Hoe ik toch last kreeg van mijn hormonen

Het is makkelijk om te beweren dat je geen last hebt van je hormonen, want je zit doorgaans vooral je omgeving in de weg. Ik commandeer vriend graag nét iets meer rond uiteraard of eis ineens dat hij een ijsje haalt, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik vooral vínd dat ik me zo mag gedragen, ik zit immers al bijna op de helft van mijn zwangerschap. Ik ben niet daadwerkelijk in staat een moord te plegen voor en Solero, en als vriend geen zin heeft haal ik er net zo makkelijk mijn schouders over op. De uitbarstingen tot nu toe zijn wellicht beter te scharen onder honger/algemene nukkigheid/even-kijken-hoe-ver-ik-kan-gaan en vriendinnen, familie, vriend; iedereen laat gebroederlijk met een kleine zucht zijn adem los. Het valt mee.
Tot de hormonen deze week toch in volle kracht toesloegen.
(meer…)

Lees meer

Open brief aan Yuri van Gelder

Lieve Yuri,

Ik begin met lieve, ook al kennen we elkaar helemaal niet. Ik heb het idee dat je vandaag alle liefde kan gebruiken.
Vorige week las ik in de krant dat jij en Epke waren aangekomen in Brazilië. Ik was helemaal verbaasd.
“Doet Yuri mee dan?” vroeg ik aan vriend. Ik verwacht namelijk dat hij wel alle dingen weet die het afgelopen jaar schijnbaar tientallen keren in het nieuws zijn geweest. Dat klopte ook in dit geval weer, want hij antwoordde bevestigend.
“Goh, dat wist ik niet. Nou, ik hoop dat hij wint, dat zou wel heel tof zijn”.
(meer…)

Lees meer

Het gouden advies van het wasmachine-en-droger-mannetje

Negentien was ik toen ik de sleutels van mijn eerste casa in Spijkenisse in ontvangst nam. Het was een keurig gerenoveerd flatje in een net portiek, in vermoedelijk de slechtste wijk van Spijkenisse van die tijd. Nu hadden ze de wijk net “schoongeveegd”, zoals in die tijd traditie was in zonnig Spijkenisse, waardoor ik het flatje pas kreeg toen er was gecontroleerd of ik geen strafblad had. Needless to say dat ik nog maar drie maanden ingeschreven had gestaan; er waren niet zoveel strafbladloze gegadigden, zo bleek later.
(meer…)

Lees meer

Hoe ik de Ikea onder druk zette (wat me precies niks bracht)

Al zeg ik het zelf; die hormonen heb ik aardig onder controle. Ik heb nog geen hysterische vreetbuien (de twee keer ontembare trek in Bram Ladage niet meegerekend…dat heeft iedereen wel eens toch?) heb nog niet de neiging gehad vriend op straat te gooien en huil ook niet ineens bij de Page reclame (als je in het algemeen al drie keer per dag huilt zou dat ook wat veel worden). Kortom; eitje, dat zwanger zijn.
Behalve dan die éne avond in de Ikea.
(meer…)

Lees meer

De pil en de prullenbak

“…doe mij maar twee frikandelbroodjes…”
we stonden bij de bakker en vriend tuurde door het ruitje waar alles lag uitgestald. Na rijp beraad met zichzelf besloot hij dat dat alles was en draaide zich om naar mij;
“wat wil jij?”
“een baby.”
De vrouw achter de toonbank schoof wat ongemakkelijk heen en weer. Vriend keek me bewegingsloos aan.
“Schatje…”
“ja nou, dat wil ik het allerliefst. Maar als je me dat niet nu kan geven, doe dan maar een puddingbroodje”.
(meer…)

Lees meer

Mijn nieuwe leven zonder Facebook

Woensdagavond, half zeven. Vriendin en ik kijken met een half oog naar RTL Boulevard terwijl we de roti naar binnen werken. Freek Vonk flitst voorbij op het scherm en mijn vriendin wil opstaan om het geluid iets harder te zetten.
“Nee joh, gaat over parasieten in zijn been, niks boeiends verder”.
Ze kijkt me verbaasd aan.
“Ik dacht dat jij hem als enige inwoner van Nederland zo’n stumper vond? Hoe weet jij dat nou weer?”
“Facebook…” verzuchtte ik. Ik had het die dag minstens 15 keer voorbij zien komen op mijn tijdlijn.
(meer…)

Lees meer

Naailes met kekke stofjes en stomme meutjes.

