De teef en de roze Ikea vaas

De Marktplaats verkopen lopen lekker. Buiten alle dwazen blijken er toch mensen te zijn die de Playstation daadwerkelijk op wilden komen halen en ook alle andere pareltjes zoals een halfgare, nauwelijks werkende Polaroid camera vliegen als warme broodjes over de toonbank. Dat we het geld inmiddels deels hebben gespendeerd aan nog meer zooi in de vorm van een Xbox is een milde doch feestelijke bijkomstigheid.
Van tevoren maakten we één afspraak; ik zet alles op Marktplaats en beantwoord de mails, vriend dealt met de mensen die het op komen halen. Ik ben nogal slecht in onderhandelen en bovendien zou dat betekenen dat ik mijn huispak minder vaak aan kan doen.
Ook gister toog vriend dus weer naar de deur voor de vrouw die voor de roze Ikea vaas kwam.
(meer…)

Lees meer

Mijn Marktplaats Moeheid

Geld moet er binnenkomen, en snel. Sinds vriend en ik de trotse bezitters van twee huizen zijn waarvan er een nog in de maak is -maar waar we wel al dik voor betalen- is het leven één groot tranendal geworden. Iedere cent gaat naar het “stomme nieuwe huis”, zoals ik het inmiddels heb omgedoopt. Niet alleen de afbetaling, maar ook het sparen moet immers doorgaan, zo weet vriend vrolijk te vertellen. Dat er daardoor bar weinig overblijft om leuke dingen te doen “hoort er nu eenmaal bij”.
Fuck.
(meer…)

Lees meer

Fileparkeren; maak die vakken eens twee keer zo lang

Al zeg ik het zelf; ik ben een natuurtalent als het op autorijden aankomt. Dat mijn rij-instructeur dat niet direct doorhad waardoor ik 60 lessen achter de rug had voordat ik überhaupt examen mocht doen, waarna ik ook nog eens 3 keer zakte (ik ben het nét-geen-staatsexamen type) vind ik nog steeds verbazingwekkend; ik rij immers moeiteloos 3 straten achteruit zonder een druppeltje zweet te droppen, kan mijn autoradio geheel resetten terwijl ik tegelijkertijd straatje keer en weet altijd precies op tijd die laatste afslag te nemen. Ik ben het vleesgeworden voorbeeld waarom kinderen vanaf hun veertiende ook best al in de auto kunnen stappen, ik denk dat ook op die leeftijd mijn talenten al hadden kunnen bloeien. Er is echter één ding wat ik ook na bijna 10 jaar nog steeds niet onder de knie heb;
Fileparkeren.
(meer…)

Lees meer

Ode aan de seksloze huispakken

Ik stel me zo voor dat niet alles in de foute romantische komedies die ik graag met mijn vriendinnen kijk verzonnen is. Zo denk ik bijvoorbeeld dat er écht vrouwen zijn die ‘s avonds hun man opwachten in de kleding die ze die dag naar werk aanhadden of -nog beter- een leuk jurkje hebben aangetrokken. Mijn man heeft dat echter nog nooit aangetroffen, omdat ik mijzelf graag wikkel in de meest seksloze kleding die ooit is uitgevonden; het huispak.
(meer…)

Lees meer

Vijf dingen op Facebook die ik “niet leuk” ga vinden, deel 1

Facebook komt na jaren met een “vind ik niet leuk” knop. Persoonlijk vind ik dat erg leuk, want er zijn meer dingen die ik niet leuk vind dan wel. Nu zal ik mijzelf wel enigszins moeten limiteren aan alle dingen die ik niet leuk ga vinden, ik wil immers niet als “dat negatieve wijf” bekend komen te staan, Hierbij dus alvast vijf dingen die ik sowieso niet leuk ga vinden:
(meer…)

Lees meer

Mijn afkeur voor de Duitse schoonmaakpropaganda

Ik vind weinig dingen fijner dan mijn aankoopgedrag te laten beïnvloeden door reclames op tv te kijken. Genieten, kan ik echt voor gaan zitten, om vervolgens om de 10 seconden iets te zeggen als “oh, dat moeten we ook eens proberen!”. De gedroomde doelgroep ben ik dus. Vandaar ook dat ik hoop dat mijn commentaar serieus genomen gaat worden door de grote reclamemannen, ik weet immers waar ik het over heb;
stop met die verschrikkelijke Duitse reclames.
(meer…)

