHHHHH”….vriend had al gillend mijn deur opengebeukt en keek me verwachtingsvol aan. Ik opende een oog, toen het andere en wist het ineens weer; het was de grote dag, de wedstrijd Feyenoord-Ajax.
“Moet dit echt schatj…”
“WIJ GAAN WINNNUUUUUUUUUUUUUUUUHHHHHHHH”
Ik wist dat verzetten weinig zin had; hij zou net zo lang blijven bleren tot hij zijn zin kreeg.
“alleen met hoeveel is de vraag” mompelde ik, het deken over mijn hoofd trekkend.
“wat zeg je??!!”
“ALLEEN MET HOEVEEL IS DE VRAAAAAAAAAAAAAAAAAGGGGG”
Met een grijns trok hij de deur achter zich dicht.
(meer…)

Lees meer

Mijn blindedarmontsteking en ik.

Spijbelen. Weinig mensen denken later terug aan alle moeite die ze in hun middelbare school periode hebben gestoken in het bedenken van de perfecte smoes om onder een les uit te komen. De nageschreven tandartsbriefjes waar je uren op zwoegde, de neptelefoontjes die je pleegde als ware het je moeder; pas nu ik het noem komt het weer in je op.
Ik draag mijn daily reminder hieraan echter trots met me mee.
(meer…)

Lees meer

Oma en haar trouwringen

Mijn oma heeft Alzheimer.
Dat begon zo’n 10 jaar geleden, toen je de verhalen die ze vertelde tijdens bezoeken al van tevoren kon inschatten. Ze vertelde de verhalen alsof ze ze nog nooit eerder was begonnen en eindigde ze telkens weer op dezelfde manier. Inmiddels zijn de verhalen die ze vertelt steeds dezelfde en herhaalt ze ze zo’n tien keer in een bezoek. Oma vergeet ook alles, bijvoorbeeld of de verpleging -die drie keer per dag langskomt- al is langs geweest. Of of ze al gegeten heeft.
Voor oma zelf werd het allemaal nog vermoeiend. Dat kan ik me voorstellen, want ook ik vond het heel vermoeiend om langs te gaan. Zo vaak ging ik eigenlijk ook niet meer.
Mijn vader en zijn vrouw wel, iedere dag, soms wel twee keer. Eindeloos en met engelengeduld hoorden ze alles aan, haar herinnerend aan iedere afspraak, 20 keer in vijf minuten tijd bevestigend dat de verpleegster er straks aankwam.
Het ging niet meer.
Oma gaat dinsdag naar het verzorgingshuis.
(meer…)

Lees meer

De valstrik van het Vieze, Vadsige Varken

Vriend en ik, wij zijn geen ruziemakers. Er is weinig aanleiding om ruzie te maken en aangezien we allebei hulpverleners zijn zijn we doorgaans de bloedirritante types die kortdurende vetes beslechten met zinnen als “Als jij dit doet, geeft dat mij het gevoel dat…” en “ik zou het fijn vinden als je de volgende keer…”. Weinig spannends aan dus.
Aan de andere kant ben ik natuurlijk wel een geboren dramaqueen, de vrouw die het grote podium heeft misgelopen en daardoor thuis zo nu en dan eens een halve show opvoert. Vriend weet dat, vind het schattig en bovendien; doorziet het. Tenzij ik hem tijdens een zwak moment pak.
(meer…)

Lees meer

De vrouw die niet kan fietsen

Ik kan niet fietsen.
Het zijn niet enkel vrouwen uit ontwikkelingslanden die dat niet onder de knie lijken te krijgen; ook 28-jarigen die gewoon in Rotterdam wonen kunnen het niet.
Ik heb het ooit wel gekund hoor, een soort van. Ik ben opgegroeid in een dorp, en het fietsen van ons huis naar dat van opa en oma ging me redelijk ok af; die 5 minuten over straten waar nauwelijks auto’s reden kon ik net aan.
Daarna ben ik het een beetje verleerd.
(meer…)