Mijn hobby’s en ik zijn berucht onder vriend en vijand. Zo heb ik bijvoorbeeld ooit Spaanse les gevolgd, waarbij ik drie anderen zo gek kreeg het ook te volgen. Al na week één schreef ik mijn huiswerk over, na week drie ben ik maar niet meer gegaan. Ik heb ooit willen hardlopen, waarbij ik voor €200 een outfit kocht om na 10 meter te bedenken dat het niet heel handig was met mijn zwakke knieën, en bij de veel-te-dure-semi-spiegel-reflex-camera had ik geen zin om de handleiding te lezen, waardoor ik na eigenlijk één dag mijn fotografiehobby ook maar weer aan de wilgen hing; een compact automatisch dingetje blijkt meer voor mij weggelegd.
Mijn absolute dieptepunt is echter mijn “naaifase” geweest.
(meer…)

Lees meer

De hysterische hulpverlener met heimwee

Van mijn zeventiende tot mijn tweeëntwintigste werkte ik op een “psychiatrisch dagcentrum”. Het was het soort dagcentrum dat met alle nieuwe regels nooit meer zou kunnen bestaan, maar toen floreerde. Zo’n honderd verschillende cliënten per dag kwamen er met ieder denkbaar psychiatrische ziektebeeld. Het team was hecht, maar we wisten nooit helemaal wat we nou precies met ze aanmoesten. We rommelden wat aan, rookten veel sigaretjes en susden de tientallen akkefietjes per dag, meer dan eens met tussenkomt van de politie. Hoogtepunt van het jaar was de “vakantie”: voor pak hem beet €100 per persoon togen twee begeleiders met zestien cliënten naar een hutje op de hei ergens in Nederland om de cliënten vijf dagen te vermaken. Voor hen het hoogtepunt voor het jaar, voor ons een dankbare taak.
Dacht ik.
(meer…)

Lees meer

Het “kijken kijken” naar Temptation Island

Al weken zien mijn woensdagavonden er hetzelfde uit. Ik eet een veelstevette maaltijd met vriendin, we nestellen ons volgevreten op de bank met een dekentje, cola, sigaretten en chips (er is altijd space voor chips!) en kijken elkaar verwachtingsvol aan; het is weer tijd voor Temptation Island. Aangezien date-night nu eenmaal al jaren op de woensdag bestellen we trouw de aflevering voordat die uitgezonden wordt de avond erna; het is tijd om relaties kapot te zien gaan.
(meer…)

Lees meer

Mijn spontane angst voor de tandarts

Lichamelijk gezien ben ik een sneu type. Al sinds dat ik kind ben heb ik een abonnement op de dokter, er is altijd wel een pijntje wat onderzocht móet worden voor ik als stervende zwaan ten onder ga. Geen probleem, iedere gek zijn gebrek en buiten een hoop geklaag tegen vriend en moeder heeft niemand er daadwerkelijk last van. Waar ik dan wel weer uitermate trots op ben is dat ik –in tegenstelling tot mijn lichaam- een uitmuntend goed gebit toebedeeld heb gekregen. 28 jaar en nog nooit een gaatje, ontsteking of andersoortig drama dat mij ten dele is gevallen. Ik ben een gelukkig mens.
Was.
Anderhalf jaar geleden veranderde mijn leven voorgoed.
(meer…)

Lees meer

Mr Bean van Score Zuidplein; het spijt me.

Mijn vrije woensdag begon vandaag zoals al mijn vrije woensdagen doorgaans beginnen; ik rolde tegen halfeen mijn bed uit, plofde neer op de bank en keek wat voor me uit terwijl ik sigaretten wegrookte. Vandaag had ik geen afspraken met vriendinnen omdat vriend en ik weer eens bij de notaris moesten verschijnen. Die belde echter rond één uur dat de afspraak niet door kon gaan; iets met geld wat er nog niet was en-probleem-probleem. Ik verwees ze snel naar vriend door en staarde weer verder voor mij uit;
ik moest me gaan concentreren op het eten.
(meer…)

Lees meer

Een gat in je hand, een creditcard, en ouders.