Lees meer

Mijn angst voor de anderen

Grote stromen asielzoekers enteren as we speak Europa. Onderweg naar landen waar de voorzieningen als schoon water en een veilig onderkomen aanwezig zijn. Mensen met hun eigen geloof, taal en cultuur. Een handvol die er beter van hopen te worden, het overgrote deel op zoek naar eenzelfde plek voor hun kinderen om op te groeien die wij onze kinderen ook gunnen.
Hun komst maakt me bang. Niet omdat ze uit landen komen waar ik nog nooit geweest ben, niet omdat ze een andere taal spreken dan ik, niet omdat ze andere dingen geloven dan ik doe.
Het maakt me bang hoe anderen op hen reageren.
(meer…)

Lees meer

1 tegen 100 en Caroline -hehhhhhhhh- Tensen

Ik ben fan van 1 tegen 100. Ik ben vooral fan van het feit dat ik soms al het antwoord weet voordat de opties in beeld komen, zoals ik bijvoorbeeld al wist te gillen dat onze jarenlange koningshuis-verslaggeefster Maartje van Weegen was. Ik ben best trots als ik dat soort kennis hardop uit kan spreken. Soms weet ik niet zoveel en leer ik er juist wat van. Zo weet ik nu dat de helft van het a4 formaat het a5 formaat is; dat is handig voor als ik ooit een folder moet maken, al denk ik niet dat dat ooit gebeurt. Toch zijn er ook dingen die ik niet zo leuk vind aan 1 tegen 100. Caroline Tensen bijvoorbeeld.
(meer…)

Lees meer

Rot op met je kloteminions

Er was een tijd dat ik mijn Facebook niet kon openen zonder dat ik door minimaal vijf plaatjes met-filter-en-landschaps-vergezichten moest scrollen, inclusief diepe gedachten van de maker. Een oogrol van mijn kant, maar dat was dat. Ineens zijn de plaatjes verdwenen, enkel om plaats te maken voor een ander fenomeen; de Minions. Die o-zo-grappige gele beestjes van de laatste filmhit. Despicable me, de film waar ze voor het eerst in voorkwamen, heb ik nog met een schuin oog bekeken, maar deze spin-off heb ik overgeslagen. Geeft niet, is ook voor kinderen. Althans dat dacht ik, maar getuige alle levenswijsheden die ik de laatste maanden met een geel poppetje ernaast over me uitgekotst krijg blijkt dat toch wat tegen te vallen.
(meer…)

Lees meer

Terug naar de Klassiekers; To Kill a Mockingbird

Ooit was ik een fanatiek lezer. Twee boeken in de week las ik doorgaans weg, languit relaxend op de bank.
Tegenwoordig ben ik vooral een tv-kijker. Dat geeft niet; ik hou van tv-kijken. Ik hou van het kijken naar goed gemaakte programma’s als kijken in de ziel, naar goede series als True Detective (alleen seizoen één ja) en naar goede films als The Imitation Game. Het probleem is echter dat ik verval na verloop van tijd in álles kijken. Dagje vroeg thuis? We beginnen om 5 uur met dokter Phil, schakelen over naar iets op MTV, door naar RTL Boulevard, óh zet Utopia eens aan, Geld maakt Gelukkig komt er zo lekker direct achteraan en we beginnen wel om negen uur met die film, even dit afkijken.
Ik ben er klaar mee.
(meer…)