Lees meer

Verkade en het diezjestieve koekje

“Schatjeeeeeeeeeeeeeeee” riep ik, zo’n twee weken vers in de relatie “wil je als je straks boodschappen doet ook lekkere koekjes meenemen?”. De dateweken lagen immers achter ons, de relatie was beklonken; tijd om me weer rond te eten.
“Is goed, welke wil je?”
“ooooooh doe maar lekker van Verkade, die Diezjestieve koekjes”
“Diezjestieve?”
“ja, gewoon, die volkoren, met het chocoladelaagje”
“…..maak je nou een grapje…..”
“wat?”
“Daai-jestif bedoel je”
“pfffffffffrttttt zo heet het niet drol, dat betekent verteerbaar. Wie noemt zijn koekje nu zo?”
(meer…)

Lees meer

Waarom ik nooit zal begrijpen dat je snapt gebruikt.

De meeste correcte omschrijving taalwise is dat ik een stiekeme Taalnazi ben; zo één waar het niet echt opvalt. Het probleem is namelijk -dat is je allang opgevallen als je een ekte ekte taalzeikerd bent- dat ik nooit erg goed ben geweest met mijn d/t/dt. Jaja, ik probeer netjes de “smurf” of “ren” techniek te gebruiken, maar nee; het lukt me niet vaak in een keer goed, of überhaupt correct. Ook het hele als en dan principe heb ik nooit écht onder de knie gekregen. Ik snap het verschil, gebruik het zelden verkeerd en hoor het wanneer anderen dat wel doen, maar als je me vraagt waarom…geen idee.
De irritaties zitten hem bij mij dan ook meer in de gesproken taal.
(meer…)

Lees meer

De grote levensverandering 10.8; here I come

Sinds ongeveer mijn vijftiende gooi ik zo’n één keer per maand mijn hele leven om. Niet een, of misschien twee aspecten van mijn leven; neenee, alles moet rucksichtsloss helemaal anders. Zo heb ik nooit alleen geprobeerd te stoppen met roken; daarbij wilde ik ook direct afvallen en dus starten met sporten en gezond eten. Ik heb nooit een klein deel van mijn huis veranderd of aangepast; het moest altijd direct met nieuw behang, vloer, meubels en nouja, eigenlijk het liefst gewoon een heel nieuw huis. Dat die veranderingen altijd maar ongeveer een week duurden of ergens halfafgemaakt eindigden vind ik nog steeds bijzonder.
(meer…)

Lees meer

Nachtmerries bij een fantasievol hoofd

Ik ben ziek. De hele week zit ik al thuis, vaseline onder mijn neus smerend; hoe zacht de zakdoekjes ook claimen te zijn, mijn tere neusje lijkt er toch altijd aan kapot te gaan.
Een volle week heb ik mijzelf tussen het slapen door weten te vermaken met onnuttige dingen. Een beetje tv-kijken, een beetje lezen, een beetje hangen. Het moment van gruwelijkheden heb ik steeds uit weten te stellen. Tot gisteravond.
(meer…)

Lees meer

Nee trut, ik ben niet zwanger.

Het moet een jaar of vier geleden zijn geweest. In verband met een reorganisatie werd ik tijdelijk op een andere werkplek gestationeerd en het was mijn eerste dag aldaar. Het fijne van een verstokte roker zijn is dat je makkelijk contacten met de nieuwe collega’s kan maken, dus samen met de collega met de rode haren stond ik van ons momentje te genieten.
“mag ik je wat persoonlijks vragen” zei ze, terwijl ze een samenzweerderige blik opzette.
Ik nam een diepe teug van mijn sigaret, en zette mijn laten-we-de-beste-collega’s-van-de-wereld-worden blik op. “Natuurlijk!”
“ben je zwanger?”
De sigaret brak ik bijna door tweeën zoveel druk zette ik erop, me verbazend over haar gore lef; we kenden elkaar net 15 minuten. Met een grote glimlach antwoordde ik
“nee hoor, gewoon een beetje dik”.
(meer…)