Ik ben opgevoed met een hele duidelijke stelregel als het om financiën gaat; je betaalt al-tijd je rekeningen, en je leent nooit geld. En ik ben er best trots op dat het me ook altijd gelukt is. Buiten een oprecht vergeten rekening heb ik nooit aanmaningen ontvangen, ik kan niet rood staan en heb nog nooit een lening afgesloten (buiten de hypotheek dan). Hier zijn wel twee zeer duidelijke slachtoffers bij gevallen;
mijn ouders
(meer…)

Lees meer

De koop van een grote, stomme, betonnen doos.

Anderhalf jaar geleden woonden we net twee maandjes samen. Hoewel vriend het zéér vocaal had gemaakt dat hij absoluut niet op Zuid wilde wonen had hij zich er toch maar bij neergelegd dat dat voor nu eenmaal de realiteit was; ik was niet van plan mijn koopappartementje linea recta te verkopen. Toch weerhield dat ons er niet van halsoverkop verliefd te worden op een nieuwbouwhuis. Tenminste; we werden verliefd op het met computers gemaakte plaatje van het nieuwbouwhuis. Of we werden verliefd op het idee in een nieuwbouwhuis in de stad te wonen…
Hoe dan ook; binnen ongeveer drie minuten hadden we besloten het te kopen. Voor het eerst in zijn leven was vriend ook impulsief.
(meer…)

Lees meer

Mijn gefaalde poging een metro-leesmeisje te worden

Ik had een iPod. Het was een heuse iPod Classic met 160 GB. Daar had ik dus wel duizenden albums op kunnen zetten, als ik duizenden albums had gekend. Doe ik niet. Toen ik hem ooit kocht had ik hele fantasieën over wat voor hoogdravende muziekkenner ik zou worden. Bleek niet zo te zijn. Uiteindelijk belandde er enkel nummers van Tom Jones, Rod Stewart en musicals op; ik heb nu eenmaal een zeer foute muzieksmaak, zo bleek.
(meer…)

Lees meer

Een taboe op het onjuist gebruiken van het woord taboe.

Een taboe is iets dat wordt beschouwd als ongepast om te gebruiken, te doen of over te spreken. .
Zo, dat is één van de vele definities van het woord taboe. Allemaal komen ze ongeveer op hetzelfde neer; dat waarover niet gepraat mag worden, of wordt, om wat voor reden dan ook.
Het lijkt erop dat 2015 het jaar van het “doorbreken van de taboes” was. We hadden Caitlyn Jenner op de cover van Vanity Fair, Tofik Dibi die aangaf zowel moslim als homoseksueel te zijn en Holland’s next topmodel werd gewonnen door een transgender; taboes die doorbroken en besproken werden. Kunnen we 2016 alsjeblieft het jaar houden dat we wederom de échte taboes doorbreken, in plaats van alles als een taboe te bestempelen?
(meer…)

Lees meer

De dag dat vriend ineens een weigeraar werd (of personal trainer).

Picture this; zo’n grote hoek-relax-nooit-meer-uit-te-komen bank waarbij vriend en ik allebei een lang zitdeel hebben. Belangrijk in deze visualisatie: ik zit aan de binnenkant.
Zo’n binnenkant waardoor het heel lastig is op te staan. Echt waar. Ik moet dan over vriend heenklimmen en klauteren, en als ik bijvoorbeeld drinken in mijn handen zou hebben dan zou ik dat overal morsen.
Ondoenlijk.
“mag ik een colaatje?” vroeg ik hem dan ook afgelopen zaterdag. Niks nieuws; op een normale dag vraag ik het hem zo’n tien keer per dag.
“Nee”, antwoordde hij, kort maar beslist.
Ik keek hem met grote ogen aan; “maar ik heb dorst!”
“Ja. maar ik heb besloten dat je voortaan zelf je dingen gaat pakken.”
Het voelde als verraad. De start van een crisis.
(meer…)