Lees meer

De Stiekeme Selfie Slet

“Wat ben je aan het dooeeehooeeen?”, brult vriend, terwijl hij zijn hoofd om de hoek van de woonkamer steekt. Alsof ik zojuist ben betrapt op het kijken van grannyporn klap ik mijn laptop dicht, ondertussen iets murmelend over tv kijken. Vriend trekt zijn wenkbrauw op, en ik kan het hem niet kwalijk nemen als ik zie dat het één of ander dierenartsprogram is; ik háát dieren. Zuchtend klap ik mijn laptop weer open; het is tijd om open kaart te spelen.
“Ik ben er net achter dat ik met mijn laptop ook best leuke selfies kan maken, en nu ben ik bezig de perfecte look te creëren” spuug ik vallend over mijn woorden uit, terwijl ik ondertussen vooral bezig ben met de vraag hoe ik dit níet laat klinken alsof er een 13-jarig meisje bezit van me heeft genomen. Er is geen ontkomen meer aan;
Ik ben een Slet. Een Stiekeme Selfie Slet.
(meer…)

Lees meer

De kat in de zak en het roze huilshirt

Spreekwoorden: (1914) Een kat in den zak koopen, d.w.z. iets koopen zonder het gezien te hebben; bedrogen uitkomen;
Ze hebben me gezien, de mannen die ooit verliefd op me zijn geworden. Echt. Allemaal wisten ze me te vertellen dat ze me “zo lekker stoer vonden”. Stoer, zo’n beschrijving die mensen vaak gebruiken als ze me niet goed kennen. Handenwringend zullen mijn vriendinnen het steeds gadegeslagen hebben, zo’n man die een meisje versiert wat lekker stoer is, wachtend op mijn downfall. Ze zijn allemaal bedrogen uitgekomen.
(meer…)

Lees meer

De slechte verliezer in mij

Ooit zat ik op judo, en ik was er niet eens heel slecht in. Tenzij je die allereerste wedstrijd meetelt; eerste wedstrijden zijn nooit goed namelijk. Ik zal een jaar of zeven zijn geweest toen het jaarlijkse Sinterklaastoernooi plaatsvond. Ouders erbij en opa en oma op de tribune; ook als zevenjarige was de druk van prestatie helder voelbaar. Dat ik alle vier de wedstrijden glansrijk verloor weerhield me er niet van toch naar voren te stappen toen de judoleraar alle kindertjes “die dachten dat ze een medaille gewonnen te hebben” opriep naar voren te komen. Zelfverzekerd als ik was duwde ik de andere kindertjes weg om alvast naast de leraar en dicht bij het podium plaats te nemen. Heftig zwaaide ik naar mijn ouders en opa en oma, die met iets minder enthousiasme terugzwaaiden; het leek zelfs alsof ze een terugwaartse beweging met hun hand maakten.
Die dag leerde ik een belangrijke les; als je laatste wordt krijg je geen medaille. En ik kan bijzonder slecht tegen mijn verlies.
(meer…)

Lees meer

Het schuldgevoel om het ontbrekende schuldgevoel

Ik ben de koningin van het grote kop in het zand steken. Hoewel ik best wel weet waar die kiloknaller op mijn bord vandaan komt, kies ik er bewust voor de sneue filmpjes niet te kijken en mijn wereldverbeterende vriendin snel af te kappen als ze erover begint; ik ben nu eenmaal weg van iedere dag een stuk (goedkoop) vlees op mijn bord. Hetzelfde geldt voor kleding, getuige mijn strooptocht door de Primark vandaag.
(meer…)

Lees meer

De opgegeven nieuwsjunk in mij

Ik heb het geprobeerd. Echt. Als vriend het acht uur journaal keek legde ik mijn boek of Ipad weg om met hem mee te kijken. “Wie is dat ook alweer” vraag ik dan, als er een voor mij een compleet onbekend persoon in beeld komt. “Koenders, de minister van Buitenlandse zaken”. Snel scan ik de roddels die in mijn hoofd zijn opgeslagen van de tientallen roddelrubrieken die ik volg op internet en tv; zat er tussen de verhalen over de Kardashians, Jay-Z/Beyoncé en Ferry Doedens ook iets over een minister? Tot de conclusie komend dat het niet het geval is breng ik een “ooooh, die ken ik niet; istie nieuw??” uit. Vriend kijkt me met een schuin oog aan, en ik pak mijn boek maar weer…
ik faal nu eenmaal hard als het op het nieuws aankomt.
(meer…)

