Wat ik de komende tijd ein-de-lijk kan gaan doen (en jij ook!)

Ik zou een zoveelste bericht kunnen schrijven over de stupiditeit van hamsteren, over hoe het virus het slechtste of juist het goede in mensen boven brengt. Ik zou Gers Pardoel kunnen aanhalen en dan net doen alsof er mensen zijn die hem serieus nemen en dan dus heel hysterisch doorgaan over zijn verantwoordelijkheid, of ik zou tips kunnen geven over hoe je de verspreiding verder voorkomt.
Doe ik allemaal niet, is al zat gedaan.
Dus we focussen ons vandaag gewoon op mijn favoriete onderwerp;
ikzelf.

Want, vraag je niet wat je voor (of tegen) zo’n virus kan doen, maar wat zo’n virus voor jóu kan doen! Ik ben immers samen met vele anderen genoodzaakt thuis te werken en nee, qua werkvoorraad gaat dat niet al mijn tijd in beslag nemen.
Dus wat is er nou fijner dan ein-de-lijk al die inhuize plannen eens uit te voeren!

  •  nummer 1 op de planning; eens spelen met mijn kinderen. Want écht, ik wil dat heus wel, maar hun spelen is nog zo vreselijk stom en infantiel. Zo wil de oudste vooral mijn mooi gemaakte torens omver werpen en wordt de jongste eigenlijk enkel wild van kiekeboe. Toch heb ik me voorgenomen er nu zeker een kwartier per dag ruimte voor te maken, dat spelen. Met een camera opgesteld zodat ik foto’s kan maken, en daar dan albums vol mee kan plakken zodat ik ze later kan laten zien hoe vre-se-lijk veel tijd ik met ze doorbracht. Direct een tweede activiteit dus.
  •  We stoten onvermijdelijk door naar de favoriete bezigheid binnen of buiten crisistijd; eten. Ik was niet van plan daadwerkelijk die gehamsterde blikken soep aan te breken (geen zorgen moraalridder; ik ben vrij links dus je hoorde me sowieso niet klagen over vluchtelingen) dusssss; er zal gekookt gaan worden. Jajaja, ik weet dat ik dat al veel vaker heb beloofd. Bijvoorbeeld toen ik de eerste keer met verlof ging voor ruim zes maanden, of die tweede keer verlof van….nouja, weer ruim zes maanden. En dat ik het toen niet deed omdat ik lui was en we thuisbezorgd hebben. Maargoed, daar zit natuurlijk het grote probleem heh? We krijgen al klap na klap te verwerken, maar de grootste klap moet natuurlijk nog komen; thuisbezorgd gaat offline.
    Dus! Stof die kookboeken af, liefst de exemplaren waar ze je tips geven over hoe bloembollen smaakvol te bereiden en we zijn good to go voor zeker een halfuur per dag!
  • Kijk, afhankelijk van hoe lang dit allemaal gaat duren zal je sowieso wel iets af gaan vallen. Secundaire crisiswinst noemen we dat even, in mijn geval dan. Maar, hoe fit te blijven? Hoe kunnen we nou binnenshuis zorg dragen voor dat zomerlichaam, er van uitgaande dat we überhaupt een zomer krijgen die te showen? Nou, daar zijn dan al die trappen dus voor in mijn huis. 3, om precies te zijn, en als ik die dan dus 30 keer op en neer loop dan moet het allemaal vanzelf wel goed komen. Ben ik toch gauw al vier uur en een kwartier mee bezig met mijn tempo.
  •  Eerlijk is eerlijk; de ziekenhuisseries hebben mij nooit getrokken. Geen greys anatomy, House, ER of Medisch centrum West in dit huishouden.
    Maar wat als man nou ineens kronkelend over de grond gaat en er met spoed een appendix uitgetrokken moet worden? – Appendix is het chique woord voor blindedarm en dat heb ik niet geleerd door een serie maar door mijn eigen lijdensweg- Inderdaad; dan moet ik hem wel met spoed kunnen opereren. Dús, George Clooney, of die ene Engelse acteur van House die ineens Amerikaans spreekt; leer me alles wat jullie weten zodat ik mijn man verantwoord open kan snijden. Thanx.
    – Spelletjes. Afhankelijk van wie je het vraagt (mijn broer bijvoorbeeld) ben ik niet de beste persoon om spelletjes mee te spelen. Nonsens als je het mij vraagt, en ik zal het mijn man steeds weer bewijzen door iedere dag talloze spellen met hem te spelen. Bananagrams, regenwormen, good ol’monopoly…we hebben het allemaal, dus tijd voor de quality tijd. Ik weet zeker dat hij ook niets liever doet dan al die uren doorbrengen met mij en dat het die boost is die ons huwelijk écht nodig heeft na twee kinderen. Wij, wij gaan sterker uit die hele crisis komen en zullen ons derde kind de naam Covid geven. Of nouja, dat zou dan dus gebeuren als hij mij genoeg liet winnen.
    – ik heb jullie verwaarloosd heh? Vooruit; ik beloof plechtig voor zolang het duurt weer eens wat vaker blogjes te maken. Mijn maatschappelijke bijdrage middels de blogjes is immers niet te onderschatten, dus ik zal die taak, groots als ik ben, op mij nemen.

Jongens en meisjes; laten we het allemaal de aandacht geven die het verdiend maar vóóral onze humor niet verliezen.

Dan worden het namelijk pas echt hele lange weken.