Lees meer

Weemoed naar de Blokker

Veertien was ik toen ik begon met werken bij de Blokker. Lekker veilig, op het dorp waar ik was opgegroeid, 10 minuutjes fietsen vanaf mijn ouderlijk huis. Oma kwam altijd wel even langs voor een praatje, ma bracht mijn boterhammen langs als ik ze was vergeten, mijn vriendinnen hingen wat rond zodat we alvast de weekendplannen konden bespreken. Ik heb er in totaal vijf jaar gewerkt, tot en met mijn achttiende. Weekenden, koopavonden, vakanties; uren en uren heb ik er gewerkt, voor een salaris waar ik me nu nog over verbaas dat ik dat toen zoveel geld vond; na vier weken 40 uur per week gewerkt te hebben in de zomervakantie ontving ik mijn loonstrookje, die het exorbitante bedrag van €320 liet zien.
Ik voelde me de koning ter rijk
(meer…)

Lees meer

Ode aan mijn Rotterdam Zuid

Dik drie jaar geleden was ik op zoek naar een koophuis. Helemaal alleen zou ik het doen en het plaatje zat duidelijk in mijn hoofd; een appartement met minimaal twee slaapkamers in het centrum van Rotterdam, of -als het echt moest- Blijdorp. Op de bovenste verdieping (ik trek geluid van bovenburen slecht) en uiteraard wel met een CV, mooie badkamer én keuken.
Oja, en het mocht geen rochel kosten. Het uitgaan moest natuurlijk wel gedaan worden nu ik weer een vers verworven single-status had.
(meer…)

Lees meer

John-TV: een dubbeltje op zijn kant.

Er zijn maar weinig tv-programma’s die ik volg. Niet omdat ik zo’n interessant type ben wat nauwelijks tv kijkt, maar meer omdat ik eigenlijk alleen nog maar series kijk. Gisteravond was ook zo’n avond, waarbij vriend en ik aflevering na aflevering van the Blacklist wegkeken. Terwijl ik naar de koelkast liep voor blikje-cola-light-nummer-tig checkte ik toch maar even snel de tv-gids app.
“Shit!” schreeuwde ik vanuit de keuken “snel schat, RTL4, het is weer John-TV tijd!”
(meer…)

Lees meer

Noodkreet aan datend Nederland; stop met Facebook uitwisselingen.

Vriendin en ik zitten op de bank, haar weekend doornemend als ware ik daar. Ze vertelt me over liefde van haar leven nummer zoveel (het kan hard gaan in het Rotterdamse nachtleven) waar ik met hetzelfde enthousiasme op reageer als alle voorgangers.
“Klinkt goed! Nummers uitgewisseld?”
“Nee, dat niet. Maar hij vroeg om mijn Facebook en heeft me vandaag toegevoegd!”
Ik kijk haar met grote ogen aan.
“Heb je dan helemaal niks geleerd van al mijn wijze lessen tijdens mijn vrijgezelle periode? Al mijn gouden regels die ik voor anderen heb opgesteld?”
Ze kijkt me me opgetrokken wenkbrauw aan.
“Het waren er nogal veel schat”
Ik zucht. Diep.
“Je geeft NOOIT je Facebook tijdens de eerste ontmoeting!”
Tijd om haar geheugen weer op te frissen.
(meer…)

Lees meer

De beste documentaires ooit; volgens mijzelf uiteraard.

Making a murderer, het lijkt alles waar we het de laatste weken over kunnen praten. Vriend en ik hebben hem ook ademloos gekeken, binnen twee dagen. Tranen in mijn ogen, ongeloof, boosheid; de documentaire weet een gevoelige snaar te raken bij iedereen met een geweten. Mocht je onder een steen geleefd hebben; de documentaire volgt Steven Avery in een tijdspanne van 15 jaar. Aantoonbaar onschuldig vastgezeten, 18 jaar om precies te zijn. Als hij vrijkomt klaagt hij de staat aan voor miljoenen waarna hij wederom beschuldigd wordt; ging het de eerste keer nog om verkrachting, ditmaal is het moord. Met dubieus bewijsmateriaal wordt toegewerkt naar een veroordeling. Kijken, en google daarna ook nog even het achtergehouden bewijs; geeft stof tot nadenken.