Lees meer

De iPhone en de stappenteller

Er was een tijd in mijn leven waarbij de rekeningen werden betaald, waarna ik linea recta al mijn geld uitgaf aan de groots mogelijke onzin -zonder er ook maar een seconde over na te denken. De duurste jurkjes, de meest luxe etentjes, avondjes uit; alles kon, alles zonder enige overweging. Hartstikke leuk, zo’n impulsief randje, tot je na een week op droog brood moet leven om de overige drie weken door te komen. Tijd voor volwassenheid.
(meer…)

Lees meer

Mijn rugzak en ik

Het voordeel van het hebben van een zus die wat jaar ouder is én die naar dezelfde middelbare school gaat is dat je van tevoren precies weet wat hip is en wat niet. Zo wist ik al ruim voor de eerste schooldag dat de door mijn ouders gekochte ó zo praktische Kipling rugzak not done was, en dat de schoudertas het accessoire was, liefst gedragen tot halverwege de knie. Niet praktisch, niet handig, maar iniedergeval niet het risico al op dag één de paria van de school te worden.
(meer…)

Lees meer

Mijn teloor gegane hipheid

Ooit was er een tijd dat ik op de hoogte was van…nouja alles eigenlijk wel. Van iedere scene wist ik wel een nummer te noemen wat de hitlijsten aanvoerdde, of het nu R&B, Rock of zelfs techno was; ik was helemaal bij. Ik kende de mode, de sterren, de hippe plekken en over al deze onderwerpen had ik buiten de kennis ook een daadwerkelijke mening. Nu ik de 28 jaar heb bereikt en terugkijk op het afgelopen jaar kan ik helaas maar één pijnlijke conclusie trekken; ik ben niet hip meer. Ik word oud.
(meer…)

Lees meer

Help, ik ben zwanger!

Geen paniek. Al doet de titel anders vermoeden, ik ben niet zwanger. Nog geheel blij met de situatie zoals die nu is en nog iets teveel plannen om eerst tot uitvoering te brengen, dus nog even geduld hier!
Dat neemt niet weg dat ik al flink wat jaren goed kan genieten van het onheil wat ikzelf heb weten te ontlopen; een ongeplande zwangerschap midden in de pubertijd. Vooral MTV is al jaren de uitbater van dit “drama”, getuige de “16 and pregnant” programma’s en alle spin offs daarvan; een goede tv-avond gegarandeerd.
(meer…)

Lees meer

Mijn deprimerende poging tot Mindfulness

Als kind was ik druk. Heel.Erg.Druk. De term ADHD was toen nog niet zo in schwung en mijn ouders lagen er niet zo van wakker, dus de labeltjes zijn me bespaard gebleven; ouders lieten me een rondje extra rennen in de avond en dat was dat. Dat het iets was waar ik ook niet bepaald overheen zou groeien bleek al snel; tot op de dag van vandaag blijf ik de hoofdrol spelen in de Grote-Mij-Show, inclusief de godganse dag door delen van al mijn gedachtes die ik zelf nauwelijks kan volgen omdat ze doorgaans alweer vervliegen op het moment dat ze opkomen. Tel daarbij de concentratieboog van een aardappel op en het plaatje van mijn irritante persoonlijkheid is compleet.
(meer…)

Lees meer

Lieve dames; je sast niet, je plast.

“Ik ben even pissen” roept mijn mannelijke collega voor we de vergadering inlopen. “PLASSEN!!” gil ik hem na, me ondertussen bedenkend dat het al de tiende keer is dat ik hem hierop verbeter. Pissen, zeiken, piesen; woorden waar ik een gigantische hekel aan heb en die vooral met liefde door mannen gebezigd lijken te worden. Zodra het in een semi-grappige zin gepropt wordt als “ik ga even naar mijn eigen gezeik luisteren” kan bij mij het irritatiepeil in één keer van 0 naar 100 schieten en begin ik vlot aan het verbeteren en heropvoeden.
Er is echter weinig erger dan de benamingen die vrouwen erop na houden; vooral de dames met kleine kinderen lijken er meer dan eens aan te geloven en geloof me; het klinkt te debiel voor woorden.
(meer…)