Lees meer

De definitieve angst

13 jaar geleden vloog ik met mijn moeder naar Bali. Nog geen 2 maanden daarvoor waren de bomaanslagen waarbij 202 doden vielen. Ik was jong, en wilde niet gaan. Mijn moeder verzekerde me dat er geen veiligere plek op de wereld was dan Bali op dat moment. Ze had gelijk.
Ze liet me alleen één ding beloven. Als ik ooit op een hele drukke plek zou zijn waarbij er binnen een explosie of schoten te horen of te zien waren moest ik nóóit in blinde paniek naar buiten rennen. De kans op verdrukking was te groot, en bovendien was je dan een te makkelijk slachtoffer op straat, net als de tientallen mensen in Bali.
(meer…)

Lees meer

De teef en de roze Ikea vaas

De Marktplaats verkopen lopen lekker. Buiten alle dwazen blijken er toch mensen te zijn die de Playstation daadwerkelijk op wilden komen halen en ook alle andere pareltjes zoals een halfgare, nauwelijks werkende Polaroid camera vliegen als warme broodjes over de toonbank. Dat we het geld inmiddels deels hebben gespendeerd aan nog meer zooi in de vorm van een Xbox is een milde doch feestelijke bijkomstigheid.
Van tevoren maakten we één afspraak; ik zet alles op Marktplaats en beantwoord de mails, vriend dealt met de mensen die het op komen halen. Ik ben nogal slecht in onderhandelen en bovendien zou dat betekenen dat ik mijn huispak minder vaak aan kan doen.
Ook gister toog vriend dus weer naar de deur voor de vrouw die voor de roze Ikea vaas kwam.
(meer…)

Lees meer

Mijn Marktplaats Moeheid

Geld moet er binnenkomen, en snel. Sinds vriend en ik de trotse bezitters van twee huizen zijn waarvan er een nog in de maak is -maar waar we wel al dik voor betalen- is het leven één groot tranendal geworden. Iedere cent gaat naar het “stomme nieuwe huis”, zoals ik het inmiddels heb omgedoopt. Niet alleen de afbetaling, maar ook het sparen moet immers doorgaan, zo weet vriend vrolijk te vertellen. Dat er daardoor bar weinig overblijft om leuke dingen te doen “hoort er nu eenmaal bij”.
Fuck.
(meer…)

Lees meer

Fileparkeren; maak die vakken eens twee keer zo lang

Al zeg ik het zelf; ik ben een natuurtalent als het op autorijden aankomt. Dat mijn rij-instructeur dat niet direct doorhad waardoor ik 60 lessen achter de rug had voordat ik überhaupt examen mocht doen, waarna ik ook nog eens 3 keer zakte (ik ben het nét-geen-staatsexamen type) vind ik nog steeds verbazingwekkend; ik rij immers moeiteloos 3 straten achteruit zonder een druppeltje zweet te droppen, kan mijn autoradio geheel resetten terwijl ik tegelijkertijd straatje keer en weet altijd precies op tijd die laatste afslag te nemen. Ik ben het vleesgeworden voorbeeld waarom kinderen vanaf hun veertiende ook best al in de auto kunnen stappen, ik denk dat ook op die leeftijd mijn talenten al hadden kunnen bloeien. Er is echter één ding wat ik ook na bijna 10 jaar nog steeds niet onder de knie heb;
Fileparkeren.
(meer…)

Lees meer

Ode aan de seksloze huispakken

Ik stel me zo voor dat niet alles in de foute romantische komedies die ik graag met mijn vriendinnen kijk verzonnen is. Zo denk ik bijvoorbeeld dat er écht vrouwen zijn die ‘s avonds hun man opwachten in de kleding die ze die dag naar werk aanhadden of -nog beter- een leuk jurkje hebben aangetrokken. Mijn man heeft dat echter nog nooit aangetroffen, omdat ik mijzelf graag wikkel in de meest seksloze kleding die ooit is uitgevonden; het huispak.
(meer…)

