Raad eens wie er bijna jarig is….

Ik heb nooit problemen gehad met ouder worden; het is nu eenmaal een noodzakelijk kwaad wat hoort bij de belangrijkste dag van mijn jaar; mijn verjaardag. Er zijn maar weinig gebeurtenissen waar mijn ietwat kinderlijke karakter zo naar buiten treedt als rondom mijn verjaardag. Je kan het grofweg onderverdelen in twee periodes in het jaar; zo zes maanden na mijn verjaardag ben ik aan het sippen dat het nog zolang duurt, om vervolgens de zes maanden voorafgaand aan de grote dag te hyperen dat het alweer bijna zover is…
Nog twéé nachtjes slapen.

Ik kan alleen maar met oprechte verbazing luisteren naar verhalen van anderen die “nooit iets doen met hun verjaardag” of -erger nog- niet aan cadeautjes met hun partner doen. Onbegrijpelijk als je het mij vraagt. Nog minder begrijp ik de mensen die hun verjaardag niet eens op Facebook hebben ingevuld. What’s not to like aan felicitaties van tientallen mensen die je nauwelijks spreekt?
Als kind was ik al nauwelijks te handelen als de dag naderde; nachten van tevoren niet slapen, zeuren om cadeautjes, cadeautjes zoeken -tot mijn moeder besloot alles op haar werk te bewaren-; alles trok ik uit de kast om de details van mijn grote dag te ontrafelen. Dat gedrag is door de jaren heen nauwelijks veranderd, hooguit erger geworden. Ook nu val ik iedereen in mijn omgeving lastig met vragen over de cadeautjes (“je mag één hint geven!”), fantasieën over die al dan niet komende surpriseparty waarbij ik vervolgens weer de kans ontneem door alles zelf al miniscuul voor te bereiden. Waar een ander wellicht graag vrij zou willen zijn op de verjaardag ga ik júist werken; voor het extra jarige effect zijn de felicitaties natuurlijk een vereiste, waarbij ik ook regel dat de collega’s al weken van tevoren op de hoogte zijn van de grote dag; “raad eens wie er bijna jarig is” ligt in mijn bek bestorven de laatste twee weken. De vriendinnen die al minimaal 15 jaar aan mijn zij staan weten de geheime formule; in plaats van een gewone kaart een Disney prinsessenkaart, gilletjes gegarandeerd.

Dat ik doorgaans iedereen de kans ontneem me te verrassen door alles al van tevoren uit te zoeken is vooral erg vervelend voor mijzelf; de keren dat ik een cadeau kreeg wat ik niet al van tevoren had geraden -of doorgegeven- zijn op twee handen te tellen. Een bijzondere paradox gezien het feit dat ik júist gek ben op verrassingen, al blijk ik die dus het liefst zelf te regisseren. Waar ik vorig jaar vriend zijn cadeau al wist door het per ongeluk gelezen mailtje (echt!) heb ik nu maar gewoon de wensen doorgegeven. Of het ook daadwerkelijk dat cadeau gaat worden is maar de vraag; hij weigert iedere vorm van communicatie die in de buurt van mijn verjaardag komt.

Nog twee nachtjes. Het is maar goed dat ik redelijk getraind ben in het ontberen van slaap, want de spanning bouwt op. bij een positieve benadering zou je mijn gedrag nog als “schattig” kunnen omschrijven, al is de waarheid toch echt dat het vooral onnoemelijk kinderachtig en rete-irritant is.
Nog twee nachtjes slapen om iedereen 24 uur lang om de oren te slaan dat het eindelijk zover is, waarna ik weer zes maanden in de sipstand kan…
wat kan een jaar toch lang duren.