Lees meer

De teerling is nog steeds niet geworpen

Ik ben een spreekwoorden- en gezegden mens. Zonder er bij stil te staan zijn er veel meer mensen zoals ik dan je denkt; mensen die te pas en onpas ergens wel een spreekwoord tussen weten te douwen. Bij mij begon het allemaal toen ik als kind het boek “Nederlandse spreekwoorden, spreuken en zegswijzen” kreeg; ge-fas-ci-neerd was ik, waarna ik besloot de mooiste of de meest tot de verbeelding sprekenden dagelijks te gaan gebruiken. Inmiddels ben ik wellicht wat geëvolueerd van de standaard “als de kat van huis is”, maar de boodschap blijft hetzelfde; stiekem voel ik me heel stoer als ik het doe.
(meer…)

Lees meer

Raad eens wie er bijna jarig is….

Ik heb nooit problemen gehad met ouder worden; het is nu eenmaal een noodzakelijk kwaad wat hoort bij de belangrijkste dag van mijn jaar; mijn verjaardag. Er zijn maar weinig gebeurtenissen waar mijn ietwat kinderlijke karakter zo naar buiten treedt als rondom mijn verjaardag. Je kan het grofweg onderverdelen in twee periodes in het jaar; zo zes maanden na mijn verjaardag ben ik aan het sippen dat het nog zolang duurt, om vervolgens de zes maanden voorafgaand aan de grote dag te hyperen dat het alweer bijna zover is…
Nog twéé nachtjes slapen.
(meer…)

Lees meer

Het Lot

Het lot is niet te wenden
doorgaans zelden te voorzien
negeert alle bezwaren
overvalt je bovendien

Het lot is niet te keren
heeft geen boodschap aan gevoel
houdt geen eigen telling bij
dient alleen het eigen doel

Het lot is niet te breken
buigt geen centimeter mee
kent geen term als goed of kwaad
luistert niet naar ja of nee

Begin te accepteren
dingen gaan zoals ze gaan
“het komt nu even minder uit”
heeft het lot geen boodschap aan

Lees meer

Wat andere artiesten van Paul McCartney kunnen leren (en wij van de bezoekers)

Concerten bezoek ik zelden; nu bijna alles in Amsterdam optreedt is gebleken dat ik maar bijzonder weinig bands of artiesten echt de moeite waard vind om die kant op te reizen. Dat wil niet zeggen dat ik niet naar een hoop concerten geweest ben, er zijn jaren geweest dat ik mijzelf wel maandelijks naar de Paradiso, Melkweg of Tivoli sleepte. Maandag was dan ook een geheel nieuw hoofdstuk in mijn concertenboek; voor het eerst in hele lange tijd weer eens naar een concert in Amsterdam en dan ook nog eens van wat mij betreft de grootste held ooit; Paul McCartney.
De drie uur dat ik hem op zag treden maakte voor mij duidelijk dat het niet zozeer de afstand was die me tegenhield naar concerten te gaan, maar vooral de artiest of band zelf; voor een show zoals Macca die gaf zou ik iedere dag op en neer reizen.
(meer…)

Lees meer

The Struggle is Real met Thuisbezorgd.nl

Sinds ongeveer anderhalf jaar heb ik niet alleen een relatie met mijn vriend, maar ook met thuisbezorgd.nl. Bestelde ik daarvoor hooguit ééns per jaar, inmiddels zitten we op een vrij stabiele eenmaal per week -ondanks goede voornemens ja-. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik ooit anders heb gedaan; het genot van de deurbel die gaat, waarna er vervolgens een 16-jarige op je stoep staat met kant en klaar voedsel….weinig wat daar tegenop kan op de zondagavond. Toch duurt het altijd wel even voor we op dat punt zijn dat die deurbel gaat, strubbelingen die niet licht opgenomen moeten worden.
(meer…)

Lees meer

Het leven van een seriejunk waar jullie mij bij moeten helpen.

