Van Fatshaming naar Weightshaming en waarom het nutteloos is

“Real men like curves!”
“gatver al die kwabben en putten”
“Bones are for the dogs”
“ja hoor, ga jij jezelf maar weer lekker volproppen bij de Mac Donalds”
.
Dit zijn slechts enkele van de duizenden reacties die je onder iedere willekeurig aangezwengelde discussie op Facebook ziet staan; of dat nou de Linda Magazine is met een stukje over Obese -het televisieprogramma van de zondag- of de modesites die ineens groots uitpakken omdat er een Plussize model in de campagnes van H&M is opgenomen.

Binnen enkele minuten stromen de reactievelden van deze Facebookposten vol met beledigende opmerkingen naar elkaar toe; de vrouwen die vijf minuten daarvoor nog vol medelijden en empathie hadden gereageerd op een jongen in Amerika wat gepest werd waardoor er niemand op zijn feestje kwam verlagen zichzelf zonder moeite naar datzelfde niveau; strekking van het “slank”kamp is doorgaans dat we overgewicht niet moeten gaan ophemelen, het is ongezond en er moet iets aan gedaan worden, de strekking van het zwaarder-dan-gemiddeld kamp is weer dat de media een verkeerd beeld neerzetten door “graatmagere” modellen te gebruiken, overgewicht niet persé slecht hoeft te zijn en het erom gaat dat je zelf gelukkig bent. Plaatjes van vollere vrouwen vliegen je ineens om de oren waarbij te lezen staat dat het de curves zijn wat een vrouw een vrouw maakt; tienduizend likes gegarandeerd.Het begint altijd netjes, er zijn mensen die de mening op een goed onderbouwde manier neer willen zetten, maar voor je het weet veranderd het in één grote wijswedstrijd naar elkaar; jij bent te dun, jij bent te dik.

Het woord fatshaming komt de laatste weken ineens voorbij, maar kan wat mij betreft aangepast worden naar weightshaming; het gebeurt aan beide kanten, of je nu iets te dun, dun, iets te dik of dik bent; commentaar lijkt er sowieso op te volgen. Ooit was ik vrij dun en ik heb toen van zeker tientallen mensen te horen gekregen of ik niet iets meer moest eten en of het wel goed met me ging. Ik ben ook eens een tijd best te dik geweest, waarbij mensen me ongevraagd dieetadvies gingen geven of me er überhaupt op wezen dat ik was aangekomen; alsof ik zelf geen spiegel had. Op dit moment ben ik vrij normaal, maar zonder de curves zoals je ze nog wel eens ziet; maakt mij dat dat minder vrouw?
Onnodig kwetsend allemaal, want mensen weten doorgaans echt zelf wel hoe ze eruitzien. Als ze er al iets aan willen doen dan zal die motivatie echt niet gevoed worden door beledigende teksten op social media; hoe goed bedoelt ook. Mensen die iets aan over-of ondergewicht willen doen zullen die motivatie uit henzelf moeten halen, uit het contact en de support van vrienden en eventueel door motivatie van programma’s. Maar echt; niet door die grote bek die het eens even haarfijn uit gaat leggen.

Want uiteindelijk komt het ook neer op het stukje gelukkig zijn; al weeg je 140, als jij dat prima vind vind ik dat ook. Ja, het zal extra kosten met zich kunnen meebrengen medisch gezien, maargoed; ik heb een gezond gewicht en rook een pakje sigaretten per dag. Ik denk dat we het doorgaans tegen elkaar weg kunnen strepen. De oplossing lijkt mij te liggen in een eenmalige uitzending waarbij ze specialisten aan het woord laten; wat is nu gezond leven? wat is ongezond? Hoe zou je een ongezonde levensstjl weer gezond kunnen laten worden?
Geen weightshaming meer, wel het luisteren naar elkaar en de specialisten die hun statements kunnen onderbouwen aan de hand van wetenschappelijke artikelen; één keer veel zijn afgevallen maakt je namelijk echt geen dieetkoningin.