The Blair Witch Project en mijn levenslange trauma

De één heeft het met de angstaanjagende tweeling van the Shining (“come play with us”), de ander met clown Pennywise van IT; levenslange jeudgtrauma’s als het op enge films of personen aankomt. Persoonlijk heb ik het met een film die zo belachelijk niet eng was -en waar zo weinig in gebeurde- dat het nog steeds een godswonder is dat hij op zoveel mensen indruk heeft gemaakt; The Blair Witch Project. Dag jeugd; hallo trauma.

Ooit was ik een paardenmeisje. Dat paardrijden deed ik op een manage die zeker een halfuur fietsen buiten de bebouwde kom lag, op een zogenoemde “landtong”. Compleet uitgestorven weg, je kent het wel. Ik had dan wellicht al het één en ander gehoord over The Blair Witch Project, mijn aandacht had het nog niet heel erg weten te vangen. Die van de oudere meiden op de manage echter wel; de hele zaterdag door ging het erover. Meer en meer begon ik mee te luisteren en vragen te stellen; hoe zat dat dan precies? De dames zullen ongetwijfeld hun kans schoon hebben gezien, want vanaf dat punt werd ik urenlang onderworpen aan hoe écht het verhaal allemaal was. Had ik daarvoor nooit eerder in spoken, geesten of andere bovennatuurlijke zaken geloofd, ineens voelde ik me daarin vooral heel stom en naïef; natúúrlijk bestond het allemaal wel, het stond zelfs op film! De weg terug naar huis, op mijn fietsje, was hels. Overal zag ik ineens “iets” verschijnen, de hele bovennatuurlijke wereld leek het op mij voorzien te hebben. Buiten adem wist ik wonder boven wonder mijn huis te bereiken, waarbij ik mijn ouders direct sméékte de film te huren; ik moest hem zien! Nu waren mijn ouders nooit zo pedagogisch verantwoord als het ging om enge films -bovengenoemde Shining had ik al op mijn negende gezien- en bovendien wisten ze dat ik het prima kon hebben. Tot die avond. Geheel hysterisch heb ik de film met een half oog af kunnen kijken, maar daarna was het voorgoed gedaan met de rust. Ik heb er letterlijk weken niet van kunnen slapen, wilde niet meer alleen thuis blijven en had altijd overal het licht aan; tot in iedere vézel van mijn lichaam was ik ervan overtuigd dat het echt gebeurd was. Die overtuiging heb ik nog jarenlang vast weten te houden, totdat echt echt echt duidelijk werd dat het allemaal nep was. Te laat voor mij, het jeugdtrauma had zich al veel te goed ingenesteld.

Want vanaf dat punt blijkt het voor mij onmogelijk te zijn ook maar iets te kijken wat eng is. Menig film moest mijn beste vriendin al bij het intromuziekje afzetten (“onee, veel te eng, ik hoor het al!”). De dates die dachten dat ik het met hen vast wél fijn (en romantisch) vond een enge film te kijken kwamen van een koude kermis thuis; het blijkt dat ik nogal ongecontroleerd om me heen ga slaan als ik me vervolgens wel helemaal doodschrik. Teveel geweld, teveel spanning, teveel eng; het moet direct af. De Disneyfilms en musicals blijven zo’n beetje over.

En dat is vervelend; ik had namelijk echt heel erg graag The American Horror Story willen kijken, of een van al die andere series die er de afgelopen jaren zijn gemaakt. Dus; het is tijd me eroverheen te zetten. Vanaf vandaag ben ik een stoere meid, die gewoon weer eens een enge film gaat kijken zonder zich af te vragen wanneer mijn noodlot toeslaat.
Het is allemaal maar nep.
Toch?