Ooit keek ik nauwelijks series. Tot een jaar of -pak hem beet- anderhalf geleden was mijn serie-inname beperkt tot Game of Thrones en Downton Abbey, wat goed te overzien was. Toen kwam eerst het vriendje, en later Netflix; een combinatie die killing blijkt te zijn als je nog iets van een sociaal leven wilt hebben. De definitieve nagel aan mijn doodskist is Popcorntime; alle series ooit gemaakt één muisklik weg. Vooral mijn ietwat uitgebreide fantasie blijkt het grootste probleem te zijn tijdens het kijken; ik kijk de serie niet, ik wórd de serie, met alle gedachtes die daarbij horen. (meer…)

Lees meer

De Charlie Charlie Challenge en waarom we het vooral niet te serieus moeten nemen

De laatste week staan de kranten er vol mee; de Charlie Charlie Challenge. Niet veel anders dan het vroegere glaasje draaien of een ouderwets Ouija bord, maar dan versimpelt met een enkele ja of nee. Via twee gekruiste potloden wordt getracht de Mexicaanse geest Charlie op te roepen, die wellicht het antwoord op je vraag heeft.
Ouders over de zeik, vooral omdat de geesten hiermee van slag zouden raken.
Onzin.
(meer…)

Lees meer

Turkije-gangers; stop eens met klappen

Los Angeles, Kuta, Berlijn, Londen; verschillende vluchten die ik gemaakt heb die één ding gemeen hadden. Na landing werd er niet geklapt. Niet na heftige turbulentie, niet na lastige omstandigheden waardoor het landen nogal spannend was, niet na twintig uur en noodweer in de lucht gehangen te hebben; nooit.
Voor het eerst sinds tien jaar heb ik onlangs weer mijn vakantie doorgebracht in Turkije, met de schoonfamilie. Ik wist me nog goed voor de geest te halen hoe het gehele vliegtuig al die jaren geleden in een daverend applaus losbarstte na landing en hoe verward ik daarvan was geraakt; werd er net een truuk uitgevoerd die ik had gemist?
Ik troostte mezelf dan ook al op voorhand met de gedachte dat we inmiddels tien jaar verder waren en dat echt niet meer zou gebeuren, maar niets bleek minder waar; ook nu waren er klappers als ware er een show werd opgevoerd door Hans Klok himself. En dat moet nu maar eens ophouden.
(meer…)

Lees meer

De blijvende teleurstelling van de kapsalon

Zaterdagnacht, uurtje of vier. We zijn de eerste de beste shoarmazaak die we tegenkomen binnengestrompeld, aangezien de dronkenmanshonger zijn intrede heeft gedaan; die niet te stillen honger die op komt zetten als je eigenlijk gewoon lekker naar huis moet gaan omdat je zoveel hebt gezopen dat je helemaal niet meer in staat bent keuzes te maken. Ook deze zaterdagnacht is dat niet anders; veel te lang staar ik naar het neonverlichte bord, keuzes afwegend al ware het een salomonsoordeel. “Neem nou maar een kapsalon” lalt vriend me bemoedigend toe “das altijd goed!”. Ik knik, dankbaar voor zoveel onverwachte wijsheid, en bestel maar meteen een grote bak; niks is immers zo erg als met honger blijven zitten als je net hebt gegeten.
Als de jongen 10 minuten later de aluminium bak voor me neerplempt kruipt de teleurstelling direct vanuit mijn tenen omhoog, samen met het andere bekende gevoel; heel veel spijt. (meer…)

Lees meer

Beste horeca; als ik cola bestel wil ik geen Pepsi.

Gepassioneerd, dat is het woord dat mij het best omschrijft als het om mijn cola inname gaat; zeker 6 blikjes per dag tik ik weg. Coca Cola welteverstaan; voor alle andere merken haal ik mijn neus op. Dat dit niet in ieder huishouden zo is heb ik al lang geleden geaccepteerd; ik weet heus wel dat er doorgaans geen blikjes van het roodbruine goud koudstaan in de gemiddelde koelkast, dus zal ik er ook niet snel om vragen -water is prima in dat geval-. Waar ik echter wel een onnoemelijke, diepgewortelde hekel aan heb is als ik cola in een restaurant, lunchspot of bar bestel, en Pepsi krijg. Nog erger wordt het als er Pepsi Max wordt voorgeschoteld bij het verzoek om de lightvariant. Het moge duidelijk zijn; het moet maar eens afgelopen zijn met deze onzin. (meer…)

Lees meer

Fuck de koning…of toch maar niet.