Fijne documentaire dus, maar zeker niet mijn favoriet. Tijd om mijn lijstje te delen, voor mensen die meer bizars willen zien!
(meer…)

Lees meer

Mijn voetbal tokkie en ik

“WIJ GAAN WINNNUUUUUUUUUUUUUHHHHHHH”….vriend had al gillend mijn deur opengebeukt en keek me verwachtingsvol aan. Ik opende een oog, toen het andere en wist het ineens weer; het was de grote dag, de wedstrijd Feyenoord-Ajax.
“Moet dit echt schatj…”
“WIJ GAAN WINNNUUUUUUUUUUUUUUUUHHHHHHHH”
Ik wist dat verzetten weinig zin had; hij zou net zo lang blijven bleren tot hij zijn zin kreeg.
“alleen met hoeveel is de vraag” mompelde ik, het deken over mijn hoofd trekkend.
“wat zeg je??!!”
“ALLEEN MET HOEVEEL IS DE VRAAAAAAAAAAAAAAAAAGGGGG”
Met een grijns trok hij de deur achter zich dicht.
(meer…)

Lees meer

Mijn blindedarmontsteking en ik.

Spijbelen. Weinig mensen denken later terug aan alle moeite die ze in hun middelbare school periode hebben gestoken in het bedenken van de perfecte smoes om onder een les uit te komen. De nageschreven tandartsbriefjes waar je uren op zwoegde, de neptelefoontjes die je pleegde als ware het je moeder; pas nu ik het noem komt het weer in je op.
Ik draag mijn daily reminder hieraan echter trots met me mee.
(meer…)

Lees meer

Oma en haar trouwringen

Mijn oma heeft Alzheimer.
Dat begon zo’n 10 jaar geleden, toen je de verhalen die ze vertelde tijdens bezoeken al van tevoren kon inschatten. Ze vertelde de verhalen alsof ze ze nog nooit eerder was begonnen en eindigde ze telkens weer op dezelfde manier. Inmiddels zijn de verhalen die ze vertelt steeds dezelfde en herhaalt ze ze zo’n tien keer in een bezoek. Oma vergeet ook alles, bijvoorbeeld of de verpleging -die drie keer per dag langskomt- al is langs geweest. Of of ze al gegeten heeft.
Voor oma zelf werd het allemaal nog vermoeiend. Dat kan ik me voorstellen, want ook ik vond het heel vermoeiend om langs te gaan. Zo vaak ging ik eigenlijk ook niet meer.
Mijn vader en zijn vrouw wel, iedere dag, soms wel twee keer. Eindeloos en met engelengeduld hoorden ze alles aan, haar herinnerend aan iedere afspraak, 20 keer in vijf minuten tijd bevestigend dat de verpleegster er straks aankwam.
Het ging niet meer.
Oma gaat dinsdag naar het verzorgingshuis.
(meer…)

Lees meer

De valstrik van het Vieze, Vadsige Varken

Vriend en ik, wij zijn geen ruziemakers. Er is weinig aanleiding om ruzie te maken en aangezien we allebei hulpverleners zijn zijn we doorgaans de bloedirritante types die kortdurende vetes beslechten met zinnen als “Als jij dit doet, geeft dat mij het gevoel dat…” en “ik zou het fijn vinden als je de volgende keer…”. Weinig spannends aan dus.
Aan de andere kant ben ik natuurlijk wel een geboren dramaqueen, de vrouw die het grote podium heeft misgelopen en daardoor thuis zo nu en dan eens een halve show opvoert. Vriend weet dat, vind het schattig en bovendien; doorziet het. Tenzij ik hem tijdens een zwak moment pak.
(meer…)

Lees meer

De vrouw die niet kan fietsen

Ik kan niet fietsen.
Het zijn niet enkel vrouwen uit ontwikkelingslanden die dat niet onder de knie lijken te krijgen; ook 28-jarigen die gewoon in Rotterdam wonen kunnen het niet.
Ik heb het ooit wel gekund hoor, een soort van. Ik ben opgegroeid in een dorp, en het fietsen van ons huis naar dat van opa en oma ging me redelijk ok af; die 5 minuten over straten waar nauwelijks auto’s reden kon ik net aan.
Daarna ben ik het een beetje verleerd.
(meer…)

Lees meer

Verkade en het diezjestieve koekje

“Schatjeeeeeeeeeeeeeeee” riep ik, zo’n twee weken vers in de relatie “wil je als je straks boodschappen doet ook lekkere koekjes meenemen?”. De dateweken lagen immers achter ons, de relatie was beklonken; tijd om me weer rond te eten.
“Is goed, welke wil je?”
“ooooooh doe maar lekker van Verkade, die Diezjestieve koekjes”
“Diezjestieve?”
“ja, gewoon, die volkoren, met het chocoladelaagje”
“…..maak je nou een grapje…..”
“wat?”
“Daai-jestif bedoel je”
“pfffffffffrttttt zo heet het niet drol, dat betekent verteerbaar. Wie noemt zijn koekje nu zo?”
(meer…)

Lees meer

Waarom ik nooit zal begrijpen dat je snapt gebruikt.