Lees meer

Vijf dingen op Facebook die ik “niet leuk” ga vinden, deel 1

Facebook komt na jaren met een “vind ik niet leuk” knop. Persoonlijk vind ik dat erg leuk, want er zijn meer dingen die ik niet leuk vind dan wel. Nu zal ik mijzelf wel enigszins moeten limiteren aan alle dingen die ik niet leuk ga vinden, ik wil immers niet als “dat negatieve wijf” bekend komen te staan, Hierbij dus alvast vijf dingen die ik sowieso niet leuk ga vinden:
(meer…)

Lees meer

Mijn afkeur voor de Duitse schoonmaakpropaganda

Ik vind weinig dingen fijner dan mijn aankoopgedrag te laten beïnvloeden door reclames op tv te kijken. Genieten, kan ik echt voor gaan zitten, om vervolgens om de 10 seconden iets te zeggen als “oh, dat moeten we ook eens proberen!”. De gedroomde doelgroep ben ik dus. Vandaar ook dat ik hoop dat mijn commentaar serieus genomen gaat worden door de grote reclamemannen, ik weet immers waar ik het over heb;
stop met die verschrikkelijke Duitse reclames.
(meer…)

Lees meer

Mijn angst voor de anderen

Grote stromen asielzoekers enteren as we speak Europa. Onderweg naar landen waar de voorzieningen als schoon water en een veilig onderkomen aanwezig zijn. Mensen met hun eigen geloof, taal en cultuur. Een handvol die er beter van hopen te worden, het overgrote deel op zoek naar eenzelfde plek voor hun kinderen om op te groeien die wij onze kinderen ook gunnen.
Hun komst maakt me bang. Niet omdat ze uit landen komen waar ik nog nooit geweest ben, niet omdat ze een andere taal spreken dan ik, niet omdat ze andere dingen geloven dan ik doe.
Het maakt me bang hoe anderen op hen reageren.
(meer…)

Lees meer

1 tegen 100 en Caroline -hehhhhhhhh- Tensen

Ik ben fan van 1 tegen 100. Ik ben vooral fan van het feit dat ik soms al het antwoord weet voordat de opties in beeld komen, zoals ik bijvoorbeeld al wist te gillen dat onze jarenlange koningshuis-verslaggeefster Maartje van Weegen was. Ik ben best trots als ik dat soort kennis hardop uit kan spreken. Soms weet ik niet zoveel en leer ik er juist wat van. Zo weet ik nu dat de helft van het a4 formaat het a5 formaat is; dat is handig voor als ik ooit een folder moet maken, al denk ik niet dat dat ooit gebeurt. Toch zijn er ook dingen die ik niet zo leuk vind aan 1 tegen 100. Caroline Tensen bijvoorbeeld.
(meer…)

Lees meer

Rot op met je kloteminions

Er was een tijd dat ik mijn Facebook niet kon openen zonder dat ik door minimaal vijf plaatjes met-filter-en-landschaps-vergezichten moest scrollen, inclusief diepe gedachten van de maker. Een oogrol van mijn kant, maar dat was dat. Ineens zijn de plaatjes verdwenen, enkel om plaats te maken voor een ander fenomeen; de Minions. Die o-zo-grappige gele beestjes van de laatste filmhit. Despicable me, de film waar ze voor het eerst in voorkwamen, heb ik nog met een schuin oog bekeken, maar deze spin-off heb ik overgeslagen. Geeft niet, is ook voor kinderen. Althans dat dacht ik, maar getuige alle levenswijsheden die ik de laatste maanden met een geel poppetje ernaast over me uitgekotst krijg blijkt dat toch wat tegen te vallen.
(meer…)

