Wat ik allemaal wel en niet deed in mijn eerste jaar als moeder.

Over ongeveer drie weken is het zo ver; hij wordt één. Ik zeg ongeveer, want ik weet nooit precies hoe oud hij nu is. Uiteraard wel wanneer hij jarig is, geen zorgen, dus ik denk dat mijn berekening klopt.
Ongeveer.
Nu heb ik uiteraard oneindig veel geleerd en gedaan in zo’n eerste bijna jaar, en aangezien ik denk dat vélen mij als voorbeeldmoeder zullen zien zal ik mijn geheimen niet voor me houden.

  • Er was een tijd dat ik neerbuigend snoof bij de potjesafdeling van het Kruidvat. Dat was ongeveer voordat ik hem überhaupt vaste voeding mocht geven en dus enkel nog de prefab melk bij hem naar binnen goot. Ons kind -zo verkondigde ik vol trots tegen man- zou al die E-nummers en cholera niet binnenkrijgen; ons kind kreeg vers, want immers enkel het beste was goed genoeg. Nu zou mee-eten met de pot niet heel snel tot de opties behoren, aangezien ons menu (nog steeds) vooral bestaat uit bezorgmaaltijden en tosti’s, maar zelf maken kon toch niet zo moeilijk zijn?
    Dus kwam er een véél te duur apparaat van Philips in huis, waarmee ik dan “ó zo handig” van alles kon stomen en pureren. Drie hele woensdagochtenden spendeerde ik aan het bereiden van de prachtigste maaltjes. Maaltjes die hij bekeek, nog eens bekeek en….
    uitspoog.
    Nu sta ik niet bekend om mijn geduld, dus na drie weggegooide dagen en 20 pogingen was ik er dan ook he-le-maal klaar mee. De veel-te-dure Philips machine had ik inmiddels al gesloopt en weg gedonderd en de potjesafdeling wordt nu met liefde omarmt.
    Eet hij dan nooit vers? Ja hoor, een oma en een vriendin vinden hem erg sneu en koken zo nu en dan de vriezer vol voor hem. Oja, en ik prak eens in de week een banaan voor hem.
    Vind ik superknap van mezelf.
  • In mijn huis géén plastic herriespeelgoed, zo verkondigde ik tegen iedereen die het maar horen wilde. In mijn huis enkel biologisch, antroposofisch en glutenvrij houten speelgoed waar ik met liefde ongeveer 600% te veel voor betaalde. Helaas bleek de universele waarheid ook voor mijn kind te gelden; hij houdt enkel van hysterisch felle kleuren, schreeuwend vals gezongen liedjes en lichtjes die ieder spectrum van de regenboog minimaal één keer afgaan. Kortom; alles van de Action is een schot in de roos. Dus nu luisteren we de hele dag naar automatisch afgespeelde liedjes van én over een afstandsbediening (“WAAAAATTTTTT WILLLLLLL JEEEEEE ZZIIIEEEEHIEEEENNNN”) en drukken we iedereen op het hart vooral géén troep voor zijn verjaardag te kopen…
    dat halen we zelf al genoeg in huis.
  • Hetzelfde gaat op voor het kijken naar Baby tv. Vooral de ochtenden dat ik om half 9 al niet meer weet wat te doen zijn perfect voor het aanslingeren van het beste oog- en oorgeweld dat Youtube te bieden heeft. Een tip: sla Billy en BamBam over.
    Wat een irritant takke-ventje is dat zeg.
  • Al het bovenstaande wordt natuurlijk goedgemaakt door de twee dagen die hij op het antroposofisch kinderdagverblijf doorbrengt. Echt, de allerbeste tip die ik kan geven als je ook maar een beetje denkt dat je parenting-skills de mijne benaderen is hem binnen het antroposofische circuit onder te brengen voor de werkdagen. Daar hebben ze groente-tuintjes, bakken ze zelf hun brood in de ochtend en is er geen tv te vinden, laat staan plastic rommel. Als klap op de vuurpijl worden zijn billetjes ook enkel schoongemaakt met warme doekjes “want zo’n koud doekje is zó niet prettig”.
    Whatever floats your boat.
  • Je kind opzij schuiven met je voet werkt niet; voor een buitenstaander komt het dan vooral over alsof je hem omver schopt, zeker in combinatie met het gebrul dat er op volgt. Ook is het geen aanrader toetenpoetsers in dezelfde kleur als je chloordoekjes te nemen.
  • Hij doet nog steeds verbazingwekkend weinig. Hij houdt zijn armen strak naar beneden als je “HOERAAAAAAAAAA” gilt, kijkt je onbewogen aan als je hysterisch zwaait en lijkt in het algemeen ineens doof te zijn als hij ergens staat waar het niet mag.
    Kortom; hij is toch wel wat lui-ig en eigenwijs en dat heeft hij allemaal van zijn vader.
    Zijn zonnige, charmante en opgeruimde karakter met enorm gevoel voor humor uiteraard van mij.

Na een jaar moederschap kan ik vooral vaststellen dat we er alles aan doen om het hem én ons zo makkelijk en leuk mogelijk te maken.
Met potjes, herriespeelgoed, baby-tv, een antroposofische dagverblijf, opa’s oma’s ooms en tantes die gek op hem zijn, badtijd waarbij de hele badkamer zeiknat raakt, liedjes zingen waarvan we de tekst nooit weten, scheetgeluiden op zijn buik wat iedere keer de truuk doet, rituelen voor hij naar bed gaat omdat hij toch ook wel weer heel veel op mij lijkt, voetballen in de woonkamer, uren buiten wandelen en natuurlijk liefde.
Vooral heel veel liefde.