De meeste correcte omschrijving taalwise is dat ik een stiekeme Taalnazi ben; zo één waar het niet echt opvalt. Het probleem is namelijk -dat is je allang opgevallen als je een ekte ekte taalzeikerd bent- dat ik nooit erg goed ben geweest met mijn d/t/dt. Jaja, ik probeer netjes de “smurf” of “ren” techniek te gebruiken, maar nee; het lukt me niet vaak in een keer goed, of überhaupt correct. Ook het hele als en dan principe heb ik nooit écht onder de knie gekregen. Ik snap het verschil, gebruik het zelden verkeerd en hoor het wanneer anderen dat wel doen, maar als je me vraagt waarom…geen idee.
De irritaties zitten hem bij mij dan ook meer in de gesproken taal.
(meer…)

Lees meer

De grote levensverandering 10.8; here I come

Sinds ongeveer mijn vijftiende gooi ik zo’n één keer per maand mijn hele leven om. Niet een, of misschien twee aspecten van mijn leven; neenee, alles moet rucksichtsloss helemaal anders. Zo heb ik nooit alleen geprobeerd te stoppen met roken; daarbij wilde ik ook direct afvallen en dus starten met sporten en gezond eten. Ik heb nooit een klein deel van mijn huis veranderd of aangepast; het moest altijd direct met nieuw behang, vloer, meubels en nouja, eigenlijk het liefst gewoon een heel nieuw huis. Dat die veranderingen altijd maar ongeveer een week duurden of ergens halfafgemaakt eindigden vind ik nog steeds bijzonder.
(meer…)

Lees meer

Nachtmerries bij een fantasievol hoofd

Ik ben ziek. De hele week zit ik al thuis, vaseline onder mijn neus smerend; hoe zacht de zakdoekjes ook claimen te zijn, mijn tere neusje lijkt er toch altijd aan kapot te gaan.
Een volle week heb ik mijzelf tussen het slapen door weten te vermaken met onnuttige dingen. Een beetje tv-kijken, een beetje lezen, een beetje hangen. Het moment van gruwelijkheden heb ik steeds uit weten te stellen. Tot gisteravond.
(meer…)

Lees meer

Nee trut, ik ben niet zwanger.

Het moet een jaar of vier geleden zijn geweest. In verband met een reorganisatie werd ik tijdelijk op een andere werkplek gestationeerd en het was mijn eerste dag aldaar. Het fijne van een verstokte roker zijn is dat je makkelijk contacten met de nieuwe collega’s kan maken, dus samen met de collega met de rode haren stond ik van ons momentje te genieten.
“mag ik je wat persoonlijks vragen” zei ze, terwijl ze een samenzweerderige blik opzette.
Ik nam een diepe teug van mijn sigaret, en zette mijn laten-we-de-beste-collega’s-van-de-wereld-worden blik op. “Natuurlijk!”
“ben je zwanger?”
De sigaret brak ik bijna door tweeën zoveel druk zette ik erop, me verbazend over haar gore lef; we kenden elkaar net 15 minuten. Met een grote glimlach antwoordde ik
“nee hoor, gewoon een beetje dik”.
(meer…)

Lees meer

De definitieve angst

13 jaar geleden vloog ik met mijn moeder naar Bali. Nog geen 2 maanden daarvoor waren de bomaanslagen waarbij 202 doden vielen. Ik was jong, en wilde niet gaan. Mijn moeder verzekerde me dat er geen veiligere plek op de wereld was dan Bali op dat moment. Ze had gelijk.
Ze liet me alleen één ding beloven. Als ik ooit op een hele drukke plek zou zijn waarbij er binnen een explosie of schoten te horen of te zien waren moest ik nóóit in blinde paniek naar buiten rennen. De kans op verdrukking was te groot, en bovendien was je dan een te makkelijk slachtoffer op straat, net als de tientallen mensen in Bali.
(meer…)

Lees meer