Lees meer

Terug naar de Klassiekers; To Kill a Mockingbird

Ooit was ik een fanatiek lezer. Twee boeken in de week las ik doorgaans weg, languit relaxend op de bank.
Tegenwoordig ben ik vooral een tv-kijker. Dat geeft niet; ik hou van tv-kijken. Ik hou van het kijken naar goed gemaakte programma’s als kijken in de ziel, naar goede series als True Detective (alleen seizoen één ja) en naar goede films als The Imitation Game. Het probleem is echter dat ik verval na verloop van tijd in álles kijken. Dagje vroeg thuis? We beginnen om 5 uur met dokter Phil, schakelen over naar iets op MTV, door naar RTL Boulevard, óh zet Utopia eens aan, Geld maakt Gelukkig komt er zo lekker direct achteraan en we beginnen wel om negen uur met die film, even dit afkijken.
Ik ben er klaar mee.
(meer…)

Lees meer

De Stiekeme Selfie Slet

“Wat ben je aan het dooeeehooeeen?”, brult vriend, terwijl hij zijn hoofd om de hoek van de woonkamer steekt. Alsof ik zojuist ben betrapt op het kijken van grannyporn klap ik mijn laptop dicht, ondertussen iets murmelend over tv kijken. Vriend trekt zijn wenkbrauw op, en ik kan het hem niet kwalijk nemen als ik zie dat het één of ander dierenartsprogram is; ik háát dieren. Zuchtend klap ik mijn laptop weer open; het is tijd om open kaart te spelen.
“Ik ben er net achter dat ik met mijn laptop ook best leuke selfies kan maken, en nu ben ik bezig de perfecte look te creëren” spuug ik vallend over mijn woorden uit, terwijl ik ondertussen vooral bezig ben met de vraag hoe ik dit níet laat klinken alsof er een 13-jarig meisje bezit van me heeft genomen. Er is geen ontkomen meer aan;
Ik ben een Slet. Een Stiekeme Selfie Slet.
(meer…)

Lees meer

De kat in de zak en het roze huilshirt

Spreekwoorden: (1914) Een kat in den zak koopen, d.w.z. iets koopen zonder het gezien te hebben; bedrogen uitkomen;
Ze hebben me gezien, de mannen die ooit verliefd op me zijn geworden. Echt. Allemaal wisten ze me te vertellen dat ze me “zo lekker stoer vonden”. Stoer, zo’n beschrijving die mensen vaak gebruiken als ze me niet goed kennen. Handenwringend zullen mijn vriendinnen het steeds gadegeslagen hebben, zo’n man die een meisje versiert wat lekker stoer is, wachtend op mijn downfall. Ze zijn allemaal bedrogen uitgekomen.
(meer…)

Lees meer

De slechte verliezer in mij

Ooit zat ik op judo, en ik was er niet eens heel slecht in. Tenzij je die allereerste wedstrijd meetelt; eerste wedstrijden zijn nooit goed namelijk. Ik zal een jaar of zeven zijn geweest toen het jaarlijkse Sinterklaastoernooi plaatsvond. Ouders erbij en opa en oma op de tribune; ook als zevenjarige was de druk van prestatie helder voelbaar. Dat ik alle vier de wedstrijden glansrijk verloor weerhield me er niet van toch naar voren te stappen toen de judoleraar alle kindertjes “die dachten dat ze een medaille gewonnen te hebben” opriep naar voren te komen. Zelfverzekerd als ik was duwde ik de andere kindertjes weg om alvast naast de leraar en dicht bij het podium plaats te nemen. Heftig zwaaide ik naar mijn ouders en opa en oma, die met iets minder enthousiasme terugzwaaiden; het leek zelfs alsof ze een terugwaartse beweging met hun hand maakten.
Die dag leerde ik een belangrijke les; als je laatste wordt krijg je geen medaille. En ik kan bijzonder slecht tegen mijn verlies.
(meer…)

Lees meer