Wat er gebeurt als je grote tatoeages hebt

15 was ik, toen ik mijn eerste tatoeage liet plaatsen. Ik was zojuist geslaagd voor mijn eindexamen VMBO en zou met mijn moeder een cruise gaan maken als beloning voor alle noeste arbeid die ik er eigenlijk juist niet had ingestopt. Al vanaf mijn twaalfde was ik mijn ouders gek aan het zeuren om zo’n lichaamsverrijking en ineens popte dan ook het briljante idee op; als ik nu eens in plaats van een peperdure cruise, toestemming voor een door mijzelf betaalde tattoo vraag? Ouders gingen akkoord en ik racete met mijn zus-met-rijbewijs naar de dichtstbijzijnde shop. Direct doemde daar een levensgroot dilemma op; wat zou ik dan precies laten zetten? Want verder dan fantaseren over een tattoo was het nooit gekomen; welke tattoo had ik geen idee van.
Gelukkig was daar het grote -kies-maar-random-iets-uit plaatjesboek en het werd dan ook vermoedelijk de lelijkste hoeren-tattoo die iemand kan kiezen op zijn vijftiende; een soort tribal-maar-dan-niet-en-goedkoop, ergens tussen mijn schouderbladen in.
Ik voelde me de tofste vijftienjarige ooit.

Maar ook vijftienjarigen worden ouder en op mijn achttiende wist ik dat ik definitief beter naar mijn ouders had kunnen luisteren en nog een paar jaar had moeten wachten. Om mijn jeugdzonde te verbergen moest het dus een cover-up worden, en ditmaal een waar ik wel goed over na zou denken en wél bij een goede tatoeëerder zou laten zetten. Prachtige bloemen werden er dan ook over de helft van mijn rug geplaatst, groot, maar goed te bedekken. Twee jaar geleden hakte ik de knoop door voor een sleeve; een lang en pijnlijk traject maar met een prachtig eindresultaat. Hoewel ik dus al een grote tattoo had had ik niet gerekend op de randverschijnselen ervan. Daarom; wees gewaarschuwd.

First things first; STOP met kijken of de tattoo eraf komt door er met spuug overheen te gaan. Het is niet grappig, te ranzig voor woorden en de kansen om linea recta een beuk te ontvangen loopt op vanaf het moment dat je je vinger op mijn arm plaatst. Ook; het is raar om random naar me toe te lopen als ik je niet ken om te vertellen hoe spuuglelijk je mijn tattoo vindt. Doe je dat ook als je een jurkje bij iemand niet zo mooi vindt staan? Nee? Laat mij dan ook met rust.
Zo. Fijn dat dat eruit is. Maar niet het grootste irritante bijverschijnsel; dat zijn namelijk de wildvreemden die denken dat ik een soort tatoeage-dr-Phil ben. Ik kan je garanderen dat als je vriend/vriendin/moeder/kennis/whatever zich niet interesseert voor jouw verhalen, een vreemde zoals ik dat zeker niet doet. Ellenlange verhalen heb ik al aan moeten horen over andermans overdenkingen; zal ik wel of geen tattoo nemen? Hoe groot zal die dan worden? Wat nou als ik spijt krijgt? En waar moet ik die dan zetten?
Dat niet alleen, ook kreeg ik het hele verhaal over wáárom dan die ene tattoo gezet moest worden; iets met diepzinnige gedachten over leven/dood/liefde/geluk/depressie/blabla. En echt; Het.Interesseert.Me.Niet. Doe het of niet, I could’nt care less, zelfs als zou je een levensgrote My Little Pony plaatsen die chocoladestralen uitpist.
Tel daarbij de vragen op waarvan je de antwoorden gewoon op internet kan vinden (já het doet pijn maar afhankelijk van waar je het zet, já het kost een hoop geld) en je begrijpt dat de ontzetting van mijn kant afentoe compleet is.
Daarom mijn tip voor alle twijfelaars; in plaats van een wildvreemde aan te klampen simpelweg omdat diegene tatoeages heeft, zou je ook eens met een daadwerkelijke tattooeerder kunnen praten. Of gebruik gewoon eens het internet, zoals de rest van de mensen doen.

Vanzelfsprekend zijn er veel meer mensen waar je gewoon leuke reacties van krijgt en is het ook mijn eigen keuze om zo’n grote tattoo te nemen waardoor je ook kunt verwachten dat mensen er iets mee doen etc etc etc etc.
Maar dat is nu eenmaal een stuk minder leuk om over te schrijven…of lezen.

8 gedachten over “Wat er gebeurt als je grote tatoeages hebt

  1. Pingback: ivermectol 12 mg
  2. Pingback: ivermect 6

Reacties zijn gesloten.