Fuck de koning. Uit het niets de term die de kranten in zijn greep houdt; niet alleen omdat dit werd geroepen tijdens een demonstratie, maar ook omdat het Paleis op de Dam inmiddels met dezelfde leus is beklad. Waar het in het kort op neer komt is dat mensen blijkbaar boos zijn op het instituut van de monarchie en aanstoot nemen aan het verbod op “Majesteitsschennis”; samengevat mag je geen lelijke dingen over ons Koningshuis zeggen. En ergens vind ik dat wel terecht.
(meer…)

Lees meer

Van Fatshaming naar Weightshaming en waarom het nutteloos is

“Real men like curves!”
“gatver al die kwabben en putten”
“Bones are for the dogs”
“ja hoor, ga jij jezelf maar weer lekker volproppen bij de Mac Donalds”
.
Dit zijn slechts enkele van de duizenden reacties die je onder iedere willekeurig aangezwengelde discussie op Facebook ziet staan; of dat nou de Linda Magazine is met een stukje over Obese -het televisieprogramma van de zondag- of de modesites die ineens groots uitpakken omdat er een Plussize model in de campagnes van H&M is opgenomen. (meer…)

Lees meer

Shabu Shabu; doe eens iets aan je gezelligheid

Gezellig. Een woord wat zich in geen enkele andere taal laat vertalen heb ik me wel eens laten vertellen. Ik ben zo’n doos die heel veel dingen gezellig vindt en dat dan ook graag hardop uitspreekt. Ik vind het gezellig om een drankje te drinken met vrienden, om naar een rommelmarkt te gaan of om met vriendinnen te picknicken op een mooie zomerse dag. Uit eten gaan, ook zoiets wat ik gezellig vind. Daarom gingen vriend en ik afgelopen vrijdag samen naar de Shabu Shabu in Rotterdam Centrum. Die bleek helemaal zo gezellig niet meer te zijn.

(meer…)

Lees meer

The Blair Witch Project en mijn levenslange trauma

De één heeft het met de angstaanjagende tweeling van the Shining (“come play with us”), de ander met clown Pennywise van IT; levenslange jeudgtrauma’s als het op enge films of personen aankomt. Persoonlijk heb ik het met een film die zo belachelijk niet eng was -en waar zo weinig in gebeurde- dat het nog steeds een godswonder is dat hij op zoveel mensen indruk heeft gemaakt; The Blair Witch Project. Dag jeugd; hallo trauma.

(meer…)

Lees meer

Aan hen die toen waren

De hoofden gebogen
een stilte herontdekt
samendragend zwijgen
door klokslag acht gewekt

De lange lijst met namen
strijdend om het voortbestaan
voor de vrijheid van een vreemde
niet meer terug naar huis gegaan

Denkend aan een toen
lang vervlogen jaren
door ons die nu zijn
aan hen die toen waren

Lees meer

Over liefde en de bijbehorende extra kilo’s

8 kilo. In iets meer dan een jaar tijd ben ik 8 kilo aangekomen; dat was de pijnlijke conclusie die ik zojuist moest trekken toen ik de weegschaal luid jammerend wegtrapte. Nu kan ik met de beste wil van de wereld niet beweren dat ik het niet had verwacht; de bezorgtoko’s weten ons adres zo’n beetje blind te vinden, als we al zelf koken zijn het ofwel ovenfrietjes met saté ofwel broodjes hamburgers en van alcohol is ook nog nooit iemand slanker geworden (ok een hele hoop mensen wél, maar dan heb je weer een ander probleem). Door de weegschaal diep weg te moffelen heb ik mijn kop toch nog zeker zes maanden in het zand kunnen steken, dus uitstel van executie heb ik al gehad; time for a change.

(meer…)

Lees meer