The Struggle is Real met Thuisbezorgd.nl

Sinds ongeveer anderhalf jaar heb ik niet alleen een relatie met mijn vriend, maar ook met thuisbezorgd.nl. Bestelde ik daarvoor hooguit ééns per jaar, inmiddels zitten we op een vrij stabiele eenmaal per week -ondanks goede voornemens ja-. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik ooit anders heb gedaan; het genot van de deurbel die gaat, waarna er vervolgens een 16-jarige op je stoep staat met kant en klaar voedsel….weinig wat daar tegenop kan op de zondagavond. Toch duurt het altijd wel even voor we op dat punt zijn dat die deurbel gaat, strubbelingen die niet licht opgenomen moeten worden.

Hierbij heb ik het niet alleen over wie dan het voedsel van de 16-jarige moet aannemen. Om de één of andere reden blijven we vinden dat het iets genants heeft, een eurootje in iemand zijn hand stoppen met een gemompeld “hier voor jou”. Misschien is het omdat ik mijzelf altijd in moet houden er niet direct een “koop er maar een ijsje van” achteraan te blèren, net zoals ik dat doe als ik mijn nichtje van vier een euro geef…maar dat zal wellicht aan mij liggen.
Het is de opeenstapeling van moeilijkheden die het altijd een hele horde maken om te nemen. Zoals de eeuwenoude vraag; wat eten we dan? Gevolgd door de zin die het allemaal net even iets erger maakt;
Kies jij maar.
Kiezen is namelijk nooit makkelijk, en dan wonen wij nog in het deel van Rotterdam waar van de 130 restaurants die thuis hun voedsel afleveren, ongeveer 80% een shoarmatent is -maakt het voor ons een stuk overzichtelijker aangezien we er nooit bestellen-. Maar waar heb ik dan eigenlijk wél trek in? Dat gevoel zelf is dan misschien onmiskenbaar, het herkennen waar ik nu zo naar verlang is nog steeds niet een van mijn sterkste punten. Sushi? Hamburgers met patat? Indiaas? Griekse schotel? Of toch gewoon snackbarvoer? Urenlang zou ik erover na kunnen denken als het aan mij ligt, tot ik inmiddels zo hongerig ben dat het allang niet meer uitmaakt en natuurlijk voor de keuze die ik eigenlijk als allereerst bekeek ga.
Het grote wachten. Vooral het grote wachten is killing op een zondag en als je honger hebt. Verschillende restaurants zijn al op de zwarte lijst terechtgekomen omdat ze er langer dan drie uur over deden en dan zijn we al rijkelijk laat geweest met bestellen. Waarom we het dan toch iedere week weer doen, in plaats van even snel op en neer naar de Albert Heijn?
De goddelijkheid van die ene perfect gekookte Indiase maaltijd waar je altijd net teveel voor betaalt, of die juicy hamburger die net te groot is om er behoorlijk een hap van te kunnen nemen…
daar kan niks tegenop.

Normale mensen zullen voordat ze een huis kopen rondjes door de wijk rijden om te kijken hoe dat bevalt, of urenlange gesprekken voeren over de voor-en nadelen van het huis. Wij niet. De doorslaggevende factor was onze nieuwe postcode invoeren op thuisbezorgd.nl om er vervolgens achter te komen dat er wel 100 restaurants zijn die bezorgen bij ons nieuw te bouwen huis waar we altijd al hebben willen bestellen- maar nu niet kunnen omdat we te ver weg wonen.
Waarom de makelaar dat niet als unique selling point gebruikte is mij een raadsel.

8 gedachten over “The Struggle is Real met Thuisbezorgd.nl

  1. Pingback: ivermectin on ebay
  2. Pingback: stromectol high
  3. Pingback: bph dapoxetine

Reacties zijn gesloten.